HondenPage baasje Ayla & Yuna

Wat schreven de vrienden van Ayla & Yuna op het forum

Alaska's Finest! schreef in Mechelse herder bijtgedrag
Ik ben op zoek naar het gouden magische woord waardoor hij mij loslaat als hij bijt dat zou al enorm helpen als hij dan ook wil luisteren naar het stuk "los", want dat is wel het grootste probleem dat ik elke keer met 1 hand moet proberen de bek open te krijgen. Fem Zoals Adriaan schrijft: de oplossing ligt VOOR hij jou bijt. Als je een 'los' moet vragen, dan is het probleemgedrag al aan de gang, en het is net de bedoeling dat het zich niet stelt. Er is een reden waarom je hond zo obsessief in je handen of armen gaat hangen en dus is het belangrijk om eerst te achterhalen waarom hij dat doet. Dat kunnen heel verschillende redenen zijn. Het kan bijvoorbeeld gegroeid zijn vanuit aandacht vragen, vanuit frustratie of protest omwille van verveling of net door overvraging, het kan zijn voortgekomen uit spel of uitdaging, te weinig zelfbeschikkingsrecht, enz. Probeer dat eerst eens na te gaan, terug te kijken naar de eerste dagen toen hij bij jullie kwam, wanneer hij je dan ging happen,  wat eraan vooraf ging. Als je kan achterhalen vanuit welke motivatie (stemming, emotie) je hond dit gedrag stelt, dan kan je daarmee aan de slag en beter op zijn noden inspelen. 
Alaska's Finest! schreef in Mechelse herder bijtgedrag
Zit gewoon echt alle tijd te overdenken en mezelf de schuld te geven waar ben ik fout gegaan, want ik ben overtuigd dat het mijn fout is om 1 of andere reden, wat heb ik gedaan dat hij erger wordt en niet stopt met bijten? Fem   Hier wil ik eerst even op ingaan. Je hebt het momenteel zwaar met het gedrag van je hond (begrijpelijk) en het is een goeie zaak om dan jezelf en je eigen invloed in vraag te stellen. Maar zie het aub niet als 'schuld'. Opvoeding gaat in vele gevallen niet in een mooie rechte lijn. En zeker bij pittige honden kan het een heuse zoektocht zijn vooraleer je begrijpt wat je hond nodig heeft om zich goed in zijn vel te voelen en hoe je zelf kan duidelijk maken wat jouw verwachtingen zijn. Veel vallen en opstaan, dus. Kijken naar wat er misgaat hoeft dus niet om schuldgevoelens te draaien, beschouw eerder als nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden om samen met je hond te groeien.    Welke eigenschappen zocht je in een hond, dat je voor een Mechelse Herder uit een werklijn hebt gekozen?  Werklijnen worden heel specifiek gefokt op bepaalde eigenschappen, bij sommige rassen gaat dit (te) extreem. Eerlijk gezegd zie je dat bij een Mechelse Herder wel vaker, dat positieve eigenschappen zoals volharding, gedrevenheid, waakzaamheid dan gaan doorslaan in obsessief en neurotisch gedrag.  Ik heb de indruk (op basis van je tekst) dat je hond jou obsessief is gaan bijten omdat het interactie biedt (ook de vele correcties zijn een vorm van aandacht). Ook ligt hij vele uren in de bench, als ik het goed begrepen heb. Dat komt zijn mentale ontplooiing niet ten goede, maar is ook voor een gezonde lichaamsgroei niet bevorderlijk. Dus dat zou ik zeker herbekijken. Je schrijft dat ie niet geschikt is voor werk en sport. Maar je hoeft niet mee te draaien in een bepaalde discipline om toch lekker actief met je hond bezig te zijn. Kijk dus naar je hond zelf, waar ie op een prettige manier voldoening in vindt en bouw dit dan zelf uit tot een activiteit die je samen kan delen. Zo leer je elkaar beter kennen en naar elkaar toegroeien.    Een gedragstherapeut kan je helpen, maar kies dan iemand die de psyche van een hond begrijpt en niet iemand van het type 'africhter'. Ik denk dat je met deze hond veel verder komt als je vanuit zijn basis (karakter, emoties,...) opbouwend gaat werken dan van bovenuit afdwingend en controlerend, want dat zorgt alleen voor meer frustratie en dus ook feller gedrag.    Ik wens je alvast goeie moed! 
