ik ben me dood geschrokken,nu doet het echt pijn

Ik ben zo iemand die fors gebeten is. Dit door mijn eigen mechelaar. Helaas wist ik toen niet wat ik nu wel weet. Toen dacht ik dat ik de wijsheid in pacht had. Dat pakte toch heel anders uit. Ontelbare keren heeft hij mij gewaarschuwd en wat deed ik "negeren, negeren en nog eens negeren' want toen dacht ik al slecht gedrag ombuigen geen aandacht eraan besteden.
Wat pakte het anders uit, maar goed ik heb fouten gemaakt. Dominantie dat bestond voor mij niet, alle honden waren toch lief. Hij meent het niet zo dacht ik, ik gaf hem tenslotte zijn voer, ging ermee naar de bossen, liet hem altijd uit, trainde ermee ect ect. Diegene die wat strikter voor hem was daar was hij gek op, terwijl die persoon er maar weinig mee deed, maar hij was wel enorm duidelijk naar de hond toe, en niet altijd op een zachte manier. Ik daarentegen was altijd zacht, schoot nooit uit mijn slof, pakte hem met zachte hand aan. Op zich is dat prima en werkt dat wel, maar niet bij Sjoerd, die liet zich namelijk niets vertellen en zeker niet door mij, want hij had geen enkel respect naar mij.

De avond dat ik gebeten ben, maakt ik de grootste fout van mijn leven. Een uur voordat hij mij gebeten heeft zat ik op de bank en Sjoerd was aan het grommen tegen mij. Hij zat voor mij, keek mij aan en begon uit hen niets zoals wel vaker gebeurde te grommen, ik anticipeerde daarop door mijn tong uit te steken, want ik zag de humor daar wel van in, verder negeerde ik het maar. Door Sjoerd heb ik geleerd dat grommen heel veel van elkaar verschilt. Was hij dominant ja, daarnaast had hij een achtergrond die niet helemaal duidelijk was. Hij was pas met 2 jarige leeftijd bij mij gekomen.

Goed na een uurtje of anderhalf lag Sjoerd rustig en wat deed ik ik ging erbij liggen. een cruciale fout. Na even geknuffeld te hebben ging hij lekker liggen en ik lag erbij, met mijn hoofd tussen de poten en kop van Sjoerd. Hij was immers zo lief. Uit het niets viel hij aan.
Mijn geluk was dat mijn broer en een vriend van hem op dat moment in de kamer waren. Door hun kan ik het navertellen. Waren hun er niet geweest had Sjoerd net zo lang doorgegaan tot ik het loodje had gelegd. Het heeft een hele tijd geduurd voordat ze Sjoerd van mij af kregen, En ja daar hebben ze grog geweld voor moeten gebruiken, helaas.
Resultaat rond de 80 hechtingen in mijn hoofd.

De fouten lagen niet bij de hond, dat moet duidelijk zijn. Het was de manier hoe ik op de hond anticipeerde.
Dominant of niet, vul dat zelf maar in. Verknipt uit zijn verleden (de hond kwam NIET van de sport af) dat kan zijn!

Nadat ik uit het ZH was gekomen, moesten ze Sjoerd binnenlaten van mij. Hij zag mij en zou mij meteen weer gepakt hebben. Met dat verschil dat ze hem nu vast hadden en er meteen ingegrepen kon worden. Ik heb nooit meer ogen op die manier zien veranderen.

Ieder mag voor zich zelf uitmaken wat hij/zij hier uit op maakt.
Ik heb in ieder geval veel geleerd van Sjoerd, en het blijft voor mij een geweldige hond, helaas niet goed afgelopen voor de hond. Ook al is er nog 1 jaar met hem gewerkt.



Lotte en Guus

In dit geval kan ik het eens zijn met Sandra die schreef dit klinkt als rederectie gedrag , oftewel omgerichte agressie .


Guus wil naar de kat, dus adrenaline stroomt door zijn bloed. Jij probeert dit te stoppen, doordat Guus hoog in zijn drift zit. Draait hij zich om naar jou en hapt jou. De hond "ziet" op dat moment niets en keert zich naar jou toe.

Wat moet je verder met Guus. Ik denk dat je samen met de eigenaars die Guus het beste kennen, dus gedrag ook in (moeten) kunnen schatten moet gaan trainen. Zodat jij Guus beter gaat begrijpen.

Het boek Kalmerende signalen is een mooi boekje om hondentaal te leren lezen. Maar is ook incompleet wat betreft het fenomeen hond in al zijn gedragingen. Maar zeker een aanrader. Daarnaast toch eens rondkijken in de bieb wat ze nog meer hebben.

