Oudjes klets topic

plaats een nieuw onderwerp in het hondenforum meest recente onderwerpen in het hondenforum

honden page profiel makila_baasje_van_Jack †makila_baasje_van_Jack †

honden foto van makila_baasje_van_Jack †

Hij heeft bijna 13 jaar lang samen geleeft met onze kater Joey, dat waren twee handen op 1 buik. Hij had veel energie en gaan lopen aan de lijn, urenlang was onvoldoende. Joey maakte hem dan moe. Dat werkte echt goed. 

 

Toen Joey wegviel (we hebben alles gedaan wat wij konden maar hij was chronisch zwaar ziek door schildkliertumoren) was hij éénzaam maar ook al een jaartje ouder (bijna 14 jaar oud toen), en dat was voor ons allemaal een grote aanpassing. Hij is daarna nog dichter naar mij toegegroeid. Het was altijd al papa's hondje, maar doordat Joey wegviel was dat nog veel meer het geval dan daarvoor.

 

Toen hij begon te kwakkelen (lees: een dagje ouder hé) met de gezondheid vanaf zijn 15de, toen kwam de Covid periode eraan, dus alle aandacht ging toen volledig naar hem en dat is zo gebleven tot het einde. Hij heeft toch nog 2,5 jaar lang een goed leven gehad nadat zijn gezondheid er stilletjes op achteruitging.

 

Ondanks het abrupte en unfaire einde, had hij voor het overige echt een goed leven en daar trek ik mij aan op.

honden page profiel AureliaAurelia

honden foto van Aurelia

We zijn nu 2 weken verder en ik heb de laatste dagen het gevoel dat ik haar weer zoveel meer mis dan in de eerste week... toen was het schok en verdriet. Maar misschien ook wel wat opluchting om de toch wel zware zorg los te kunnen laten en me niet steeds zorgen te hoeven maken over haar, of ze wel overeind kon komen, of ze wel at, of ze geen ongelukje had binnen, of ze geen pijn had. Die lange twijfel over wanneer het genoeg was geweest.

 

Maar nu droom ik steeds over haar... echt nonstop bijna. Soms heel nare dromen, dat we haar blijkbaar 2 weken gewoon vergeten waren ofzo en ik vond haar doodziek terug en moest alsnog beslissen voor een spuitje.

Maar vannacht eerst ook dat ze ergens in een café zat, gewoon op ons te wachten. Ik wist dat het een droom was en dat ze daar was om ons te zien / om te zorgen dat wij haar konden zien.

 

En later een droom dat ze bij ons in de tuin liep, stukje fitter dan de laatste periode, lekker vrolijk en energiek. Ik zo van: Toch gek dat ze dat zo nog kan, nu ze dood is. En toen wilde ze drinken. Dus ik van, raar dat ze dat nog wel wil... maar plassen en poepen natuurlijk niet. Maar toen ging ze plassen. Dus toen dacht ik, toch ook maar eten voor haar pakken, het gaat zo goed weer...En ik wist ergens wel weer dat het een droom was, maar mijn brein snapte alsnog niet hoe ze daar nu wel er kon zijn en al die levende dingen kon doen terwijl ze toch al minstens een week dood was geweest.

 

Pffffff ik mis haar zo erg.

honden page profiel CarolineCaroline

honden foto van Caroline

Allemaal zeer herkenbaar aurelia en dat blijft nog wel een tijd.

Ik was gisteren weer heel verdrietig en huilen nadat ik tijdens wandelen een oude hond was tegen gekomen die net zo traag liep als Shep en ook constant snuffelen. En dan denk ik die wandelt en leeft nog wel en dan toch weer die twijfel van was ik niet te vroeg.

honden page profiel ChantalChantal

honden foto van Chantal

" We zijn nu 2 weken verder en ik heb de laatste dagen het gevoel dat ik haar weer zoveel meer mis dan in de eerste week... toen was het schok en verdriet. Maar misschien ook wel wat opluchting om de toch wel zware zorg los te kunnen laten en me niet steeds zorgen te hoeven maken over haar, of ze wel overeind kon komen, of ze wel at, of ze geen ongelukje had binnen, of ze geen pijn had. Die lange twijfel over wanneer het genoeg was geweest.
 
Maar nu droom ik steeds over haar... echt nonstop bijna. Soms heel nare dromen, dat we haar blijkbaar 2 weken gewoon vergeten waren ofzo en ik vond haar doodziek terug en moest alsnog beslissen voor een spuitje.
Maar vannacht eerst ook dat ze ergens in een café zat, gewoon op ons te wachten. Ik wist dat het een droom was en dat ze daar was om ons te zien / om te zorgen dat wij haar konden zien.
 
En later een droom dat ze bij ons in de tuin liep, stukje fitter dan de laatste periode, lekker vrolijk en energiek. Ik zo van: Toch gek dat ze dat zo nog kan, nu ze dood is. En toen wilde ze drinken. Dus ik van, raar dat ze dat nog wel wil... maar plassen en poepen natuurlijk niet. Maar toen ging ze plassen. Dus toen dacht ik, toch ook maar eten voor haar pakken, het gaat zo goed weer...En ik wist ergens wel weer dat het een droom was, maar mijn brein snapte alsnog niet hoe ze daar nu wel er kon zijn en al die levende dingen kon doen terwijl ze toch al minstens een week dood was geweest.
 