Alaska's Finest! schreef in Mijn lieve Aila - update mei 2026 p.9
Wat doet ze het goed, je lieve meisje.  Ik las even je openingspost terug, met de verwachting dat je vorig jaar al afscheid zou moeten nemen.. en kijk nu es! Wat een zegen dat ze er nog altijd is.   
Alaska's Finest! schreef in Ik vind mijn pup niet leuk
Honden houden ons een spiegel voor. Ze reflecteren heel veel van onze eigen gevoelens, mechanismen en gedragingen. De puppy reageert op jouw stress (die al in je lichaam aanwezig was) en dat zie je in zijn gedrag (baldadigheid, onzekerheid, angst, opwinding, onrust,...) en vervolgens reageer jij daar weer op (meer stress, controledrang, onzekerheid, perfectionisme,...). Zo versterken jullie elkaar, tot wanhoop toe. Sta daar even bij stil. Als je dit patroon wil doorbreken, richt je dan niet zozeer op controle naar de pup toe maar wees in de eerste plaats mild voor jezelf. Adem. Sta stil bij je eigen stress-mechanismen, waar die vandaan komen. De aanwezigheid van de pup is niet meer dan een trigger, van dingen die al langer bij jou spelen en die oude emoties opwekken.  Dus gun jezelf en de pup eerst ademruimte. Doorbreek de cirkel. Er moet helemaal niet zoveel, voor jezelf niet en voor de pup niet. Vermijd extra druk van buitenaf als je gevoelig bent voor oordelen of verwachtingen van anderen (zoals bijvoorbeeld een hondenschool). Probeer je focus te verleggen naar de basis en dat is: een veilig en geborgen nest. Voor jullie allemaal. De rest komt later wel. Eerst ademruimte creëren en er gewoon 'zijn'.  Het ga je goed! 
Alaska's Finest! schreef in Hond wil eten maar eet niet
Nee zo grondig is er afgelopen keer niet in haar bek gekeken. Kleintje   Je kan alvast zelf es kijken naar de kleur van het slijmvlies in de mond en keelholte, haar adem ruiken, en met je vinger langs haar tanden en tandvlees gaan om te checken of ze een pijnreactie laat zien.   Drinken gaat wel goed? In dat geval kan je wat vleesnat aanbieden, krijgt ze toch iets voedzaams binnen.    Hopelijk vinden ze snel de oorzaak, vreselijk als je hond ziek is en je weet niet wat er scheelt.... 
Alaska's Finest! schreef in Hond wil eten maar eet niet
Ik neem aan dat de dierenarts goed in de mond (tanden) en keel heeft gekeken? Ik herinner me een topic van een hond die langdurig weigerde te eten terwijl ie wel honger had, en die bleek een fikse keelontsteking te hebben.   Waarom kreeg ze in eerste instantie laxeermiddelen? Was de ontlasting erg hard dan? 
Alaska's Finest! schreef in Vaarwel Chester
Ooooow, wat verdrietig, nog zo jong. Veel warmte en steun gewenst bij dit grote verlies. 
Alaska's Finest! schreef in Mijn lieve Aila - update mei 2026 p.9
Wat een schattige doggy is ze toch!  Elk mooi moment is een geschenk   
Alaska's Finest! schreef in Djaidey 3 jaar
Gelukkige verjaardag! Een onvergetelijke dag gewenst!
Alaska's Finest! schreef in Himalaya-honden
Maar hoogstwaarschijnlijk hebben ze al een huis.  Botteke Of meerdere huizen. Of het hele dorp. Het is mooi om zien hoeveel ze zelf kunnen bepalen.  Deze hond bijvoorbeeld, kwam gewoon bij ons binnengewandeld, deed een tukje onder de bank waar we zaten, en daarna ging ie met z'n makkers weer op stap. Het was niet zijn thuis. Maar gewoon, de deur stond open, dus kwam ie binnen en vond het wel gezellig.  Heerlijk, dat het daar zo gemoedelijk mag lopen.    