Ik schrik dan weer dat jij schrikt.. of eigenlijk denk ik, dat als je het mee zou hebben gemaakt, je er anders over gedacht zou hebben.

Bij Rock was het probleem overactiviteit. Van bijten had deze vrouw niks gezegd, wel happen. Dan vraag ik of er weleens doorgebeten is, wat degene dan had.
En we hebben het hier over een vrouw van 70 die de wanhoop nabij was. Al diverse GTs had gehad. Nu is die vrouw ook gewoon niet te helpen, want ze kan de hond niet geven wat hij nodig heeft. Zij zegt dat hij zich eerst moet gedragen en dan gaat ze veel met hem doen, ik zeg: eerst veel met hem doen, dan gaat hij zich gedragen. En eigenlijk zeg ik herplaatsen, want dit is een combi die elkaar niet gelukkig maakt. Een werklijn DH bij een vrouw van 70 die ook het een en ander mankeert. Natuurlijk heeft ze voor haar man overleed altijd Duitse herders gehad, en ik snap dat ze er nu weer eentje wil en geen kleine hond. Ze heeft me alle foto albums van haar honden laten zien en ze begrijpt niet waarom het met Rock nu mis gaat. Ik wel.. het ligt niet aan Rocky, die heeft gewoon het temperament en het uithoudingsvermogen van een DH. Maar zij is veranderd, ouder geworden.. en heeft niet meer de energie voor zo'n hond.

Ik heb heel wat honden meegemaakt die de stempel agressief kregen, of juist niet, maar het wel bleken te zijn. En ik ben twee keer gebeten. 1 keer pakte een duitse herder de bal die ik vast had en daar zat mn velletje van mn tussen mn duim en wijsvinger tussen.
En 1 keer terwijl ik in het park met een eigenaar stond te praten waarvan de hond agressie vertoonde naar andere honden. Op een afstand loopt er een hond voorbij, wij stonden zo te praten, hond zat aan de lijn, de vrouw gaat uitleggen wat hij altijd doet, en de hond begint met grommen, en draait om en bijt in mijn knie.
Spijkerbroek was kapot en een blauwe plek. Had hij volgens de eigenaren nog nooit eerder gedaan. Duidelijk omgerichte agressie.

De reden waarom ik bij iedereen gewoon thuis kom is omdat ik weet dat geen 1 hond (tenzij lichamelijk niet in orde) zomaar bijt. Als ik het niet vertrouw zoek ik geen toenadering. Ik vertrouw daarbij puur op de lichaamstaal van de hond en op mijn eigen gevoel. Als ik een nerveus gevoel bij een hond krijg, zoek ik hem niet op en laat ik hem ook mij niet benaderen. Dan vraag ik de eigenaar eerst om meer informatie.
Maar wat er echt aan de hand is, dat verteld de hond je zelf. Hoe hij kijkt, zich gedraagd, met een bal aankomst, aan je snuffelt, waar hij snuffelt enzovoorts.

En ik vind het echt heel heel erg jammer dat je een oordeel vormt over een paar voorbeelden die ik geef terwijl je nooit gezien hebt hoe ik werk. Je leest hier een verhaal, omdat we het hier over fysiek 'straffen' hebben en daarbij geef ik een voorbeeld waarin ik geloof dat het een goede manier is.
In 99% van de gevallen gebruik ik alleen positiviteit en niets anders. Maar ik ben juist door de praktijk overtuigd dat alleen maar positief niet werkt. Soms moet je ingrijpen op een andere manier.
En ik vind het heel erg dat je dan meteen geen goede GT zou zijn..

Ik heb het boek

In 99% van de gevallen gebruik ik alleen positiviteit en niets anders. Maar ik ben juist door de praktijk overtuigd dat alleen maar positief niet werkt. Soms moet je ingrijpen op een andere manier.
En ik vind het heel erg dat je dan meteen geen goede GT zou zijn..



Margje hier ben ik het zeker met je eens!!

@Wilma wow wat een verhaal..
Ik heb zelf ook een herder gehad die mij heeft geleerd hoe je met honden om moet gaan. En die mij ertoe heeft aangezet om GT te worden en een hondenschool te beginnen.
Want ik kon met mijn agressieve herder nergens terecht.
Duplo was mijn eerste hond en kwam uit een schuur. En hij heeft me zoveel geleerd. Nadat hij dood was helaas heb ik het meeste geleerd. Door al het trainen en oefenen bouw je een ongelofelijke band op met een hond. Hij vertrouwde alleen op mij, ik alleen op hem. Niet goed, want zo'n band legt teveel druk op een hond.
Tot hij drie jaar was en niemand meer bij me in de buurt kon komen. Hij is drie weken in Lelystad geweest, training in Rotterdam, Spijkenisse, Hoogvliet, Breda, noem maar op, vele trainers hebben er naar gekeken en konden er niets mee.
En dan scheelt het of je een teckel hebt of een herder.. (of andere grote hond). Uiteidelijk heeft Duplo iemand zo gebeten dat diegene het in het ziekenhuis belande. En heb ik hem in laten slapen.
Dat is tien jaar geleden en sindsdien sla ik geen boek over, leer ik van zoveel mogelijk trainers, volg de opleiding bij Dogvision en mensen die ik kan helpen, wil ik helpen.

