" Af en toe val ik op HP nog es van m'n stoel. En bij deze: tadaa! Ik blijk weer op de grond te zijn gevallen.
Het is duidelijk dat je zelf een erg inschikkelijke, hondvriendelijke hond hebt en dus geen idee -géén idéé- wat het is als je hond niet zo'n gezellige goeierd is naar soortgenoten toe. Want vanaf dan draag je namelijk een dubbele verantwoordelijkheid: je eigen hond een fijn leven geven + het fijn houden voor de andere vreemde honden.
"De DA kosten zijn het waard als je van je hond houdt?"
Werkelijk? Sta je nu zelf wel es stil bij wat je zegt?
Sinds wanneer is het een teken van liefde als je je hond laat verwonden door een andere hond? Komaan zeg!
Jij gaat er steeds maar van uit dat honden van nature graag contact maken met vreemde honden. Waarom denk je dat?
Het is iets wat (de meeste) mensen graag willen, omdat het in onze maatschappij wel zo makkelijk is en het beantwoordt aan ons idee van 'gezellig zijn'. En dus gaan we het onze honden zo proberen aanleren, manipuleren, sturen, ensceneren. Ik snap het perfect, ik heb het zelf ook geprobeerd. Maar mijn hond dacht er anders over.
Dus hoe hond-eigen is het echt, en waarom zou het de norm moeten worden?
"laat je hond hond zijn"? Zeker!
Maar lang niet elke hond is zoals die van jou. De jouwe is geen standaard van wat hond-zijn is of zou moeten zijn, niet alle honden moeten aan hem spiegelen om 'echte hond' te zijn.
Dus is de jouwe een gezellie-gezellie beestje, lekker snuffelen, leuk spelen? Fijn zo!
Maar ik loop hier met eentje die dat niet is, en een pesthekel heeft aan vreemde honden in haar bubbel (die ze erg ruim neemt). En dus laat ik ook graag mijn hond hond zijn en vermijd ik die vreemde honden. Prettig voor haar, helemaal zoals ze het wenst. Maar ook prettig voor de anderen, dan hoeven die niks te vrezen.
Liefde, dierenartskosten en hond-zijn... niet op één hoop gooien.
"
Goh... ik discussieer altijd graag met jou... en ik heb hier al heel veel van jou geleerd "Alaska's Finest!", en dat meen ik ook echt! Maar nu ga je toch een beetje uit de bocht... als ik dat zo mag zeggen... Misschien was mijn uitspraak rond dierenartskosten een beetje ongelukkig gekozen... maar ik denk dat je stiekem mijn boodschap en mijn punt wel snapt, toch? Ik kan de dingen soms (te) extreem voorstellen of beschrijven, dat geef ik toe, maar soms moet je gewoon tussen de lijnen lezen en denken van: "welk punt wil hij hier nu juist mee maken"... Je moet de teksten ook goed lezen: Zo heb ik bijvoorbeeld gezegd dat ik soms bewust een "karikatuur" gebruik om iets duidelijk te maken.
Maar wat jij doet is mijn woorden verdraaien, en dat ben ik van jou eigenlijk niet gewoon, dat is jammer. Ik heb bijvoorbeeld nooit gezegd dat ik mijn hond laat verwonden door andere honden (of dat mijn hond andere mag verwonden)... Het gaat om ongelukjes tijdens hun machtspelletjes, waar honden ontzettend veel van leren....
Mijn Beauceron dacht, toen hij nog pup was (enfin, ik denk dat hij toen een 6-tal maanden was geloof ik), dat hij heel de wereld aan kon... hij alle honden te baas kon, dat elke hond wilde spelen (hoe oud of hoe groot ook) en dat hij elke hond mocht uitdagen... Ik had toen eigenlijk 2 keuzes:
Keuze 1: hem aanlijnen en telkens een ruk aan de riem als hij naar andere honden toeliep (buiten het losloopgebied, op straat ed. doe je dit ook natuurlijk). Maar wat leert de hond hier van? Niets, enkel dat hij begrenst is door een lijn maar op lange termijn leert hij verder niets.