Alaska's Finest! schreef in Himalaya-honden
" Prachtig om te zien! Je kent me misschien nog van de Tibetaanse Mastiffs hier op het forum. Je hebt me blij gemaakt met deze topic Als je er wat over wilt delen in ons clubblad heel graag. " Claudia en Tibetaantjes Sarah en Chenpo Natuurlijk ken ik je!  En dank je wel voor de uitnodiging, maar ik ga het gewoon bij dit ene topic houden... 
Alaska's Finest! schreef in Himalaya-honden
Toch lijkt met me moeilijk, zonder honden in zo'n mooie omgeving te zijn, ik moet er niet aan denken, en dat is nog maar naar Duitsland, dan ga ik niet meer. " yooop Het is een groot gemis, dat zeker. Sinds het overlijden van Nukka hebben we enkel nog reizen gemaakt zonder onze camperbus en liefst naar streken waar geen sterke connectie met de meisjes is. Misschien dat het deze zomer lukt om weer es in die bus te slapen, maar ik weet het niet... dat voelt zo verdrietig en leeg... dus ik snap je wel.       
Alaska's Finest! schreef in Himalaya-honden
Vond je het niet heel moeilijk om al die honden daar achter  te laten? Had je niet de behoefte om een zwerver mee naar huis te nemen?   jantien Oh nee, integendeel, die honden hebben een leven om van te dromen.  Ik zou ze absoluut geen plezier doen met een verhuis naar onze maatschappij. Ze horen daar helemaal thuis, in de bergdorpjes. 
Alaska's Finest! schreef in Himalaya-honden
Een hele tijd geleden maakte iemand een topic aan: waar je naartoe wou gaan als je hond zou overlijden (was jij dat, Kees?). Een speciale plek, voor troost, of heling, of omdat die iets diep voor je betekende... Ik schreef toen dat ik terug naar Ama Dablam wou, mijn lievelingsberg in de Himalaya. Toen Nukka vorig jaar stierf en er een einde kwam aan een wonderlijk en innig malamute-tijdperk, was een terugkeer naar Nepal exact wat ik nodig had. En dus reisde ik deze winter door Solukhumbu (het gebied aan Mt. Everest) en ontmoette daar vele mooie, lieve, prachtige honden op m'n pad.  Ik kan geen foto's meer plaatsen van mijn eigen meisjes, ze zijn er helaas niet meer. Maar de Himalaya-honden hebben ook m'n hart gestolen, dus deel ik hier met plezier enkele mooie snoetjes. 
Witte Draak schreef in The road to... Dialga 3 jaar oud en Nederlands Kampioen!!!
" Wat leuk je weer eens hier te zien… en heel blij met je lieve man….   Misschien in de toekomst een maatje voor je mannetje…. En wanneer die zo lekker rustig is is ook tevredenheid hoor.    " Willemijn - baasje van Vika . Bams en Ogin ¥ . Wat leuk van je te lezen Willemijn! Tevredenheid is ook een goede interpretatie 
Witte Draak schreef in The road to... Dialga 3 jaar oud en Nederlands Kampioen!!!