En Wilma, nu heb je zo'n mooie roedel herders, ik ben er jaloers op zoals je weet En dat na zo'n ervaring, ik vind het heeeel erg knap.

@Margje, voor de een ben je misschien geen goede GT maar voor mij zou je juist een uitkomst zijn. Sluit het meest aan bij mijn visie. Zo zie je maar hoe het kan verschillen

@Wilma, jemig. Word er stil van.

Margje het heeft ook jaren geduurd voordat ik begrepen heb dat het aan mij lag en niet aan de hond. Toen ik eenmaal zover was dat ik dit begreep ging langzamerhand mijn angst die ik toen voor de mechelaar had uit mijn systeem en de liefde die ik al altijd voor het ras had weer de overhand.

Margje ook jij hebt nu een mooi rondeeltje.

Duplo was een mooi herdertje overigens!! Zo leer je toch een hele boel toch!! Ook al zijn het soms trieste ervaringen.

rondeeltje = roedeltje

Als je goed leest heb ik niet geschreven dat jij geen goede GT zou zijn! Ik kan daar geen algemeen oordeel over vellen aangezien ik je niet ken. Bovendien geloof ik niet in alleen maar fout of alleen maar goed. Ook jij zult je kwaliteiten hebben die je inzet bij je werk met honden en mensen. Ik heb wel geschreven dat je niet een GT zou zijn die ik zou benaderen. Dat heeft te maken met mijn persoonlijke visie en wat ik niet wil toestaan. Ik heb vaker voorbeelden van je gelezen en het sluit niet aan bij mij. Dat wil niet zeggen dat ik op andere punten weer inzichten kan opdoen, mits ze aansluiten bij mij. Je moet toch met me eens zijn dat het slagen van een behandeling valt en staat met de klik die de klant en GT hebben. Klik in dit geval werkwijze.

Weer geef je aan dat ik niet zou schrikken als ik je aan het werk gezien had. Waarom is dat belangrijk voor je. Ik vertel hoe het bij mij binnenkomt wat jij schrijft. En ja ik schrik van deze aanpak. Niet alleen de fysieke overmeestering, maar ook de case in totaliteit en hoe jij hier mee omgaat als GT. En dat heeft helemaal niets te maken met de wijze waarop, maar met het waarom? En jij geeft aan dat het happen bekend was, bijten niet. Ik neem ook aan dat Rocky voornamelijk gehapt heeft? Vandaar de blauwe plekken. Als hij echt gebeten had dan was het vele malen ellendiger geweest.

Nogmaals jammer dat jij het voelt als een oordeel trekken van mij. Ik lees je veel vaker en al langere tijd, dus weet zo ongeveer jouw ideeen over honden, hondengedrag en training/begeleiding. Deze sluit in de grotere lijnen niet altijd aan bij mijn ideeen.

Maar nogmaals besluit ik zoals ik mijn vorige bericht aan jou ook besloot;

Ik begrijp dat jij heel veel ervaring hebt, veel meer dan ik. Je zult ze in soorten en maten tegen gekomen zijn. Hele trieste en hele opwekkende verhalen. Jij kiest jouw manier van werken en naar wat ik begrijp functioneert het voor jou. Dat ik er kantekeningen bij plaats en het zelf liever anders zie en doe is iets wat daarnaast staat. Ik denk dat je veel te bieden hebt. Alleen kan ik in bepaalde gedachtegangen niet met je meegaan.

Geloof in jezelf!

Nou, dan zal ik Margje ook nog even steunen, want mij heeft ze echt heel goed geholpen.

Diesel is ook niet makkelijkste hond, en al dat positiefe gedoe werkte ook voor geen meter, werd zelfs alleen maar erger.

Margje is een paar keer langs geweest, en waar ik al 2 jaar mee bezig was, en wat maar niet lukte, kreeg ik met een paar lesjes hulp van haar voor elkaar.

En Diesel, die heeft er niks van gekregen, dingen zijn hem nu alleen maar duidelijker.

