Gedragstherapeut ingeschakeld

Een 'zij', dat wist ik, waarom heb ik 'hij' geschreven???
T'was al laat, dat zal het zijn

Ehhhmmm, overdreven? Nee joh, gewoon een dramaqueen, hi,hi,hi.

Ah, nu ga ik flauw worden (niet rot bedoeld hoor) maar soms moeten we gewoon ook maar eens om ze lachen, toch?

Ik heb net als jij ook wel eens met de handen in het haar gezeten en gedacht ''aarggg... hoe kan dit ooit ''normaal'' worden''
En ik heb ook wel eens staan huilen bij mijn instructrice en dan had ik een flinke peptalk nodig, maar vooral begrip!

Maar he'! We komen er wel met onze schoffies en we komen er echt sterker en stabieler uit. Soms 3 stappen vooruit om er vervolgens weer 2 terug te gaan, maar dan nog zijn we 1 stap verder!

Gelukkig kunnen we ook vaak genoeg om ze lachen

Ik heb in het begin gedacht dat Mellow een teckel(kruising) was. Ik had alleen maar foto's van haar kop en lijf gezien. Ik was ook echt verbaasd toen ik ineens zag dat ze lange poten had.....

Haha, als ze op haar knieën zou kunnen lopen is het net een maxi-teckel

Ik ben zo blij voor je dat het nu veel beter gaat en dat je haar beter kan begeleiden!! Top dat je hebt doorgezet

Dank je wel

En jullie allemaal bedankt. Voor de adviezen, maar ook zeker voor het keer op keer lezen van mijn klaagzang

Je mag heel trots zijn op jezelf!

Cindy, ik denk dat jullie de eer van deze winst bij jullie zelf mogen leggen .

De tips van de GT hebben hun doel bereikt, maar de rust terug vinden in jezelf was denk ik het aller belangrijkst.
Even een steuntje (duwtje) in de rug van een buitenstaander kan wat dat betreft wonderen doen!

Hartstikke knap, hopelijk blijft alles te behappen straks..., heb hier hetzelfde probleem met vuurwerk...., maar zolang ze maar enigszins normaal haar plasje kan doen ben ik al blij.

Ik schop 'm maar weer eens omhoog, het is weer mis hier. 
Zodra een van ons alleen met haar loopt schrikt ze van alles. Vooral pratende mensen zijn heel eng. Dat linkt ze nog steeds aan die grote groep wielrenners (want die fietsten destijds al pratend heel snel langs haar).

Vorige week vrijdag lekker gelopen in de sneeuw. Op een gegeven moment moesten we even wachten voor we het hele smalle paadje op konden (liep al iemand met hond). We hoorden ze aankomen, hij was aan het bellen. Ze stond gelijk weer op scherp. Kreeg haar uiteindelijk wel mee naar het veld nog (dat is voorbij het punt waar we normaal oversteken om terug te gaan), waar ze nog even lekker heeft gerend. 

Als ik iemand groet of even met iemand sta te praten is er niks aan de hand, het gaat puur om praten waar ik niet aan deelneem. Of ze het ziet of niet maakt niet uit. 

Gisterochtend een lekkere wandeling gehad (wel heel koud trouwens). 's Middags weer een pratend persoon en na 1 plas wilde ze naar huis.
Eind van de middag even naar het bos, zodat ze toch haar energie kwijt kon, maar zelfs daar was ze bang. Dat heb ik nog nooit mee gemaakt. Ze kwam wel een aantal keer bij me zitten toen ze zo bang was. Maar ik kreeg haar met moeite mee (en toen waren we al op de terugweg, ik heb het rondje namelijk maar héél kort gehouden).
's Avonds kwamen we ook niet heel ver.