Het is een tijdje geleden, maar alles gaat goed! Meer dan goed zelfs!  Dialga is ondertussen alweer 3 jaar oud. We hebben aardig wat shows gelopen en afgelopen weekend was het dan eindelijk zover... hij is Nederlands Kampioen geworden in Groningen op d'Olle Grieze Cup!  Hier een fotootje van Dialga op de show zelf. Hij liep er pico bello bij   En naderhand natuurlijk een mooie foto laten maken. Super trots!!!  Even wat updates verder... We hebben afgelopen jaren gehoorzaamheid gedaan, wat eigenlijk heel goed ging maar we zijn nooit voor een diploma gegaan. Er waren telkens te weinig kandidaten voor het examen en heel eerlijk, Dialga doet het keurig en wil echt wel wat doen voor wat lekkers, maar of het zijn grootste hobby is? Mwa. Hij vindt het leuk om met mij wat te doen, gezellig samen en natuurlijk lekker snacken tussendoor.  We zijn begonnen met coursing, dus rennen achter een nephaas aan (een stuk plastic). Dat vond Dialga een paar keer wel grappig om te doen. Maar al snel verloor het saaie stuk plastic zijn charme. Een échte haas is natuurlijk veel interessanter.  Qua gezondheid heeft hij de nodige testen gehad. Een officieel hartonderzoek, een echocardiogram met kleurendoppler bij de cardioloog. Zijn hart zag er perfect uit  Ook een ECVO oogonderzoek, op alle punten vrij  DM-vrij was hij al getest   Een paar weken geleden kreeg ik het fantastische nieuws dat Dialga's overgrootopa, Ubarlash Udaloy Boyarin die in Rusland woont, nog steeds leeft! Deze oude heer is 14 jaar oud en ziet er echt geweldig uit. Ik hoop dat Dialga ook gezond zo oud mag worden...   Nu hij zijn Nederlands Kampioenschap binnenheeft, kreeg hij ook meteen de eerste dekaanvragen.  Dat voelt wel heel bijzonder. Hij had al eerder wat aanvragen gehad, maar dat liep telkens op niets uit en ik had niet overal een goed gevoel bij.  Wij zijn nog steeds ongelooflijk blij met onze lieve kleine man. Hij is kalm, zachtaardig, vriendelijk, en alles wat we van een hond wilden. Soms vraag ik me tegenwoordig af of Dialga zich niet een beetje verveeld... Hij is rustig, maakt zich niet snel druk, houdt van luieren op de bank, op zijn plaats vol schapenvachten, of lekker in de tuin... Maar wij denken na over een maatje voor hem. Wie weet komt er over een tijdje een tweede barsoi bij...  We wachten het af. 
Alaska's Finest! schreef in Mijn lieve Aila - update mei 2026 p.9
Geen echt slechte resultaten, maar ik snap dat ze toch voor wat onrust zorgen.  Als je naar haar lieve snoet kijkt, ach, die lieverd wil je alleen maar het allerbeste wensen.  Hopelijk voelt ze zich nog een hele tijd goed en kunnen jullie nog voluit genieten van het samenzijn.     
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
Als jullie er zelf liever niet mee door willen gaan (wat volkomen begrijpelijk is), dan mag het asiel zich niet zo opdringen in jullie beslissing. Als je toch wil ingaan op hun voorstel, check dan zeker eerst of deze medewerkster een gedragsdeskundige is en bespreek zorgvuldig wat ze precies van plan is met haar 'correctie'. Zodat je op voorhand weet waar iedereen aan toe is. Als die aanpak je niet zint of teveel risico inhoudt, doe het dan niet.    Dat ook de andere husky snel weer is teruggebracht, doet toch vermoeden dat deze honden niet doordacht geplaatst zijn. Voor de honden zelf is dat allemaal zeer stresserend. Beter dat men hen eerst tot rust laat komen in het asiel, de tijd neemt om hen te leren kennen en te begeleiden, en dan met zorg en aandacht een nieuwe thuis voor hen zoekt.  Eerlijk gezegd denk ik dat dit voor jullie allemaal de beste oplossing zou zijn.   @ Botteke: rasgroep 5 zijn de oertypes en spitsen. Daar zitten rassen van alle continenten in (Afrika, Azië, Zuid-Amerika,..) en dus zeker niet alleen uit de poolgebieden. Wat hen bindt is dat ze nog erg dicht bij hun oorsprong staan, in tegenstelling tot 'moderne' rassen. Ineke heeft een link geplaatst.         
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
" Zoiets als de yakut laika dan? Gefokt in het noordelijke gebied van de wereld? Tamaskan hoort er dan weer niet bij toch? " Botteke Off topic: Er zijn veel noordelijke rassen, maar daarom worden ze nog niet tot de poolhonden gerekend. Net die felle prooidrift is nog heel sterk aanwezig in een poolhond. Bij de grotere groep van de noordelijke rassen zijn ook honden met een milde tot zwakke prooidrift. Noordelijke rassen hadden heel uiteenlopende taken, je kan al die rassen dus niet allemaal over één kam scheren. 