En of Margje hem pijn heeft gedaan, nee dus, maar een paar dingen moesten toch wel op een andere manier duidelijk gemaakt worden, beter voor hem, en beter voor ons, je kunt anders behoorlijk blijven tobben, en je gaat steeds meer twijffelen aan jezelf.


Wilma, wat een verhaal, de rillingen lopen over mijn rug.

Heftig verhaal Wilma! Ik had het eerder van je gelezen, hoewel niet zo in detail. Ik vind het enorm bewonderenswaardig hoe je teruggekomen bent uit deze ervaring zodat je nu een ware vrouw bent voor je roedel die de liefde weer kan ervaren.

Ik had al eens eerder geschreven over mijn ervaring met mijn herplaatsherder. Het zijn juist deze ervaringen die als je wilt zoveel inzicht kunnen geven in hondengedrag en jouw rol als mens. Ik lees nu ook van jouw ervaring Margje, met een herplaatsherder. Het is zo'n geweldig ras maar als ze los gaan gaan ze ook echt los.

Het is jammer dat jullie denken in termen van oordelen en steunen. Jouw voorbeeld laat dus prima zien dat Margje mensen kan helpen weer op de rit te krijgen. Zij heeft dit gedaan vanuit haar visie en deze sluit aan bij die van jou!

Dat ik een andere visie heb doet toch niets af aan die van Margje? Altijd uitgaan van je eigen kracht en datgene waar je in gelooft! Dan blijf je ook staan als je iemand treft die anders tegen jouw visie aankijkt.

Lief Wilma, Sammy en Marje van de steun

@Petra, ja ik vat het wel op als kritiek denk ik En ik wil altijd leren en ik heb ook een soort drang om te willen dan mensen het goed vinden wat ik doe. Soms niet, soms wel. Komt denk ik omdat het voor mij ook echt een persoonlijk iets is. Onstaan uit een heel triest verhaal, maar ook een aanleg, want vanaf dat ik kon praten ging het over honden. Al mijn schriftjes van vroeger staat er vol mee, laatst hebben mn ouders de zolder opgeruimd en dan lijkt het ineens of het zo had moeten zijn.
En als je werkt vanuit je hart, dan voel je de kritiek ook in je hart. En dan wil ik zo graag laten zien dat ik geen bruut ofzo ben, echt liefde heb voor honden en vandaaruit juist handel.
Niet dat jij zegt dat ik dat niet doe.

En het mooie met Marje was eigenlijk dat ze een hele andere visie had. Als ik het zo mag zeggen is Marje gewoon een ontzettend lief en aardig iemand, zacht van karakter. En Diesel dacht: heee dat is mooi! Met mijn lieve ogen krijg ik alles wat ik wil! En sprong een beetje uit de band.
Door met elkaar te praten en te laten zien hoe het anders kan en letterlijk te laten voelen wat ik doe, samen te doen enzvoorts is Marje er anders over gaan denken.

Wat inderdaad zo is, is dat je met een klant een klik moet hebben. Dat geld overigens beide kanten op. Ik heb ook iemand gehad, dat was met de AB die me al besprong toen ik binnenkwam, die ook een 1-jarig kindje had, wat een blauw armpje had, en een kras in haar gezicht van de hond. En dat kindje liep de hond constant achterna. Moeder kon hem niet uitlaten, want hij was te sterk.. en of ik de hond kon leren alles goed te vinden van het kind.
Ik heb daar niet alleen op het puntje van mij stoel gezeten omdat ik het ieder moment mis zag gaan, als het kind weer achter de hond aanging, in zijn bench ging, eraan rammelde, boven op de hond stortte enzovoorts, maar heb als brugman gepraat dat het echt niet kan. De vrouw moest ervan huilen, ze had al moeite met de 1jarige, maar vriend vond de hond was er eerst enzovoorts.
Ze kon zich er toch niet in vinden dat het kind begrenst moest worden. Dan houdt het voor mij op. Behalve een heel dringend advies tot onmiddelijke herplaatsing van de hond heb ik ook nog een brief gestuurd en ook schriftelijk gewezen op de gevaren.
Want wat moet die hond nog doen? Hij gromt, hij hapt, hij loopt de hele dag weg.. maar het helpt niet. Niemand schiet hem te hulp. Hij komt s ochtens even buiten, en 's avonds. Vliegt iedere hond aan en kan daarom niet los, die hond zit vol stress. En als hij dan echt bijt, wie moet er dan afgemaakt worden?
En dan is het te laat. Is je kind verminkt en de hond dood.. Lees je het zelf terug in de krant en dan denk je, had ik eerder maar ingegrepen.
Zo heb ik het ook letterlijk gezegd om maar door te dringen. Maar ze waren het niet met me eens.
Ik heb er nog nachten wakker van gelegen. Nooit meer iets gehoord.

