Ik vind mijn pup niet leuk

Ik zit echt met mijn handen in het haar. Waar ben ik aan begonnen? Ik weet dat ik hier geen leuke reacties mee oproep. Ja ik heb mijzelf goed ingelezen, goede fokker uitgezocht, vroeger (thuis) honden gehad bij ouders (meerdere), zorg verdeelde je toen. Maar nu ikzelf (alleenstaand) een hond heb, en niemand heb om op terug te vallen, is het zó heftig. 

Ik mag niet klagen over de nachten, van 22 tot 5.00/5.30 word er geslapen. Ik heb zelf (weet ik pas sinds een week) hartklachten en heb meerdere stress gerelateerde klachten (zenuwpijn, chronisch helaas). Ik probeer heel relaxed met de situatie om te gaan, en probeer heel veel. Ben consequent, probeer alle tips uit, maar niets werkt. Ik kan niet eens opstaan van de bank om iets te pakken en hij staat alweer op en naast me. Een boodschap van 5 min, of zelfs boven douchen gaat niet. Hij breekt de tent af. 

Op dit moment ben ik zo ver dat ik hem echt liever zie gaan, want dan keert de rust terug en kan ik werken aan mijn gezondheid. Twee keer per week is hij overdag bij de oppas ivm werk. Ik heb echt alles aan de voorkant geregeld, maar dat het zó zwaar zou zijn dat douchen zelfs al niet kan (laat staan mijn kinderen op bed leggen als ze hier zijn). Hij breekt beneden alles af, hysterisch blaffen. Ja de 1,2,3,5,10 seconde benchtraining of alleen zijn ook al weken geprobeerd. Hij is inmiddels 7 weken hier, en ik zie nul verbetering. 

Enige punt is dat ik mijn dochter (7 jaar) haar hart breekt als hij weggaat, als dat niet speelde had ik hem vandaag nog een ander liefdevol huisje gebracht. Nogmaals, ik ga hier geen fijne reacties mee oproepen, maar ik moet het echt even kwijt. Dat alleen al hardop zeggen, in dit geval schrijven lucht al op. Ben ook vooral benieuwd of er anderen (alleenstaanden) zijn die zich herkennen, of heb ik gewoon een hyena gekocht?

Het is herkenbaar wat je meemaakt, maar nu met je medische klachten kan ik me zeker heel goed voorstellen hoe je je voelt. Zoek zelf geen ander huis, maar neem contact op met de fokker, die heeft zeker nog mensen op de wachtlijst waar hij een goed huis zal vinden.

Kies je ervoor hem te houden, lees dan hier de vele gelijksoortige berichten van mede pupeigenaren en hun ervaringen na verloop van tijd, het zijn er zoveel.  Een pup is topsport de een geniet ervan de ander heeft het moeilijk met de totaal andere leefsituatie.

Een hond alleen houden voor je kind , als deze bij je thuis is, is nooit een goed idee.

Het is niet vreemd hoor, dat je je zo voelt. Ik had ook echt problemen met Jip de eerste periode, onderschat, of nouja, zo voelde het, of misschien wel te veel druk van mezelf om alles gelijk goed te doen.. het is zeker als alleenstaande zwaar wanneer je niet echt op iemand terug kan vallen.

Ik zou willen zeggen dat het beter wordt, en dat wordt het ook, als je de energie er nog voor hebt om er volledig voor te gaan. Welke keuze je ook maakt, zorg dat je er volledig achter staat. 

Wij allemaal hebben denk ik wel dat gehad bij de eerste eigen pup, bij je ouders voeden hun het op. Uiteraart zonder jouw medische klachten dan op een paar na.  Gezien je hem bij een fokker vandaan hebt, waarom contacteer je die niet? Misschien kan die enige vorm van hulp aan bieden, advies geven of helpen bij een geschikt gezin te vinden. Idd sneu voor je dochter, mijn vader heeft het een keer geflikt om een hond zo weg te doen, heb het hem nooit vergeven maar die was niet chronisch ziek dus jouw sitatie is wel ietsie anders. Sterkte iig geen makkelijke keuze waar je voor staat.

Een pup is niet makkelijk, alles moet nog geleerd worden, je vind de pup niet fijn en leuk…komt doordat je nu chronische klachten hebt en het niet ziet zitten om voor een pup te zorgen ? Bel je fokker op en leg het uit, ze kan je advies geven of voor je pup een ander thuis zoeken, denk er goed over na, en wil je echt de pup wegdoen dan niet te lang wachten ermee.   