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
" Welke rassen zijn pool honden, ff serieuze vraag? " Botteke De Siberische Husky, de Alaskan Malamute en de Groenlandse hond. De Samoyeed wordt er vaak ook bij gerekend maar die sluit qua karakter en aard beter aan bij de Noordelijke rassen. 
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
Is wel kwestie van wennen    Laat je vooral niet gek lullen door, jachtinstinct. Ja alle katten en honden hebben dat maar voorlopig zitten ze lekker binnen en krijgen elke dag 2 maaltijden.  Helemaal niet nodig dus aan "instinct" misschien een beetje vermaak wel. Je kunt ze dus vermaken, flirtpole(zoeen staaffie met een veer eraan wordt ook bij de hondjes gebruikt), urban agility beetje opdrachtjes geven op dingen te springen ect... " Botteke Sorry Botteke, maar deze reactie toont dat je niet op de hoogte bent van de aard van een poolhond.   En dus is het ronduit gevaarlijk advies, en help je er TS noch de hond en kat mee. 
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
" De kat zat steeds in haar krabpaal hoog en veilig. Door een moment van onoplettendheid is hij uit de krabpaal gekomen en de hond het het eerder door dan wij. Ze is erheen gerend en de kat is hier van geschrokken dat ze een spurt heeft genomen, wat de hond nog meer triggerde. Sindsdien durft de kat niet meer naar beneden te komen en weet ik niet hoe we de verdere introductie het beste laten verlopen.  ik snap dat je zegt dat er nog weinig te zeggen valt, alles is nieuw voor haar. Maar vanaf wanneer zou er dan wel te zeggen zijn of hier hoop is.  " Saskia & Duke   Daar valt op voorhand geen tijd op te plakken. Je kan het alleen zelf inschatten, aan de hand van hoe de dieren zich gedragen, de omstandigheden, de triggers, de vibe die er hangt,... Het vraagt dus heel veel aandacht en energie om dit correct te doen. Prooidrift is ook iets heel anders dan een jachtinstinct. Het is niet zomaar najagen, bij prooidrift gaat de hond echt voor de kill. Dus onderschat dat zeker niet.   Bij een herplaatser waarvan je de achtergrond niet kent, is het moeilijk te weten hoeveel prooidrift het dier heeft. Zelfs als je nu alles als een politieman gaat managen, betekent dat niet dat er later geen incidenten zullen voorvallen. Daarvoor moet je de hond dus eerst heel goed leren kennen, en dat kan bij een herplaatser een tijd duren. Husky en kleine dieren, het is eenmaal een zeer gewaagde combinatie.    De vraag is dus eerder: hoe intens wil je hier zelf mee aan de slag, en hoeveel plezier doe je er iedereen mee: de kat, de Husky, jezelf en je gezin. Als iedereen constant alert moet zijn en beperkt moet worden in zijn dagdagelijkse vrijheid, dan blijft ook de spanning de hele tijd aanwezig in huis. En dat is voor niemand een prettige leefsituatie.    Persoonlijk vind ik dit geen goede inschatting van het asiel om een husky bij kattten (of andere kleine huisdieren) te plaatsen.  Maar nogmaals: het kàn goed uitdraaien, indien er weinig prooidrift aanwezig is, mits heel veel begeleiding en afhankelijk van hoe de dieren zelf met elkaar zullen leren omgaan en samenleven. Maar garantie heb je nooit, het blijft een risico-combinatie.
Alaska's Finest! schreef in Husky en kat
De prooidrift bij poolhonden kan erg groot en primitief zijn. Als die in de hond aanwezig is, krijg je die er niet uit, en moet je daar een leven lang rekening mee houden. Dat wil zeggen: ook nooit voluit met kleine hondjes laten spelen, want als die piepend wegrennen, dan gaat er een knop om. Of de prooidrift ook bij jouw husky hoog aanwezig is, is nog niet zeker te zeggen. De hond is er pas, alles is nieuw, er hangt spanning, de kat is bang,... Dat speelt natuurlijk ook mee. Je schrijft: 'met de kat gaat het nog niet goed'. Wat bedoel je precies? Wat gebeurde er tussen hond en kat dat de kat nu zo bang is?  