Ik heb ook iemand gehad, dat was met de AB die me al besprong toen ik binnenkwam, die ook een 1-jarig kindje had, wat een blauw armpje had, en een kras in haar gezicht van de hond. En dat kindje liep de hond constant achterna. Moeder kon hem niet uitlaten, want hij was te sterk.. en of ik de hond kon leren alles goed te vinden van het kind.
Ik heb daar niet alleen op het puntje van mij stoel gezeten omdat ik het ieder moment mis zag gaan, als het kind weer achter de hond aanging, in zijn bench ging, eraan rammelde, boven op de hond stortte enzovoorts, maar heb als brugman gepraat dat het echt niet kan. De vrouw moest ervan huilen, ze had al moeite met de 1jarige, maar vriend vond de hond was er eerst enzovoorts.
Ze kon zich er toch niet in vinden dat het kind begrenst moest worden. Dan houdt het voor mij op. Behalve een heel dringend advies tot onmiddelijke herplaatsing van de hond heb ik ook nog een brief gestuurd en ook schriftelijk gewezen op de gevaren.
Want wat moet die hond nog doen? Hij gromt, hij hapt, hij loopt de hele dag weg.. maar het helpt niet. Niemand schiet hem te hulp. Hij komt s ochtens even buiten, en 's avonds. Vliegt iedere hond aan en kan daarom niet los, die hond zit vol stress. En als hij dan echt bijt, wie moet er dan afgemaakt worden?
En dan is het te laat. Is je kind verminkt en de hond dood.. Lees je het zelf terug in de krant en dan denk je, had ik eerder maar ingegrepen.
Zo heb ik het ook letterlijk gezegd om maar door te dringen. Maar ze waren het niet met me eens.
Ik heb er nog nachten wakker van gelegen. Nooit meer iets gehoord.


Akelig he, zo'n triest verhaal. Heel zorgvuldig gehandeld! Ook al kun je er niets mee en zie je het vroeg of laat fout gaan.

Mooi verhaal van kleine Margje! Doet me aan kleine Petra denken Honden zijn ook echt mijn passie. Fijn ook om deze passie hier te kunnen delen.

Ik wil helemaal niet jou onderuithalen of inhoudelijk discusieren over jouw kwaliteiten. De dingen die ik noem hebben alles met mij te maken, mijn visie, mijn denkbeelden. Ik heb inderdaad kritiek op bepaalde voorbeelden van jouw werkwijze die je noemt. Maar dat is ook nu wat er op een forum kan gebeuren. Niet om jou aan de kaak te stellen of onderuit te halen, maar wel om kritisch te zijn.

Ik heb ook al best wat kritische kantekeningen over mijn denkwijze heengekregen, maar ik blijf geloven in wat ik voel als voor mij goed! Iemand mag daar heel anders over denken en soms vind je elkaar dan toch tav een bepaald onderwerp weer ergens op de middenstip.

Een tip van mij. Geloof in jezelf Margje, Waar jij in gelooft. Je hoeft jezelf niet te verdedigen of driedubbel in het rond te draaien om erkenning te krijgen. Als jij gelooft in jezelf en in datgene wat je doet straal je dat ook uit in je werk. En dat is het allerbelangrijkste. Zie dit forum als een vrijplaats om van gedachten te wisselen en er uit mee te nemen wat je past.

Wij mensen denken vaak dat we niet lief of aardig gevonden worden door onze hond als het gedrag niet altijd positief is. Stap 1 naar een succesvolle ommekeer in het hondengedrag is het loslaten van dit soort ideeen. Natuurlijk begrijp ik het, ik heb zelf ook een lieve hond thuis, maar als coach weet ik hoe belangrijk het is om de hond als hond te zien.

Het is een moeilijke situatie omdat Guus jouw hond niet is. Voor de (her)opvoeding van de hond op een succesvolle manier kun jij wel andere regels instellen maar dat zal niks uithalen als de eigenaar niet dezelfde kar trekt. Dus, erover praten is stap 1! Ik zou verder zeker beginnen met het verschaffen van meer beweging, wandeltraining en activiteiten, minder vriendjes zijn en meer door Guus laten doen. Zet hem aan het werk! Afhankelijk van het type hond, eventueel instarten met een NILIF training waarbij Guus gaat werken voor alles dat hij krijgt, knuffels, water, speeltjes etc. Ik heb zijn gedrag niet geobserveerd dus meer specifieke tips kan ik je niet geven op het Internet. Maar ga vooral met de eigenaar aan de praat, die heeft het recht te weten hoe het gaat met Guus.

mooie site!

