Bedankt iedereen.
Het besef begint te komen dat we zijn lieve snoet nooit meer gaan zien. Ik kwam daarnet bij mijn ouders thuis en mijn eerste reflex was om zijn kopje te zoeken en te begroeten, maar dat zal nooit meer zijn... doet echt zo'n pijn, hij was zo lief en mijn allerbeste vriend.
Waarom worden ze toch niet zo oud zoals een mens... :'( ik dacht echt dat hij makkelijk 15j kon halen, omdat hij echt nooit ziek is geweest. Dan 2 maanden geleden begon de miserie pffffffff. Love him so ...
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10151730833815316&set=a.10151697476965316&type=3&theater 


Reageren













Het voelt zo dubbel om te kijken, de mooie en grappige momenten, en tegelijk beseffen dat deze knapperd er niet meer is. Goed dat je op deze manier de herinneringen levend houdt. 













