Gedragstherapeut ingeschakeld

ik heb niet alles gelezen, maar super dat je zo je best doet om die angst weg te krijgen. Ik weet niet of je iemand met een stabiele hond kent en dat ze samen kunnen lopen. (of heeft iemand anders dat al gesuggereerd?)

Vrijdagochtend heb ik haar uitgelaten (in de regen), ging goed.
Vrijdagmiddag ben ik, net als donderdag, de voortuin in gegaan. Onder de carport van de buurman (mijn auto stond dan zeg maar als 'buffer' tussen Het Fietspad ver weg). Dat ging best goed, we zijn onder de carport vandaan gegaan, ging ook goed, al was het wel een beetje spannend. Brokje weg gegooid, heeft ze opgegeten. Toen aan de andere kant naast mijn auto: ook goed.
Nog een brokje op straat gegooid en zo gingen we steeds een stukje verder.
Even midden op straat gestaan en af en toe een brokje weggegooid. Ze heeft ze elke keer opgegeten.
We zijn helemaal tot het grasveld gekomen, waar ze (hoera!) een plas heeft gedaan!
Heb haar zo ongeveer de hemel ingeprezen

Zat een gaatje in de aarde (muizenholletje?), dat heeft ze even wat uitgegraven

Daarna naar de parkeerplaats, waar we nog even wat heen en weer hebben gelopen (en kijk-klik-goed zo).
Er liep een man met 3 honden op Het Fietspad. Ze zag hem en... niks! Niet bang of wat dan ook.

Zo hebben we tien minuten wat geoefend. Het ging inmiddels zachtjes regenen en ik besloot om weer naar huis te gaan voordat ze het misschien toch een beetje eng zou gaan vinden.
In huis heb ik haar weer gezegd dat ze het zo goed heeft gedaan en dat ik trots op haar ben

's Middags weer naar het bos waar ze met zwarte voeten en totaal natgeregend vandaan kwam

Vandaag is het ook goed gegaan, 's morgens, 's middags, in het bos en net ook weer.
Ik heb haar vandaag niet uitgelaten, mijn vriend had 'dienst' (leek me ook wel goed voor hun allebei).

Ik voel me, ondanks dat ik ziek aan het worden ben (ontzettende keelpijn, al 2 dagen hoofdpijn) stukken beter dan begin deze week.
En ja, dat heeft weer zijn uitwerking op Mellow

wat goed Cindy weer een goede ervaring voor jullie beiden

Ik wilde net zeggen 'zeg maar Cindy', maar je hebt al gewijzigd haha

Beetje jammer dat ik me zo verrot voel en klink als een schorre kraai, maar ik straal blijkbaar toch weer wat meer rust uit en daar ben ik wel heel blij mee.

Dat horen wij toch niet dat je schor bent. , beterschap.

fijn dat het beter gaat, ieder stapje is er een.

fijn zeg, dat geeft weer moed

(en hier een mede schorre kraai, incl snotter de snotter..... )

Hou vol!

Mireille

Goed hoor, en drink zelf maar thee van thym en salie en dan warm bed in.

Sinds vrijdag gaat het dus weer stukken beter.
Gisteren ook geen problemen.
En vandaag idem dito.

Rondje kunnen lopen met haar, toen er een fietser aankwam heb ik een brokje gegooid (halve meter voor haar neus), die heeft ze snel gepakt en opgeknabbeld

GT ziet toch graag dat ze totaal geen eten meer in haar bak krijgt en ook geen brokjes zoeken als ontbijt.
Ze mag echt alleen maar tijdens de trainmomenten eten krijgen (kijk-klik-beloon), als ze in huis niks meer krijgt zal ze veel meer oog voor mij gaan hebben (in plaats van voor langswaaiende blaadjes en mogelijke enge dingen).

In huis ook niet teveel aandacht geven. Buiten = eten en aandacht.

Maar ik ben een beetje eigenwijs en geef haar 's avonds toch gewoon haar portie KVV. Overdag brokjes, maar als ik alleen maar tijdens trainen brokjes ga geven, dan kan ik de hele dag wel buiten gaan staan (want er gaan heel veel brokjes in een volledige maaltijd).

Sowieso vraag ik me af of dat wel goed is voor de maag, de hele dag door brokjes geven.

Ik zoek hier dus wel een beetje mijn eigen weg in, al heb ik wel veel gehad aan de adviezen.

Zo hebben we ook echt een knop moeten omzetten (en moest mijn vriend er zaterdag nog op wijzen): niet meer zeggen "kom op, doorlopen" als ze niet mee wil lopen. Gewoon zwijgend doorlopen. En dan loopt ze dus ook gewoon mee.