Zo zie ik het ook wel hoor. Het is ook gewoon mooi om zo van gedachte te kunnen wisselen en ook te lezen hoe mensen het heel anders aanpakken.
Als ik met een hond bezig ben dan heb ik alle vertrouwen. En dan kijk ik soms even op mijn neus als iemand het helemaal niet met me eens is haha. Natuurlijk mag dat en is het alleen maar goed. Want het maakt mij kritischer. Ook als ik naar mezelf kijk, soms denk ik 'goh die Petra (of ..) heeft een punt, daar ga ik eens naar kijken of ik daar wat mee kan.' Soms kan je daar dan ook wat mee en soms niet, blijkt bij mij in de praktijk dat ik me beter voel bij wat anders. En soms denk ik dus 'ohw ik word niet begrepen!' En misschien is die conclusie wel helemaal verkeerd. Begrijp je me wel, maar ben je het gewoon niet met me eens. Dat kan natuurlijk ook!

Wat denk ik nog het allerbelangrijkste is, is dat we beide, en haast iedereen hier, hart voor honden heeft. Meestal altijd al gehad. En door schade en schande wordt je wijs, door ervaringen, door dingen waarvan je achteraf denkt, fout fout fout. En natuurlijk de successen.

Aan het eind van de dag sluit je HP af en dan moet je het toch met jezelf doen. Dus hoe je zelf over je methode/aanpak/handelswijze enz. denkt is altijd nog het belangrijkst inderdaad.

Dankjewel Petra. Ik heb het inderdaad al een paar keer eerder vermeld, ik heb het tot nu toe nooit nodig gevonden om in detail te treden. Ik vond het daar nu wel eens tijd voor.

De angst is wel uit mijn systeem maar nog heb ik zo nu en dan momenten dat ik even stokstijf sta, niet bij mijn eigen mechelaars hoor! Zoals je misschien al eens gelezen hebt had mijn ex ook mechelaars bij 1 van zijn mechelaars had ik soms die momenten dat ik iets meende te zien of mij herinnert aan bepaalde gedragingen van Sjoerd, dat kon een bepaalde blik zijn, ogen die iets oplichtte, of zoiets dergelijks.Als ik dan met een piep stemmetje mijn ex riep dan wist hij meteen te handelen want ik zelf kon dan even niet meer helder nadenken ook al was er totaal niets aan de hand. Natuurlijk een interpretatie van mijn ervaring, zeker niet altijd terecht simpelweg omdat deze herinnering nooit weg te poetsen valt of het vergeten kunt. Dus het is niet altijd terecht dat ik even verstijf maar dat blijf ik wel zo houden hoor!! Ook al wil ik dat niet, toch komt dat automatisch als een oerinstinct zo af en toe naar boven schieten, of het dan terecht is, nee dat niet want het blijft een weerspiegeling van mijn eigen belevingskader.

Terwijl ik dit bij Blitz die eerst van mijn ex was nooit een moment gehad heb, en toch heeft zij mij een aantal keren te pakken gehad. Een voorval, niets ernstigs maar wel een gaatje in mijn arm en een flinke blauwe plek. Dat gewoon omdat mijn ex en ik hand in hand liepen en zij van achteraf aan komt rennen vervolgens opspringt en mij in mijn arm grijpt. Daarna waren wij erop berekend en daar op ingespeeld. Raar eigenlijk, de ene mechelaar heeft mij nog nooit iets gedaan en toch stond ik af en toe stokstijf terwijl de andere mechel, Blitz dus wel haar tanden in mijn lichaamsdelen heeft gezet.
Maar dat heeft denk ik dan weer met dat "oerinstinct" , een gevoel dat ik niet goed kan uitleggen. Waarschijnlijk heeft dat met vertrouwen te maken, maar dat is mij tot op heden nog een raadsel.


Lotte ik hoop dat het met jou en Guus goed komt. Maar ik denk het wel, samen met zijn baasjes komen jullie er wel uit.
Probeer vertrouwen in jezelf te krijgen en te houden. Doe het voorlopig niet alleen maar dat heb je al allemaal besproken.

Guus boft maar met jou en Lotte ik vind het heel knap van je dat je zo probeert door te zetten, proberen Guus te begrijpen. Knap hoor voor een jonge meid!!!

