" Ik heb geen vechthond, wel een stoere hond. Mensen schrikken vaak van hem, terwijl hij, als hij los is, eigenlijk niks doet. Hij gaat voor een pup op de rug liggen, pups happen in zijn wangen, hij vind het geweldig. Met teven speelt hij, bij pittige teven stelt hij zich onderdanig op. Hij is gecastreerd, en heeft vanaf het moment dat hij bij ons kwam, altijd losgelopen met allerlei rassen.
Dat ging altijd goed, tot hij een jaar of 2 werd. Toen werd hij wat zekerder en nu doet hij wel eens lelijk tegen opdringerige reuen. Ook aan de lijn is hij verandert. Passeert hij een reu, is het meestal grommen of een keer snauwen, als ze dichter dan 3 mtr. In de buurt komen.
Dit heeft in ons geval niks met socialisatie te maken. Zijn karakter is gevormd, en het is nu een kerel die niet alles pikt.. Toch laat ik hem los met andere reuen. Zodra ik zie dat het mis dreigt te gaan, gaat hij vast en lopen we door. Met sommige reuen klikt het niet, die mijden we. Hij speelt ook wel eens met intacte reuen, dan gaat het wel goed. Maar echt vermijden doe ik niet. Ik let wel goed op, er wordt hier niet geknokt. Snauwen mag, maar zodra het bedreigend wordt, haal ik hem weg.
Belangrijk is, dat je eerlijk bent over het gedrag van je hond.
Het zijn niet allemaal prinsjes en prinsesjes, de mijne zeker niet.
"