Hoewel ik het moeilijk vond om een GT in te schakelen ben ik dus toch blij dat ik het heb gedaan.
Mocht ze weer een terugval krijgen dan weet ik wat ik moet doen (en ik mag haar ook altijd weer bellen of mailen als we er samen niet meer uitkomen).

Super Cindy het gaat hartsitkke lekker, en je hebt gelijk je moet je eigen weg erin vinden.

Zelf vind ik het heel belangrijk dat een hond thuis gewoon in alle rust kan eten. Een basis die een hond moet hebben om zelfvertrouwen te hebben zeg maar..

Ik ga dus met je mee en zou dit op dezelfde manier aanpakken.

Cindy, dat klinkt goed. Hou het vol en hou er lol in

Mireille

Cindy, wat goed dat je deze stap gezet hebt. En wat heerlijk dat het resultaat geeft. Hartstikke goed zeg!

Wat ben ik blij voor jullie  en top dat je een gt hebt gezocht. We hebben hier op het forum regelmatig gehoord, wat komen jullie snel met een gt maar door persoonlijk contact kan er veel opgelost worden.

Nu zo doorzetten en jullie komen er wel.

ik denk niet dat je eigenwijs bent met dat eten, je volgt je gevoel. DAt zou ik ook gedaan hebben. Super hoor.

Ik doe het nog steeds zoals ik al deed, 's morgens brokjes zoeken, tijdens de wandelingen wat oefenmomenten en 's avonds zo laat mogelijk KVV.

Vanmiddag weer geoefend, ze heeft welgeteld 2 brokjes gegeten, waarvan 1 die ik op straat gooide om te kijken of ze überhaupt wel doorhad dat ik aan de andere kant van de lijn liep
Het waait ontzettend en ja, dat is toch écht leuker dan die stomme brokjes en mijn over-enthousiaste "GOED ZOOOOO!"
Na 5 minuten oefenen vond ik het dus wel mooi geweest

Ik blijf wel oefenen met 'kijk-klik-snoep', maar als haar maagvulling daarvan af moet hangen heb ik binnen no time een graatmagere hond.
Vraag me ook af of ze wel écht oog voor mij gaat hebben als ze (volgens wens van de GT) écht niets meer in haar bak zou krijgen, ik denk van niet.
Op straat is ze niet echt voer-gericht (tenzij het zwanenpoep is... ).

Het belangrijkste, haar angst, is al zoveel verbeterd, ze keek naar een lawaaiige scooter op Het Fietspad en ging gewoon door met grassprietjes eten (terwijl ze 2, 3 weken geleden totáál in paniek zou zijn geraakt).
En daar ging het me om: niet meer bang zijn om niks. Tuurlijk mag ze best een keer schrikken, als ze zich maar weer hersteld daarna.

(En toen bedacht ik me gisterochtend dat ik 2 weken van slag ben geweest door dit, terwijl mijn collega precies even lang veel grotere zorgen aan haar hoofd heeft gehad, gisteren is haar zoontje overleden, anderhalf jaar oud. Dan wordt je wel even met je neus op de feiten gedrukt )

Hoi Cindy,

Als ze niet meer zo schrikkerig is, heb je al een wereld gewonnen, lijkt me. Brokjes eten onderweg is een middel, geen doel op zich. Mijn mannen eten ook niet vaak meer wat 'en route' maar zolang ze 'gewenst gedrag' vertonen ( in mijn geval niet met hun volle gewicht in de lijn DAARHEEN moeten, waarbij daarheen vaak de sloot in is) ben ik al aardig tevreden

Wat vreselijk voor je collega zeg, ik heb het twee keer gehad dat bij een collega een dochtertje overleed. Dramatisch is dat idd. Toch, niet te veel jezelf op de kop zitten, je mag je ook druk maken over minder erge dingen, als die voor jou belangrijk zijn...

Mireille

als ze echt honger heeft zal ze op straat ook eerder eten denk ik. Dat was bij onze hond tenminste wel zo. Tijdens de eerste intensieve trainingsperiode hebben we het ook zo gedaan, daarna gewoon weer afgebouwd.