Bedankt voor jullie reacties. De fokker is betrokken, maar weet niet dat het mij zo hoog zit. Ik heb haar een berichtje gestuurd gistermiddag maar nog geen reactie. Ik ga het gesprek wel aan dat ik echt depressief ben, of iig erg neerslachtig rondom de situatie met de hond. Ergens vind ik het ook zo zielig, want verder gaat het goed. Alle commando's kent hij al redelijk, borstelen, wassen, wandelen. Alles gaat goed, behalve het alleen zijn. Ik zou al zo blij zijn als ik 10 minuten zou hebben op een dag om snel een boodschap te doen. En heb echt al veel geprobeerd (bijna alles denk ik wat je maar kunt bedenken). Ik heb ook een schuldgevoel naar de hond toe, hij kan er tenslotte niets aan doen. Word weggehaald bij zijn mama en broertjes/zusjes komt dan bij mensen die van alles willen. Daar ben ik mij ook heel erg van bewust. Maar ik kan niet werken aan mijn gezondheid als de stress zo hoog is. Ik blijf onrustig. Ik probeer daar nu met pup actief aan te werken, we zijn regelmatig buiten, ik mediteer etc. 

We starten vandaag met puppycursus, waar ik eerst zo naar uitkeek, nu niet meer. Als namelijk iemand vraagt hoe het gaat dan barst ik in tranen uit... 

Ik heb 3 (werk) honden en ik heb dit oprecht nog nooit meegemaakt. Ik kan mij hier dan ook echt niets bij voorstellen. Ik genoot intens van de puppy tijd. Extreem heftig, maar ook extreem leuk. Maar ik lees dat het vaker voorkomt bij andere mensen.  

Om welk ras gaat het? Als je de pup bij een goede fokker hebt gekocht hoef jij zelf geen nieuw huisje te zoeken voor hem maar kan je hem terug brengen en zal de fokker zoeken naar een fijn nieuw huis. 

Als je het toch wil blijven proberen zul je mi echt een knop om moeten zetten. Het is heel normaal dat pups continue achter je aan lopen, je moet er geen ding van maken en het Als normaal beschouwen. Na een tijdje gaan ze echt beseffen dat het niet nodig is mee te lopen, weten waar je heen gaat en blijven lekker liggen. 

Wat doe je zoal met hem? Hoeveel mentale en fysieke uitdaging krijgt hij? Hoe werken jullie aan jullie band samen? 

Ben je veel bezig met oefenen  'alleen blijven, bench training '?

Omdat je schrijft dat je hier al wekenlang mee bezig bent zonder verbetering. 

Kun je dit niet even loslaten?

Laat je hond in huis gewoon achter je aan lopen, neem hem mee als je gaat douchen etc.

Niet voor altijd natuurlijk,  maar je pup is denk ik ook gespannen/gestressed door het wekenlang (bench)training. 

Als hij mee mag kijken en lopen met de dagelijkse gang van zaken, raakt hij daar vanzelf aan gewend en wordt de neiging om steeds mee te lopen minder.

Als laatste heb je het over een liefdevol huisje zoeken, als de pup toch weg moet.

Maar je schrijft dat je op zoek bent geweest naar een goede fokker. 

Dat past niet bij elkaar, een goede fokker zou willen dat je de pup weer terug zou brengen.

Ja een tip die altijd goed werkt als je hond hyper is en geen rust pakt. In huis riem eraan doen, zelf rustig gaan zitten en je hand op de rug, of het deel van de hond wat boven ligt, leggen , niet kriebelen, niet duwen maar rustig laten liggen. Draait hij er onder uit dan geen hand. Rustig ademhalen en niets zeggen. Ik heb dit met twee puppen gedaan, en het werkte perfect. Pup werd rustig, door de lijn een begrenzing. En binnen een paar dagen was het, riem eraan? Oké, ik slaap. Ideaal. In de avond is het bij mij rust. Ook ik ben chronisch ziek en werd doodmoe, door dit te doen had ik zelf ook even rust. Het heeft me twee riemen gekost, want ze lag er heerlijk rustig op te kauwen, dus een kauwspeeltjee erbij is wel heel goed,

Fijn dat het contact met de fokker goed is, en het alleen zijn? Tja dat kan de een met 8 weken en de ander met twee jaar, of , soms, nooit, zoals gezegd, wil je de hond terugbrengen, wacht niet te lang, want de pup moet wel weer een andere situatie gaan ervaren,

Een doodle, ......een poedel is niet de rust zelve en de labrador of de golden idem, dus twee keer onrust. Ik ken eerlijk gezegd geen doodles die rustig zijn, tenminste niet de eerste twee jaar, dus overprikkel je hond niet. Tegenwoordig is het socialisatie en spelletjes en continue de hond bezig houden, vooral hersens activeren enzv.  dat geeft geen rust. Dus zoals je al doet, rustperiode echt inplannen als je hond zelf geen rust neemt, een minuut een spelletje is echt even genoeg achter elkaar, een paar x per dag. 