Alaska's Finest! schreef in Hoe weet je wanneer het klaar is?
Eigenlijk waren we er al uit, en de dierenarts vind ook dat er nu veel kwaaltjes bij komen en zijn mooie oude dag toch wel lastig is voor bumper, maar nu had hij gisteren weer een goede dag en at hij weer iets en pakte weer een bal. Waardoor ik nu weer iets heb van misschien toch maar wachten..........  christel bumper en milo Die goede momentjes kunnen nog heel waardevol zijn. Deel ze, geniet er samen van.   Een hond kan zijn vreugde ook in andere, kleinere dingen vinden dat dat ie vroeger deed. Zoals eenvoudig samen op de bank liggen waardevoller kan worden dan met een balletje spelen, bijvoorbeeld.  En als het moment daar is, zal je dat aanvoelen, je hond zal dat aangeven. Maar tot dan: geniet van elk klein moment.   
Alaska's Finest! schreef in Reu laat andere reu niet met rust
Ontsteking?
Alaska's Finest! schreef in Fijne kerstdagen en de beste wensen voor iedereen.
Beste Wensen aan alle HP hondjes en hun leuke mensen. 
Alaska's Finest! schreef in Labradoodle 11 weken veel drinken
Vullen jullie gewoon een bak met water. Of meet je dit af?  saskia Altijd water voorzien. Hoeveel een hond drinkt hangt van vele factoren af: wat hij eet, hoeveel hij beweegt, hoeveel stress hij ervaart, de luchtvochtigheid, temperatuur, hoeveel hij morst buiten de bak, enz... Als je je zorgen maakt, contacteer dan de dierenarts. Je kan ook bijhouden hoeveel water je effectief in de bak giet en hoeveel er na 24u overblijft.  Maar zet je hond niet zonder water enkel en alleen omdat er een richtgetal op internet rondgaat. Voorzie altijd vers water om te drinken. 
Alaska's Finest! schreef in Mijn lieve Aila - update mei 2026 p.9
Aaach, wat een schattige snoet op de foto. 'Hoezo, ik mag niet op de bank? Ik ben toch lief?' 
Alaska's Finest! schreef in Mijn lieve Aila - update mei 2026 p.9
Woooooo.... wat een geluk is dat geweest, zeg!  Veel beterschap voor je lieverd en een spoedig herstel 
Susanne schreef in Pups...
Oké, laat ik uitleggen waarom ik dit zeg. Ik ken de pijn van TS, sterker nog, ik heb wel diepere dalen gekend dan hetgeen waar zij nu doorheen gaat. Daarom weet ik dat TS zich absoluut rijk mag rekenen met vriendinnen die er voor haar zijn en haar met honden willen opvangen. Maar wil je groeien uit diepe dalen, dan heb je ook mensen nodig die een keertje straight met je durven te zijn. Die je wijzen op fouten die je zelf maakt, zodat je gaat nadenken en leert om in de toekomst een andere keuze te maken. Verantwoordelijkheid te (leren) nemen voor dingen die je zelf doet. Dat is waardevol, zo heb ik dat ervaren tenminste. Ik trap TS niet de grond in.   Dit is geen nestje wat per ongeluk geboren is. Dit nestje komt van geteste ouders en krijgt een stamboom, het is een "weloverwogen" beslissing geweest van de mens. Niet die van de hond. En een hond is net als een mens een levend wezen met een ziel, en gevoel. Daar mag wel iets meer rekening mee gehouden worden. Het feit dat er met die moederhond en pups gezeuld gaat worden is iets waar hier op het hondenforum wel heel makkelijk over gepraat wordt, maar dat is het niet!    Nogmaals, ik veroordeel TS niet als persoon, maar de keuze die hier gemaakt is. Hier kun je lering uit halen, en het anders doen in de toekomst. Verder wens ik haar en de moederhond met haar pups veel sterkte en vooral rust toe!