Vanmorgen ging de wandeling met mijn vriend ook goed.
Ik heb vanmorgen wel besloten om de training er weer even bij te pakken (geen eten, alleen maar belonen). Dus net brokjes mee, een héél lekker kauwstokje en de clicker.
Maar er valt gewoon níet te lopen of te trainen met haar. Ze kwam al moeizaam de voortuin uit, daarna ging het wel. Grote plas op de hoek gedaan en toen zag ze een hondje (dat was leuk).
Doorgelopen, belonen met klik en wat lekkers gegeven. Maar dat wilde ze niet, toch te gespannen. En toen... hoorde ze weer 2 mensen praten. En we waren pas in de straat achter de onze...

Ze wilde ook alleen maar naar huis. Ben nog een stukje doorgelopen tot het begin van de volgende straat, toen liep ze weer redelijk mee en ben ik omgekeerd (omdat ze goed mee liep en dus niet omdat ze zelf aangaf naar huis te willen).

Nog even geprobeerd om op de parkeerplaats te oefenen met heen en weer lopen en klikken, maar haar blik was continu gefocust op de straat, op huis.

Nu ligt ze in haar slaapzak, want dat is wat ze wil. 

Die angst vreet natuurlijk energie (ik ben zelf ook moe), maar dit is niet wat ik ervan had verwacht. Fijn dat ze in huis zo rustig is, maar buiten gedraagt ze zich ook niet zoals een hond van haar leeftijd zich zou moeten gedragen (gek doen, rennen, spelen).

Eerlijk gezegd zie ik nu al op tegen de middag- en avondwandeling. Ben weer een bonk zenuwen en dat maakt het ook niet beter allemaal.

Heb een afspraak om bij mijn collega langs te gaan, maar daar staat mijn hoofd dus eigenlijk helemaal niet naar (ik ga wel, want heb iets voor haar).

Soms voel ik me zó ontzettend slecht als ik dingen denk als 'had ik maar nooit zo mijn zin om een hond doorgedreven', maar daar word ik weer heel verdrietig van, want ik hou zó ontzettend veel van haar. Ze maakt het me alleen wel heel moeilijk. Ook in mij zit er iets gewoon niet goed en dat steekt op zulke momenten gewoon de kop weer op (terwijl het een hele tijd goed is gegaan). Dan denk ik alleen maar negatief ('zie je wel, ik kan het tóch niet') en ja, daar ga ik me écht beter van voelen... 

GT weer laten komen zie ik niet zitten, vind ik erg duur (en dat heb ik momenteel gewoon niet) en ik krijg toch weer precies dezelfde tips als toen en die weet ik wel. 
Als er nu iemand (wie dan ook) hier komt met lekkers dan gaat het namelijk wél goed. Want die persoon kent ze niet en heeft óók nog eens lekkers wat ze normaal nooit krijgt. En wat is er leuker dan een vreemd iemand die je lekkere dingetjes geeft?

Zodra mijn vriend en ik haar samen gaan uitlaten gaat het wél goed. Dan zijn wij aan het praten (vooral ik) en ben ik in mijn hoofd niet bezig met wat zij doet (hooguit opletten of ze niet een sappige drol naar binnen werkt). Maar hij komt vandaag heel laat thuis, dus samen uitlaten gaat 'm niet worden.
En om nou in mijn eentje hele gesprekken te gaan voeren... lijkt me ook niet verstandig
Ben even in twijfel of ik straks even bij de buren zal aanbellen voor de avondwandeling. Zij hebben een Beagle (die niet zoveel van Mellow moet hebben, maar dat maakt niet uit). 

Zo, dat was mijn bijdrage aan mijn virtuele dagboek voor vandaag, het is wel een héél lang verhaal geworden (was niet gepland).

misschien een hele stomme tip, maar als het helpt dat jij en vriend aan het praten zijn tijdens het wandelen, is het dan misschien het idee om iemand te bellen tijdens het wandelen?
mellow hoort je stem en zelf ben je misschien ook wat afgeleid(ontspannen) door het gesprek?? het is maar een idee.
Ik wil je wel heel veel sterkte wensen

Als je zelf heel gespannen bent ruikt Mellow dat natuurlijk he. Maar als jij met je vriend aan het praten bent denk je er niet bij na en ben je ook niet zo gespannen. Misschien inderdaad nog niet zo'n slecht idee van Suus om eens iemand te gaan bellen tijdens het wandelen.