Q

Na ieder moment van eten, slapen en spelen, behoefte laten doen.

Dankjewel Ineke voor je tips. Ergens voer ik nog een innerlijke strijd (wel meerdere keren per dag) en wil ik dit wel laten slagen... 

Honden houden ons een spiegel voor. Ze reflecteren heel veel van onze eigen gevoelens, mechanismen en gedragingen.

De puppy reageert op jouw stress (die al in je lichaam aanwezig was) en dat zie je in zijn gedrag (baldadigheid, onzekerheid, angst, opwinding, onrust,...) en vervolgens reageer jij daar weer op (meer stress, controledrang, onzekerheid, perfectionisme,...). Zo versterken jullie elkaar, tot wanhoop toe.

Sta daar even bij stil. Als je dit patroon wil doorbreken, richt je dan niet zozeer op controle naar de pup toe maar wees in de eerste plaats mild voor jezelf. Adem. Sta stil bij je eigen stress-mechanismen, waar die vandaan komen. De aanwezigheid van de pup is niet meer dan een trigger, van dingen die al langer bij jou spelen en die oude emoties opwekken. 

Dus gun jezelf en de pup eerst ademruimte. Doorbreek de cirkel. Er moet helemaal niet zoveel, voor jezelf niet en voor de pup niet. Vermijd extra druk van buitenaf als je gevoelig bent voor oordelen of verwachtingen van anderen (zoals bijvoorbeeld een hondenschool). Probeer je focus te verleggen naar de basis en dat is: een veilig en geborgen nest. Voor jullie allemaal. De rest komt later wel. Eerst ademruimte creëren en er gewoon 'zijn'. 

Het ga je goed! 

Misschien kan je proberen een ongewassen gedragen nachthemd of kussensloop neer te leggen bij de hond zodra je even wilt douchen.

Zo is jou geur dicht bij de hond en dat kan voor rust zorgen.

Wel de nadruk op 'kan', want geen enkele hond is hetzelfde natuurlijk. Maar het is iets simpels wat uit te proberen is en waarvan je snel in de gaten hebt of dat werkt.

Ga je er voor, ga dan vanaf nu met datum alles opschrijven, waar loop je tegen aan, wat ging beter dan verwacht, enzv. maak een dagboekje, ouderwets op papier,  en lees het na een paar weken eens terug en realiseer je, er zit toch vooruitgang in, dat geeft vaak,toch een goed beeld.,opschrijven geeft ook rust, want je kan het dan even uit je hoofd zetten,

Kan je gelijk nu even naar de bruna lopen voor een notitie boekje,  puppie mee, lekker moe zometeen, en dan aan de riem een dutrje doe,

Fijn om te horen dat je toch gaat doorzetten, ik was ook naarstig opzoek naar de retourbon de eerste vier weken  Tis me een werk zoeen pupsel. Je kunt trouwens vragen of iemand even wilt oppassen, mensen zijn helemaal zot van puppies voor eventjes.

Inderdaad even een oppas zodat je wat tijd voor jezelf hebt kan erg goed werken en je juist weer energie geven :)

Complimenten voor je dat je dit bericht plaatst en om hulp vraagt. En superfijn dat de reacties zo betrokken zijn.

Ik hoop dat je wat hebt aan alle goeie tips.

Dankjewel allemaal. Inmiddels hebben we voor komende twee weken een logeeradres met twee andere volwassen doodles gevonden. Hij gaat daar even heen, zodat ik kan slapen en uit de vicieuze cirkel van stress en zenuwen kan stappen. Hopelijk gaat dat werken en kunnen we daarna weer vol goede moed er tegenaan!

Eerlijk? Ik weet niet hoe oud de pup is, maar om die 'even' twee weken uit logeren te doen, dat vind ik persoonlijk niet fair naar de pup toe.

'Even' twee weken ergens wennen en de pup alle stress en zenuwen geven.

Dan zou ik de fokker mailen en vragen of die de pup terug kan nemen en een nieuw huisje kan zoeken.