Mijn advies: volg de raad van je GT op. Niet dat ze precies werkt zoals ik dat zou doen, maar dat doet er niet toe. Het lijkt te helpen EN als je niet doet wat zij adviseert, dan is het niet gek dat het ook niet optimaal werkt..
Dus even niet eigenwijs zijn!!
Als de GT zegt, liever alles uit de hand, doe dat dan ook! Heeft ze ook het idee erachter uitgelegd?
Ten eerste moet ze dan wat doen voor haar eten, dat vinden veel honden veel fijner, dan gewoonweg een bak met eten krijgen.
Ten tweede, als aandacht krijgen door 'goed zoooooo's' en brokjes of ballen of wat dan ook niet helpt, dan heb je 1 prikkel die haast altijd werkt: de hongerprikkel.
Nu hoef je echt je hond niet uit te hongeren. Maar denk maar eens aan gaan winkelen als je nog niet gegeten hebt: je koopt veel meer lekkere dingen dan wanneer je gaat winkelen als je maag vol is.
Werkt bij een hond net zo. Een aantal dagen weinig eten kan echt geen kwaad. Sterker nog, veel mensen die kvv adviseren, die adviseren ook om regelmatig een dag te vasten.
Ik krijg regelmatig (huilende) puppyeigenaren omdat hun pupje maar niet wil eten. En hij kijkt ook niet naar ze om. Fokkers willen altijd goed voor hun pupjes zorgen en dus krijgen ze brokjes en vlees en maken ze puppypap. En de pupjes zijn met elkaar dus er is nog concurrentie wat betreft het eten. Dan komen de pupjes bij hun nieuwe eigenaren. Ze zijn alleen, dus wat ze niet opeten blijft gewoon liggen voor later. Daarnaast zijn ze compleet verzadigd. Sommige pups eten een week niet. (drinken uiteraard wel) Er is medisch niets met ze aan de hand. Ik hoor het heel vaak. En mijn mening: ze zitten prop en propvol.

Wat ik dus wil zeggen: het geeft niet dat je hond dan een aantal dagen een stuk minder eet. Je krijgt dan een hongerprikkel waardoor je veel makkelijker de aandacht buiten kan krijgen (voor een brokje dan wel) en daarom adviseert je GT dat ook.
En voor je het weet heb je de volgende zorg: ik moet zoveel belonen! Ze eet teveel

Wow cindy, wat klinkt dat allemaal positief, fijn voor jullie hoor!

@ Margje: de gedachte erachter snap ik ook wel hoor, heb het een aantal dagen gedaan (kreeg ze 's avonds een half uur voor het slapen een kleine portie KVV -> eigenwijs ), maar overdag is ze buiten gewoon niet voedselgericht. Ook niet als ze 's morgens niks krijgt. Als het waait is dat gewoon veel leuker.

Vandaag en gisteren ging ook weer goed.
Eind van de middag was ze ineens weer bang (2 fietsers op Het Fietspad), ik kreeg haar niet mee. Ben even blijven staan, tot ze niet meer in hele erge paniek was en de lijn niet meer strak stond. Toen zijn we teruggelopen naar de parkeerplaats, daar wat heen en weer gelopen (kijk-klik-brokje) en toen de andere kant op.
Ze was ook snel hersteld, dus dat was fijn

Na de wandeling in de straat nog een paar keer terug gelopen ('he, wat doe jij nou?' ) en weer een brokje erin.

Vanmiddag idem dito, aan het eind van het rondje even in de straat en dat gaat goed.

Het belangrijkste vind ik dat ze niet meer 3 weken in die angst blijft hangen. Ze zal echt nog wel eens schrikken, dat mag ook, maar ik weet nu hoe ik ermee om moet gaan.

Gebleken is ook dat ze praktijkspeuren érg leuk vindt
En ik ook
Zij denkt ook dat Mellow zekerder zal worden hierdoor en dus uiteindelijk niet meer zo gek zal gaan doen naar fietsers en andere voorbijgangers.

Sowieso krijgt ze geen ontbijt meer, ik verstop af en toe wat brokjes in huis voor 's morgens, maar een maaltijd krijgt ze al niet meer sinds de GT is geweest. Maar ook dan is het overdag wel best, al merk ik nu wel dat ze wat meer aandacht heeft.
Althans, in de straat en op de parkeerplaats, dus dat moet nog wat uitgebouwd worden. Volgende keer eens een andere parkeerplaats inwijden met de aandachtsoefening.

En ja, speuren is heel leuk! Ze had het zo naar haar zin, echt leuk om te zien. Geoorloofd als een idioot aan de lijn trekken zonder gemopper van mij

Ik denk ook zeker dat ik hiermee leer om haar te lezen.
Haar gesnuffel tijdens het plasrondje is zó anders dan wat ze nu deed. Bij het plasrondje is het gewoon snuffelen, dit was gewoon écht geur opsnuiven, zoeken!

De eerste keer dat die vrouw uit ons beeld liep, stond Mellow op scherp. Strakke lijn, trekken en wat piepen.
Toen ik dat later tegen haar vertelde vroeg ze wat ik toen deed (niks), veel baasjes corrigeren hun hond, maar ik herkende haar enthousiasme en vond dat juist heel leuk om te zien.
Spanning opbouwen tot ze aan de slag mocht en áls ze dan mocht...

Ja, ik zie het weer helemaal zonnig in nu

Meid, wat fijn om te horen dit. En wat leuk dat Mellow het praktijkspeuren zo gaaf vind. Hier kan hij zeker zijn energie in kwijt. Ik ben zo blij dat je hebt doorgezet