Als ik mijn hond zou kunnen helpen door te praten dan zou ik doen. En anders kun  je ook een mp3 speler meenemen en zachtjes meezingen.

Ik praat wel eens tegen haar hoor, simpele dingen als dat het zou koud is, dat de sneeuw zo leuk is en "ga je plasje doen?" 
Maar als ik me al zo onzeker voel komt dat ook heel onnatuurlijk over en schiet ik dus feitelijk niks op met mijn gezwets.

Heb je wel kennissen met een niet bange hond? Toch lijkt me dat wel wat waar Mellow wat aan zou kunnen hebben.

Heb je een smartphone? Zet een podcast op met stemmen, of neem de muppets swedish chef, daar wordt ik zelf altijd heel vrolijk van.

Jammer genoeg heeft Mellow het boek hoe gedraag ik mij als jonge hond buiten en binnen niet gelezen. Wij kunnen wel denken dat ze moet spelen, genieten en rennen, maar als zij een dagje wil chillen, is dat dan zo verkeerd? Laat haar vandaag, alleen even plasje en poepje en morgen weer verder.

Sterkte meid, laat je niet kisten maar kruip vandaag maar even bij Mellow in die slaapzak...

Mireille

Ik denk dat bijna iedereen momenten heeft waarop ze wensen dat ze nooit aan een/die hond waren begonnen. Ik wel tenminste en die van mij zijn niet echt lastig mits ik me aan de gebruiksaanwijzing hou. Dus dat denken is heel normaal, iedereen heeft dat wel ergens over. Het helpt misschien om het voor jezelf anders te formuleren bv"mijn leven was een stuk eenvoudiger/makkelijker zonder Mellow" Dat is waar, toch? En het doet niets af aan de liefde die je voor haar voelt. En van jezelf op je kop geven ga je je inderdaad niet beter voelen. Maar het is (iig voor mij) nogal moeilijk om daar mee op te houden. Misschien is het handig om daar wat hulp bij te vragen.

waarom zou je niet met jezelf praten?
Omdat andere mensen denken dat je gek bent?
Zal ik je eens wat zeggen: je hebt een hond dus ben je al gek
Nee echt, neem een muziekje mee, praat tegen jezelf of neem een vriendin mee.
Wat ik zo even lees, nee ik heb niet alle 10 de pagina's gelezen dus wellicht verval ik in herhaling, is dat hoe meer jij je druk maatk, hoe meer Mellow dichtklapt.
Kan ze met andere honden overweg? Wellicht is het een idee om haar met een hondenopvang mee te geven?

Ik ga in ieder geval mijn iPod weer even opladen. Plug ik wel een zo'n dopje in mijn oor (andere oor moet wel bereikbaar blijven voor omgevingsgeluid). 
Lekker Nick & Simon luisteren

Vriendinnen heb ik niet, dus dat gaat 'm niet worden. 
Met honden is ze wisselend. De een gaat goed, de ander niet. 
Met kleinere honden vind ik het altijd een beetje eng (juist gezien het geintje in april).

Ik denk wel dat als TS heel gespannen gaat praten dat het nog niet veel helpt hoor, dat het dan eerder een bevestiging is van Mellows angst. Ik denk dat het verschil juist zit in het praten met haar vriend, dan is die spanning weg...

Precies dat dus! Ik kan nog zo gemaakt gezellig tegen Mellow gaan praten, maar als ik van binnen stiknerveus ben komt dat er ook tijdens mijn simpele gekeuvel wel doorheen, dan pikt ze dat gewoon feilloos op.

Of een taalcursus op de mp3speler.