Wat goed maar onthoud wel, jouw hond of wordt ie van iemand anders? 2 Weekkies is voldoende om je plan te gaan trekken en je dochter is 7 dus die mag ook wel wat doen. Hetzij eten geven, vachtverzorging of helpen met trainingen. Puppycursus volgen kan ook prima voor haar, ook buitengewoon goed voor de gehoorzaamheid  Uitlaten alleen dan weer niet, zij maar twee beentjes en hond heeft er 4, die stappen wat sneller vooruit.

Ik denk dat het heel prima is om het patroon even te doorbreken dat je hond nu even uit logeren gaat. Verder vind ik het bericht van Alaska Finest heel mooi en waardevol. 

In tegenstelling tot wat sommige mensen hier schrijven gaan pups niet vanzelf minder achter je aan lopen. Sommigen misschien, maar zeker niet allemaal. Het is de eerste stap naar het leren alleen zijn. De pup nu dus daadwerkelijk alleen laten is veel te vroeg, daar is hij nog niet aan toe. Hij moet eerst leren dat de wereld niet vergaat als jij even de kamer uit loopt. 

Dus als je straks verder gaat, begin dan daar. Begin bij mini stapjes. 

Helaas is mijn ervaring dat labradoodles vaak hyper zijn, terwijl mensen ze vaak nemen als zijnde een "makkelijke gezinshond" 

Poeh een labradoodle pup, ik snap je helemaal! Die dingen zijn al ongeleide projectielen, en dan heb je er ook nog eens gezondheidsklachten bij. Dat is niet niks. 

Super fijn dat je een plekje hebt kunnen vinden voor 2 weken. Hopelijk vind je wat rust en doet het je gezondheid goed. 

Maar eerlijk is eerlijk, ik denk dat je geen gemakkelijke hond hebt uitgekozen. Ik heb allerlei doodles gezien bij ons op de hondenschool, en ze waren altijd 100% energie met 0% concentratievermogen. Ik wil je niet onnodig bang maken, maar ik denk wel dat je je handen écht even vol gaat krijgen de komende tijd. In ieder geval succes straks en nu nog even lekker rustig aan doen! 

Mijn hond is 10 jaar (3 mei )

En al 10 jaar extreme verlatingsangst. Ik zorgde voor een oppas in het weekend in het begin voor 1-2 uurtjes zodat ik dan boodschappen kon doen. Veelal 'bulk' en diepvries dus. Lang leve corona tijd en bezorgen meer een ding werd, want eerst viel ik niet binnen de bezorgregio, maar daarna wel. Dus heb toen ook regelmatig boodschappen besteld. De laatste jaren liet ik haar vaak in de fietsmand of de auto om twee tellen de winkel in te gaan. Momenteel heeft ze een kwaadaardige tumor in haar keel dus probeer ik weer haar niet alleen te laten en weer oppas te regelen ook voor de kleine dingen. Voor werk moet ze ook altijd naar de oppas. Als ze vragen of ik extra kan werken/in kan vallen, moet ik eerst altijd contact opnemen met de oppas; als zij niet kan, kan ik niet werken.

Ja, het is zwaar, ja, heb er meermaals doorheen gezeten. En heel eerlijk, ik ga, ook al was het met genoeg 'opoffering' wel te te doen, geen hond meer nemen hierna. Of ik moet een partner vinden die ook een hond wil en dat we het samen doen. Ik geef met alle liefde van alles voor Remi op, maar dat is wat anders dan er in stappen terwijl je al weet wat je er allemaal voor moet doen voor je van het beestje houdt  Ik wil dan aan mezelf gaan werken. Dingen die ik nu laat met ergens ook Remi als excuus 
Hopelijk kan je na die 2 weken er met frisse moet weer tegenaan, of geeft het je duidelijkheid over of het wel haalbaar gaat zijn. 

Ik vind het jammer dat mensen vaak voor een pup kiezen met het idee dat je bij een herplaatser niet weet wat je krijgt, en dat een herplaatser altijd een flinke rugzak heeft. Dit is namelijk absoluut niet zo. Bij een volwassen herplaatser kun je al heel goed zien hoe het karakter is, en er zijn heel veel herplaatsers zonder noemenswaardige rugzak. Misschien helemaal niet op jullie van toepassing hoor; maar ik zou het jullie gunnen ongecompliceerd van een hond te kunnen genieten. 

Is ook zo Horsea, ik ken er zat die gewoon goed functioneren en alleen thuis kunnen blijven, die van mij kan het niet, ook een asielhond.