Ik ben dus voor keuze 2 gegaan: Ik ben met hem, vanaf die leeftijd, naar een losloopgebied beginnen gegaan (Chaamse Bossen, Loonse Duinen, Mastbos en andere,...). Uiteraard heb ik intussen het terug komen, volgen, ... al grotendeels aangeleerd met de lange lijn. Maar terug naar keuze 2: De eerste keren was het spannend, (ik geef toe, ik heb hier een risico genomen). Mijn hond, zoals eerder gezegd wilde met elke andere hond gaan spelen, uitdagen,... Uiteraard liet ik dit ook hier niet toe naar kleine hondjes toe... maar ik riep hem bewust niet terug bij mij als we grotere honden (volwassen Duitse Herders, Rottweilers, Berners en Mechelaars,...) tegenkwamen. Uiteraard wist ik wel dat dit soort rassen alleen maar mogen loslopen als ze dat ook verantwoord kunnen, en kunnen communiceren en dergelijke... en dat ze onder appel stonden. Geen enkele mens met een beetje gezond verstand, laat zijn Rottweiler loslopen, toch?
Dus ja, ik heb mijn jonge hond eens op een 2 volwassen Rottweilers laten afstormen... De Rottweilers communiceerde op hun manier, eerst onderaan de agressieladder maar daarna grommen en blaffen.... Mijn hond was verdorie snel terug bij mij hoor. Moet ik nu verklaren wat mijn hond hier nu veel meer uit geleerd heeft dan een ruk aan de riem bij keuze 1?
- Ten eerste heeft hij geleerd dat niet alle honden zijn gedrag appreciëren (dat leert hij niet van dit éne voorval, maar een week later was het weer van dat, maar dan met een Mechelaar, de week erna met een snappende Pincher...).
- Ten tweede leert hij dat hij andere honden maar beter wat subtieler en voorzichter kan benaderen, hen uitnodigen tot spel moet kunnen maar dan wel op een manier die hij nu wel geleerd heeft.
- Ten derde heeft hij zelf leren communiceren, hij weet welke stappen er zijn. Enkele weken terug kwam er 2 jonge Leonbergers (jong maar al wel bijna op volwassen grootte) op hem afgestormd in de Chaamse Bossen, die duidelijk hetzelfde probleem hadden als mijn hond toen hij voor een eerste keer het deksel op de neus kreeg van die 2 Rottweilers. Even hield ik mijn hart vast... maar mijn hond wist verdomd goed wat hij moest doen. Tot grommen en blaffen is het zelfs niet gekomen. Hij wist welke houding hij moest aannemen om die wilde Leonbergers op een correcte en subtiele manier in te tomen... ze vertraagde hun pas en liepen terug. De kalmte kwam van zelf terug en we hebben elkaar (zowel honden als baasjes, vriendelijk gepasseerd), één van de twee heeft nog wel even geprobeerd om de mijne uit te dagen, waar hij ook kort op inging maar me dan volgde.
Conclusie: in de laatst beschreven situatie, heb ik in het begin heel even m'n hart vast gehouden (bij wijze van spreken hé, voor degene hier die alles graag te letterlijk nemen!!) maar al snel moest ik denken aan vorige situaties, aan die Rottweilers, aan de manier waarop hij communiceerde... En ik besefte één ding: Hoewel ik met "keuze 2" destijds zelf een risico had genomen... besefte ik dat de juiste en énige juiste keuze voor mijn hond had gemaakt.
Want mijn hond had nog veel meer geleerd natuurlijk: Sindsdien kan ik ook aan de lijn hier op straat of in het bos vlakbij veel relaxter wandelen als ik andere honden tegenkom... mijn hond is dan uiteraard aangelijnd en vroeger trok hij aan de lijn om met elke hond te gaan uitdagen, dat is nu niet meer het geval. Het commando "volg" wat ik hem dus ook geleerd had in het losloopgebied, is nu voldoende om bij mij te blijven en niet naar de andere hond te lopen.
En ja, elke hond is anders... ik begrijp echt wel dat voor sommige honden "keuze 1", de énigste optie is en blijft... al durf ik ook stiekem te stellen dat dit komt omdat "keuze 2" nooit is uitgetest geweest (Voor alle duidelijkheid, dit geldt voor sommige van hen, niet voor allemaal!) Dus ja, alle begrip daarvoor en voor hen die een andere mening hebben... maar ik ben, voor mijn hond, toch blij dat ik destijds "het oh zo gevaarlijke risico" van keuze 2 destijds heb durven nemen.
Algemene slotconclusie (want dit gezever van sommige, dat er echt over was, heeft nu lang genoeg geduurd):
1: Ja,respect voor ieders mening
2: ja, elke hond is anders en daar moet ik misschien wat meer begrip voor opbrengen en minder snel oordelen?
3: maar... Inhoudelijk blijf ik voor de volle 300% achter al mijn inhoudelijke/achterliggende boodschappen staan, die ik hier in bovenstaande reacties heb weergegeven.
Groetjes Pieter.