" Dit wordt hier meestal omschreven als je verantwoordelijkheid nemen als eigenaar. Je verhelpt hier natuurlijk niets mee, je bepaald alleen op basis van de omstandigheden wat je op dat moment wel of niet met de hond kan. Maar met opvoeding heeft dat verder niet zoveel te maken, anders dan de hond dusdanig onder appel hebben dat die komt zodra je roept.
Daar wordt hier ook op gedoeld als men het over zaken heeft die niet met "opvoeding" te verhelpen zijn. Een hond die andere honden gewoon niet moet, om wat voor reden dan ook, ga je met met wat opvoeding hond-sociaal maken. Een jachthond met een ultra-sterk ontwikkeld jachtinstinct kan je ook niet zomaar loslaten, en daar helpt geen opvoeding aan. En zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken.
En dus is het credo dat "wij" (ik spreek zeker niet voor alle anderen maar vooruit) hier steeds wegzetten dat je als eigenaar je verantwoordelijkheid moet nemen en ervoor moet zorgen dat jouw hond op acceptabele manier mee doet in de samenleving. En dat betekent bij Staffords en aanverwante honden en kruisingen veelal dat je ze gewoon weg moet houden bij andere honden. En hoe je dat dan doet... tja. "
Nou, zover zou ik niet willen gaan (een hond sociaal maken met opvoeding), met opvoeding kan je inderdaad bereiken dat hij naar je toekomt als je roept, je kan zijn "aanval" voor zijn door de tekenen te zien en hem te roepen.
Een hond die "hond-agressief" is, zal echter nooit de sociale allemansvriend worden. Je kan het gedrag onderdrukken maar het blijft latent aanwezig. Je kan echter wel, zoals ik al zei, er voor zorgen dat je hond een redelijke portie vrijheid krijgt en zelfs mét andere honden. Hij hoeft niet constant aan de lijn te blijven... persoonlijk kies ik dan voor deze oplossing zodat hij rustig kan snuffelen of verkennen, zonder beperkt te worden in zijn bewegingen door de lijn.
Niké was onze vierde hond en derde Dogo, het heeft ons wel een tijdje gekost om door te hebben dat zij werkelijk niks van andere honden moest hebben, maar eens we dit aanvaard hadden, weigerden we haar constant aan de lijn te houden, we wilden dat zij hetzelfde leven kon leiden als onze andere honden en dus pasten we ons aan.
We moesten inderdaad veel meer op onze hoede zijn, als je anders wandelt is het al genoeg als je vanuit je ooghoeken een, in mijn geval, witte flits ziet. Dat kan niet meer, je moet haar écht zien, de houding, de oren, gewoon alles, er kan iets zitten dat we niet gezien hebben.
Met dit consequent vol te houden zijn we nu zover dat ze gewoon los naast ons wandelt als we een andere hond tegenkomen (op ons bevel natuurlijk 
), we hoeven haar niet meer aan te lijnen.
Enkel als de andere hond ons blaffend en grommend passeert, en haar houding verandert lichtjes, houden we haar even vast bij de halsband om te voorkomen dat ze tóch zou proberen naar de andere hond te gaan.
Het is een combinatie van training en haar houding en zwaktes leren kennen. Maar voor de hond wél aangenamer 
.
3 doggies