Ga ik toch liever voor Nick & Simon hoor
En dus maar 1 oordopje in, want dan hoor ik met dat andere oor dat busje wel aan komen

Nou, nee hoor... Zo moeilijk is dat niet . Ik heb het wel geprobeerd en het lukt gewoon niet want je blijft de hele tijd met het idee in je hoofd zitten waarom je nu eigenlijk praat. En daarom komt ook de spanning weer terug. Pas op het moment dat je echt de spanning los kunt laten (en dat is vaak het geval als je tegen een ander praat) maakt je lichaam andere geuren aan zonder stress en daar zou Mellow wel eens op kunnen reageren. Wat trouwens nog wel een mogelijkheid is, is om muziek aan te zetten en niet per definitie zelf mee te gaan zingen maar om er alleen naar te luisteren zodat je omgevingsgeluid niet meer hoort. En je daar dus ook niet op kunt reageren.

Och Cindy, wat vind ik dit vervelend voor jou, en Mellow!
Ik herken je angst om je eigen spanning over te brengen.
Maar ga inderdaad maar gewoon praten als je denkt dat dat helpt.
Ik zing veel, fluiten of neurien, nu de kerstliedjes, wat kan jou het schelen!
Ik denk als je bv jingle bells gaat zingen je stem geen spanning verraadt hoor.

Vanmiddag naar mijn collega geweest, daarna even 2 kluifjes voor haar gekocht (voor Mellow dus ) 
Toen ik thuis kwam was ze blij, huppelde naar de gang en weer terug naar de huiskamer. Ging op d'r rug op het kleed liggen (want 'dan kun je me lekker toch niet pakken') en vertikte het om mee te komen. 
Op een gegeven moment stond ze op en ging bij de eettafel staan piepen (oké, daar lagen die kluifjes), daarna weer snel op het kleed.
Heb haar dus (niet goed, ik weet het) opgetild en in de gang gezet. Staart tussen benen, maar wel tuig om gedaan. 
Naar buiten, eind van de straat links: niks. Geen plas, niet eens het gras op.
Andere kant dan, maar daar precies hetzelfde. 
Weer terug, in de auto en deze 850 meter verderop op een parkeerplaats langs de dijk neergezet.
Daar heeft ze zich 26 keer ter aarde (lees: vies gras) geworpen om zich lekker met d'r rug in de viezigheid te wentelen
Tussendoor hebben we ook nog lekker gelopen, heen en weer en heen en weer, heeft ze grote plassen gedaan (en een klein poepje). Ze heeft héél hard gerend en we hebben even gek gedaan. 
Ze is ook een paar keer de dijk op gegaan. Aan de andere kant lag een of andere vissersschuit waar lawaai vanaf kwam (en pratende mensen). Eerste keer keek ze verbaasd waar dat geluid vandaan kwam. Meer niet, het boeide haar weinig, zelfs die pratende mensen waren niet heel eng. Klein beetje eng, maar niet dusdanig dat ze direct weg moest, ze ging gewoon door met snuffelen en zich op d'r rug werpen.
Het is maar een klein stukje waar je goed kunt lopen maar we hebben er toch bijna een half uur gelopen (en het was best koud). 

Thuis heeft ze gegeten en ligt nu weer te slapen.

En dagje chillen mag ook best, doe ik ook wel eens. Maar ze heeft zoveel chilldagen.
Mijn vriend verwijst steeds naar de rasbeschrijving van de Pharaohond (90% kans dat ze dat is, gekruist met iets anders) en die zijn in huis ook heel rustig.

Misschien dat ik tóch weer een cursus moet gaan doen. Zou dan de basiscursus bij Martin Gaus worden, maar daar wil ik dan sowieso een keer gaan kijken voor ik me überhaupt ga aanmelden. 
De Kynologenclub is leuk voor makkelijke hondjes met een 'quick userguide', niet voor ons.