@Wilma, Ik kan dit heel goed begrijpen. Het is een trauma wat je meemaakt en zo'n trauma is in iedere cel van je systeem opgeslagen. Ondanks dat je het voor jezelf heel positief hebt uitgewerkt en weer een prachtige roedel om je heen hebt kan soms toch een klein ding voor jou een heftige trigger blijken om weer even dat trauma te activeren. Net 'die bepaalde blik in de ogen' zet je hele systeem weer in alarmfase. Een proces wat door de hersenen aangestuur wordt. Op zo'n moment zit je hele 'zijn' weer even in dat trauma-moment. En ook al is het niet terecht het is ook een waarschuwingssysteem. Ik heb nogmaals bewondering voor je. Wetende dat je zo'n heftige ervaring hebt meegegmaakt en dan je foto's te zien van een vrouw met een prachtige roedel waaruit liefde spreekt!

beste mensen het is heel simpel als je de honden taal leert te begrijpen en je zelf als leider op steld dan zal je hond zelf wel gaan volgen honden willen niet blaffen en bijten als ze zeker weten dat hun leven verzekert is dat de leider ze zal beschermen kijk maar in de roedel van de wolf daar is geen gevecht pa en ma zijn de leiders en klaar is kees de hond zal a;tijd blijven testen of hij nog wel veilig is in de roedel of bij zijn baasje als je dat begrijpt wat hij dar mee bedoelt is het niet zo moeilijk een kliene korektie en de hond weet weer dat dat niet mag hij brobeert dat op alle plekken uit war er nieuwe prikkels zijn dus altijd concekwent zijn .wat nu niet mag mag nooit niet zo weet de hond waar hij aan toe is

Dankje Wilma!
wat een heftig verhaal
ik lag ook altijd tegen Guus aan.Maar in deze situatie durfde ik het toch niet.
jouw verhaal is leerzaam wilma.

het gaat goed tussen mij en Guus.
als hij springt gewoon consequent en NEE.
en dan gaat het gewoon goed.

ik ben heel blij nu.

Wat een verhaal Wilma, een leerzame stukje voor ons allemaal, ik had het ook weleens in de verkorte versie van je gehoord.

Wat IK eruit leer is dat je nooit voorzichtig genoeg kan zijn en waarschuwingen van de hond niet negeren maar serieus nemen moet. Zeker een hond die je niet zelf hebt opgevoed geen gelegenheid geven, gevaarlijke situaties vermijden, veiligheid gaat voor alles.

Met lief zijn in de zin van rustig blijven en niet schreeuwen tegen een hond is niets mis vind ik, maar ik denk dat het in jouw ogen liefzijn voor de hond, zo niet door de hond zelf opgevat werd. Hij gaf blijkbaar veel signalen af die genegeerd weren en werd daar waarschijnlijk heel gefrustreerd door en de situatie is uiteindelijk helaas geescaleerd.
Het woord dominantie vind ik in deze situatie helemaal niet passen trouwens.
Zoals je al zei de hond kan er niks aan doen het was, goedbedoeld, eerder ondoordachtheid of naiviteit, van een mens dat haar eigen interpretaties aan positief omgaan met honden had .

Fijn dat je je vertrouwen in honden niet verloren hebt en nu een stabiel thuis kan geven aan je mooie roedel

@ Ik denk dat het in jouw ogen liefzijn voor de hond, zo niet door de hond zelf opgevat werd. Hij gaf blijkbaar veel signalen af die genegeerd weren en werd daar waarschijnlijk heel gefrustreerd door en de situatie is uiteindelijk helaas geescaleerd.


Dobry deze hond was toen voor mij 12 maten te groot en dan bedoel ik in karakter.
Ik denk niet dat jij je dat kan voorstellen. Of het wel of geen dominantie was dat wil ik in het midden laten. Het was een zeer zelfstandige en harde hond Wat ik zeker weet is dat ik niet duidelijk naar hem was, leiderschap ontbrak en dat hij signalen gaf lijkt mij wel duidelijk zeker omdat hij veelvuldig naar mij gromde dat waren oa zijn signalen. Ik heb Sjoerd nog nooit zijn poot op zien trekken, wel eens zien tongelen, niet zien gapen, de signalen die je bedoelt.
Dobry ik denk daar al vanaf de dag dat ik gebeten ben aan wat er verkeerd is gegaan, wat ik gemist heb ect ect. Al lang geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat het mijn fouten waren maar ook dat Sjoerd qua karakter veel te sterk was en dat ik dat niet begreep er niet op in speelde ect ect dat is mij duidelijk geworden door de jaren heen. Daarnaast een verleden die niet duidelijk was.
Voor ieder die dit leest of waar ik het tegen vertel is het maar een verhaal die morgen weer naar de achtergrond is verdwenen, soms een conclusie trekt en het weer langs zich neer legt. Voor mij nog steeds pure werkelijkheid waar ik mee om kan gaan maar het gaat nooit uit mijn hoofd.Ook niet bij mijn familie die mij voor gek verklaart hebben toen ik weer met mechelse herders aan kwam zetten. Maar wat voor impact het ook heeft gebracht het heeft mij enorm veel geleerd.