Pffffff ik mis haar zo erg. "

Na 7 jaar heb ik het een plekje kunnen geven dat Schumi er niet meer is. Maar het heeft 1 jaar geduurd voordat ik een beetje kon "adem halen", als je begrijpt wat ik bedoel. Vlak na het overlijden waren er echte huilbuien met serieuze paniekaanvallen met de realisatie dat ik hem nooit meer zou zien. Dat ebte na maanden wel weg, maar het laat een onzichtbaar litteken achter. Het blijft een onwerkelijk verschijnsel dat iets of iemand het ene moment een deel van je leven is en het andere moment niet meer. Ik denk echt dat je brein daar niet voor gemaakt is, dat dat een soort trauma achterlaat. Of zo iets. Ik weet het eigenlijk ook niet. Ik weet wel dat het gewoon k*t is. 

honden page profiel AureliaAurelia

honden foto van Aurelia

Ja zo erg voel ik het dan weer niet, of tenminste, overdag niet, geen paniekaanvallen en de huilbuien zijn ook wel over denk ik. Overdag veel afleiding. Het is vooral 's nachts en die dromen. Hoewel dat vandaag ook lang bleef hangen. En weer een soort ongeloof dat ik haar inderdaad niet meer zal zien. Aan de ene kant wel acceptatie maar tegelijkertijd ook totaal niet, ofzo. Het klópt gewoon niet.

 

Het is maar een raar iets, dat rouwen... en eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoiets als dit gevoeld... maar heb in mijn leven ook alleen nog maar mijn grootouders kwijtgeraakt en ik durf het bijna niet te zeggen maar dit voelt dus heel anders en veel dieper..

honden page profiel CarolineCaroline

honden foto van Caroline

" Ja zo erg voel ik het dan weer niet, of tenminste, overdag niet, geen paniekaanvallen en de huilbuien zijn ook wel over denk ik. Overdag veel afleiding. Het is vooral 's nachts en die dromen. Hoewel dat vandaag ook lang bleef hangen. En weer een soort ongeloof dat ik haar inderdaad niet meer zal zien. Aan de ene kant wel acceptatie maar tegelijkertijd ook totaal niet, ofzo. Het klópt gewoon niet.
 
Het is maar een raar iets, dat rouwen... en eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoiets als dit gevoeld... maar heb in mijn leven ook alleen nog maar mijn grootouders kwijtgeraakt en ik durf het bijna niet te zeggen maar dit voelt dus heel anders en veel dieper.. "

Dat mag je best zeggen dat dit verdriet dieper voelt. Ik ben mijn grootouders, mijn vader en 2 hele goede vrienden verloren. En natuurlijk heb ik daarom gerouwd en mis ik 1 van die vrienden nog steeds ontzettend maar ook echt niet te vergelijken met hoe verloren ik me voel zonder Shep. Ik vind wel logisch met die andere mensen woonde ik niet samen. Met Shep wel en we deden alles samen, dus dat gemis is gewoon veel groter. 

honden page profiel AureliaAurelia

honden foto van Aurelia

Ja precies, het slaat zo'n gat in je dagelijks leven. We waren echt een drieëenheid, deden alles samen. Nu is mijn man vanochtend weg en ben ik thuis, en ik ben alléén thuis. Het is zo raar.

honden page profiel CarolineCaroline

honden foto van Caroline

Ja een hond kan zo ontzettend veel betekenen. Ik zit momenteel in de ziektewet vanwege een zwaar traject dat ik doe voor mijn chronische migraine. Nu vroeg de arbo verpleegkundige afgelopen week of ik wel steun van vrienden en familie krijg. Ik begon meteen te huilen want Shep was altijd mijn steun in moeilijke periodes. Door haar kon ik het aan om door te gaan. En zij gaf mij troost.

honden page profiel AureliaAurelia

honden foto van Aurelia

" Ja een hond kan zo ontzettend veel betekenen. Ik zit momenteel in de ziektewet vanwege een zwaar traject dat ik doe voor mijn chronische migraine. Nu vroeg de arbo verpleegkundige afgelopen week of ik wel steun van vrienden en familie krijg. Ik begon meteen te huilen want Shep was altijd mijn steun in moeilijke periodes. Door haar kon ik het aan om door te gaan. En zij gaf mij troost. "

Ja ik snap je goed hoor. Zo lastig...

honden foto van makila_baasje_van_Jack †

Jaak is exact 2 weken geleden overleden aan een septische shock (massaal orgaanfalen).

 

Ik kan nog altijd niet geloven dat hij er niet meer is en dat het zo snel ging. Ja hij was 'op' van ouderdom maar we zijn in snelheid gepakt. En ja ik weet het: Voor Jaak zelf was dit het 2de best mogelijke einde (na overlijden in zijn slaap). Maar toch. De pijn blijft toch wel een tijdje hangen.

 

 

pagina 10 van 10 12 3 4 5 6 7 8 9 10
Volgende forumvraag: Golden
De HondenPage maakt gebruik van cookies. Dit zorgt er voor dat onze website voor jou als bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken en advertenties.info / verbergen en toestaan
^