Heb vanmiddag nog wel even bij de buren aangebeld met de mededeling "ik heb je hulp nodig".
Verhaal even kort uitgelegd, ze komt me straks rond negen uur halen. 
Gaan we samen lopen, hun Beagle is nergens bang voor. Heb ik straks weer iemand om onzinnig tegenaan te kletsen en zodoende mijn hoofd een beetje af te sluiten voor Mellow.

Gisteravond klein half uurtje gelopen met de buurvrouw. Ze haperde even bij het bruggetje, maar ik ben gewoon doorgelopen. Toen liep ze ook gewoon mee.
Op een gegeven moment liepen we ergens waar wij 's avonds eigenlijk nooit lopen (overdag wel), op het veld liepen (jawel...) 2 pratende mensen. Toen wilde ze dus wel naar huis, ging ook behoorlijk trekken (maar we waren tóch al weer richting terug).
Hebben even van hond gewisseld, vond ze wel even vreemd, maar op een gegeven moment liep ze redelijk met slappe lijn.

Thuis heeft ze behoorlijk gespeeld, dat is ook al een tijd geleden.
Haar Ikea voetbal moest dood en de piep tompouce van de Hema ook

Buurvrouw vroeg zich af of Mellow wel goed ziet, dat is eerder ook al door mijn hoofd geschoten.
Ze wil, tijdens hard-ren-momenten, ook nog wel eens keihard tegen mijn been aanknallen (ik zie sterretjes en zij rent gewoon door). Maar volgens mijn vriend zit ze dan zó in die ren-flow dat ze gewoon doordendert. En 's morgens ziet ze (heel in de verte) een blaadje dwarrelen wat ze MOET hebben.

Twijfel even of ik vanmiddag gelijk met haar in de auto zal stappen of dat ik eerst bij ons zal proberen te lopen. Maar dat bekijk ik vanmiddag wel.
Vanmorgen ging het weer goed, maar dat was gisterochtend en eergisterochtend ook het geval, dus dat is geen garantie dat het 's middags ook goed gaat.

Wat ik me gisteravond ook bedacht, nadat Puk (vrij onprettig) is overleden is dit volgens mij weer begonnen. Ze schrok ook best toen Puk van de stoel viel en was ook van slag (piepen en nerveus zijn) toen ze zo schokkend op de grond lag.
Dus misschien heeft dat er ook wel mee te maken, ik weet het niet.

Gadsie zeg. Wat een nare situatie zeg. Ik hoop dat ze snel weer gewoon de oude is.

haha, nee Nick en Simon staat bij mij ook niet op mn ipad
maar we houden gelukkig ook niet allemaal van dezelfde (ras)hond

dat ze rustig is in huis........
dat lijkt mij juist wel fijn, mijn hond is ook heel rustig in huis
hij is er wel, en hij kan wel gek doen, maar over het algemeen ligt tie lekker ergens te tukken
of kruipt tie lekker tegen 1 van ons aan.

wandelmaatjes zou denk ik wel goed zijn, ze hoeven niet perse een hond te hebben
maar het leidt jou af van Mellow, en zo Mellow af van jou
je zou een hondenclub kunnen bellen en je probleem voorleggen, en dat je wandelmaatjes zoekt voor Mellow, liefst stabiele rustige honden, al is het maar 1 of 2x per week dat je ergens afspreekt.

of ze slecht ziet........ das zo lastig he, das net als bij onze hond, tijden getwijfeld of hij nu zo slecht hoorde, of dat hij zo slecht luisterde......... heb bleek een combi, hij is namelijk 1 zijdig doof en kan dus wel horen, maar moeilijk plaatsen waar het vandaan komt, dus ik zou zeggen: vraag het eens de da als je daar bent goed te kijken, je kan het maar weten he.

maar voor nu, het enige advies wat ik ook kan geven is probeer toch weer zelf wat laconieker tegenover haar angst te staan, en gezelschap op wandelingen zal jullie beiden waarshcijnlijk goed doen.

sterkte, want makkelijk is het niet