Met lief zijn in de zin van rustig blijven en niet schreeuwen tegen een hond is niets mis vind ik
Ben ik het helemaal mee eens!!!

Ik heb vanaf mijn 12de de mechelse herder van onze buren uitgelaten.Dat waren oudere mensen die het zelf niet meer op konden brengen. Daar was ik samen met mijn eigen hond altijd mee op pad. Deze mechelse herder was een hond met een gouden karakter. Dan denk je op je 17/18de een mechelse herder aan te kunnen van het kaliber wat Sjoerd was. Ook niet te vergelijken met onze huidige mechelaars qua karakter.

Wat IK eruit leer is dat je nooit voorzichtig genoeg kan zijn en waarschuwingen van de hond niet negeren maar serieus nemen moet. Zeker een hond die je niet zelf hebt opgevoed geen gelegenheid geven, gevaarlijke situaties vermijden, veiligheid gaat voor alles.
Dat bedoel ik er mee te zeggen!! Negeren is prima, ongewenst gedrag ombuigen in/naar gewenst gedrag. Maar laat dit dan wel op de goede momenten zijn. Ik begrijp heel goed dat dit advies gegeven wordt maar soms vindt ik negeren zeker niet aan de orde en soms zelfs een gevaarlijk advies. net zo gevaarlijk als een hond bij zijn nek vel pakken of op zijn rug leggen een gevaarlijk advies is!!

Ik besef heel goed dat dit gevoel/idee deel uit maakt van mijn persoonlijke kader ofwel ervaringen met hond(en)

Ik denk dat er gebeurt wat Kita zegt. Als ik met Kylie ga lopen kom ik soms ook voorbij een hek waar 3 honden staan te blaffen. Tijdens het opgewonden blaffen zijn er 2 die naar elkaar en naar de derde hond happen. Je zou bijna denken dat ze niets anders doen dan vechten. Ik ben echter al eens bij die mensen thuis geweest en dan zijn de 3 honden gewoon lief met elkaar. Ze happen dus naar elkaar om dat ze niet bij Kylie kunnen.

Misschien kan Marije je op de hoogte houden of de "strengere" aanpak resultaat blijft hebben. Dit zal voor jou niet zo makkelijk zijn omdat het niet je eigen hond is en misschien voelt de hond het ook zo dat jij nietecht zijn baasje bent... Dus toch maar wat voorzichtig blijven... al mag hij niet voelen dat je bang bent. Moeilijk hoor. Maar vermits hij thuis weinig aandacht krijgt is het ook voor de hond te hopen dat hij de aandacht die hij van jou krijgt niet verknoeit. Jij laat hem uit, probeer om in die uitlaatperiodes dus toch grenzen te stellen aan ongewenst gedrag zodat het voor jullie beiden leuk blijft.

Heel veel succes gewenst!

@Wilma, je moet jezelf niet teveel voor het hoofd breken hoor. Ik weet dat zoiets altijd bij je blijft, en wat andere zeggen kan je je heel erg aangrijpen, omdat je je nog steeds afvraagt, 'wat als' en 'had ik maar..'.
Maar Sjoerd heeft ook de kans gehad om te stoppen met bijten, toch ik hij door gegaan. Dus ik denk dat ook ergens een stukje in Sjoerd niet helemaal oke was. Weten zal je het helaas nooit. Maar het is voor vele nu wel een goede les..
En er zijn honden met zo´n sterk karakter en zo gehard, omdat ze ook zo gefokt zijn, dat is heel moeilijk om mee om te gaan.

idd sommige honden zijn zo gehard en is het er vaak ook ingefokt.
Mijn vriendin heeft een kaukaas geloof me die kan je niet met zachte hand of kalmerende signalen kalmeren hoor.
Die vreet je zo op als je even je zwakte laat zienniet naar haar maar wel naar andere ook al kent hij ze.
Er is eenseen GT bijgeweest die dacht het wel te kunnen met calming signs nou die vrat hij ook bijna op.
Advies was beter inslapen of altijd buiten laten niet meer in huis.
Nu is het ook een erfhond en binnen is veel te warm dus lekker buiten met een grote schuur tot zijn beschikking.
Hij heeft 1 x naar mij gegromd terwijl ik de enige ben die daar kan oppassen op de boerderij, ik stond voor de vriezer inde schuur waar zijn eten inligt.
Mijn vriendin heeft hem wel echt hard aangepakt hoor het moet echt met zo'n hond.