Mechelse herder bijtgedrag

Mijn eerste hond was ook een mismatch. Ik heb geHUILD op het werk (uitzendbaantje) toen, toen ik eenmaal de knoop doorgehakt had. Ik probeerde uit te leggen hoe en wat, maar kwam gewoon niet uit mijn woorden, en ik werd geknuffeld en getroost door een oudere collega alsof ze dacht dat er een familielid was overleden, volgens mij begon ze namelijk over voorbeelden over hoe zij zich voelde toen haar (groot?)ouder was overleden. Maar zo overstuur kwam ik ook over :’) 

Ik durfde het hier op het forum toen niet te delen, voelde ook zo erg als haar falen. En was bang dat ik vanuit hier nog meer ‘op mijn kop’ zou hebben gekregen. Ik had die hond nog geen jaar, volgens mij net iets meer dan een halfjaar.
Mijn eerste hond was nerveus, maar ik kwam ook net (een jaartje?) uit een angststoornis, was nog aan het werken aan mezelf, en ik versterkte die nervositeit onbewust. Nadat ze de hond van mijn ouders zo opgejut had dat hij de buurman had gebeten, gaven mijn ouders aan; of mijn hond of hun hond moest weg. Hun hond had nooit moeite gehad met de buurman, tot ik even thuis kwam wonen, en ik vond het zo erg dat zij anders hun hond weg moesten doen. En ondanks gedragstherapeute ging het er niet beter op (had die al ingeschakeld voor het bijtincident). Haar naar het asiel gebracht met pijn in het hart. Herplaatsen geprobeerd maar dat ging niet goed en er zat dus wat haast achter vanwege de buren. Maar een heel leuke brief ontvangen van een gezin die zo’n leuke hond aan haar hadden. Terwijl ze bij mij een nerveus wrak was. En ik ook bij haar, want ondanks trainen bleef ze ZO ontzettend uitvallen. Een andere trainer is ook nog komen kijken en die gaf ook aan dat ze angstagressie had. Doordat ze mijn angst/stress aanvoelde, en daardoor het gevoel had dat zij het op moest lossen, terwijl ze daar zelf ook niet te sterk voor in haar schoenen stond, en daardoor die angstagressie. Ergens had ik er wel twijfels over, kwam het echt ‘alleen’ door mij? En jeetje wat deed het zeer om haar naar het asiel te moeten brengen. Maar ben nu ergens wel blij. Wie weet was het me uiteindelijk wel gelukt, en had al dat werk ook voor een extra goede band gezorgd en me gedwongen intensiever aan mezelf te werken. Maar tegen welke prijs? En zou het wel gelukt zijn? En wat als mijn ouders hun schat van een hond dan weg hadden gedaan? Voor ‘niets’? En ik denk nu ook oprecht dat wij een mismatch waren (op dat moment). We versterkten elkaars stress en angst. En ik had op dat moment niet de tijd en de middelen. Dit was de beste keuze voor haar en mij, al voelde dat op het moment toen niet zo. Rationeel wel, maar emotioneel?! 

Daarna iets te snel een andere hond genomen. Had beter de eerste hond wat beter verwerkt, en misschien wat achter de oren moeten krabben of ik nog wel weer voor een hond moest gaan (zo snel). Expres wel een kleine waar ik voor op zou MOETEN komen, en waar ik me in een spannende situatie niet achter zou kunnen verbergen. En we zijn 2 handen en 4 poten op 1 buik. Zij heeft ook haar gebruiksaanwijzing, en is misschien ook niet het beste geweest voor mijn mentale gezondheid. Maar ze kwam op mijn pad en ik wist het gewoon. Ik heb haar al bijna 10 jaar, en ze zal (binnenkort?) overlijden aan kanker. Maar door die eerste hond wist ik wel wat ik aan kon en nodig had. Een klein hondje, gezeldschapsras, kalm. En nu is ze door mij nog steeds wel ietwat een stresskipje, maar het valt mee. Hierna echter even geen hond. Even met mezelf aan de gang. Mij iets teveel gevoegd naar, en verscholen achter de verlatingsangst van mijn hond. En al in geen jaren geprobeerd vrienden te maken of op een datingssite geweest, maar na ruim 10 jaar vriendenloos misschien wel verstandig en gezond om sociale contacten te leggen met mede-tweevoeters ipv een viervoeter 

Ik snap jou (Fem Tasja) dus wel en misschien yooop ook wel; wie weet dat als ik er alles maar dan ook echt alles voor over had gehad, geld geleend, bij andere familieleden aangeklopt voor onderdak… wie weet. Maar zou het dan alsnog gelukt zijn? Hadden we wel het mooiste in elkaar naar boven gehaald, of waren we steeds dieper weggezakt totdat het gedrag bij haar vastgesleten zat of zijzelf iemand had gebeten? Zoals ik zei hierboven, op dat moment en misschien sowieso wel, waren we een mismatch. En dat is niets om je voor te schamen. Je denkt in het belang van je hond. En wat jij (aan)kan. Jij hebt veel op je bordje momenteel. Ik had dat toen ook (niet zoveel als jij, maar op mijn manier had ik ook veel op mijn bord. Chapeaux voor jou hoe jij dit volhoudt!). Dan moet er wat wijken, en dat zit er gewoon soms niet in. Dat is geen falen. Hopelijk zal Rex hetzelfde hebben als mijn hond; dat hij een plek vindt, waar hij echt helemaal tot zijn recht komt. Dat je zoiets hebt van, ik WIST wel dat deze hond achter al dat rare gedrag schuilde. En jammer dat het ons dan niet gelukt is, maar we onze hond wel de kans hebben gegeven op helemaal tot hun recht te komen op de juiste plek 

Kun je Rex terugbrengen bij de fokker Fem? Als ik fokker zou zijn, zou ik me verantwoordelijk voelen voor de honden die ik mede op de wereld zet, en de herplaatsing graag zelf willen regelen zodat de hond goed terecht komt (al kun je natuurlijk afvragen wat het beoordelingsvermogen is van deze fokker, die het wel een goed idee vond om deze hond aan jullie te verkopen, maar goed, we kunnen ons allemaal eens een keer vergissen). 

Fokker wil wel bemiddelen maar kent alleen mensen uit de wereld waar Rex geen interesse voor toont, dus die zijn inmiddels allemaal al wezen kijken en testen, sommige met paar minuten, anderen langer omdat ze het interessant vinden dat Rex op niks lang gefocused blijft en wilden kijken als Rex ze wat langer om hun heen had dan paar minuten of er toch wat uitkwam.

Aangezien rex nog bij ons is, is dat antwoord duidelijk, ze willen allemaal een hond die je kan belonen, de beloning is het probleem bij Rex, ik en hun krijgen niks gevonden aan speelgoed of eten of een woord of aanraking waar hij alles voor wilt doen en dan is het best lastig.

In huis, speeltje leuk voor 1 tel, een bot ook leuk voor 1 tel, hij hoort of ziet wat en gaat daar mee bezig voor 1tel, dan weer het volgende na 1 tel.

Ik weet niet goed hoe het anders uit te leggen.

Hij ziet een bal, pakt de bal en laat meteen weer los want hij ziet wat anders (blaadje, miertje, vliegje, grassprietje, stof, kruimeltje) alles is een afleiding, ook met wandelen, daarom is het zo moeilijk voor mij om hem te leren niet te trekken omdat ik hem niet kan belonen, zo snel is hij weg met zijn aandacht.

Koekje, brokken, balletje, speeltouw, kong, sok, bal in sok, kauwbot, met woorden goedzo (kirrend zoals op de training overdreven blij en hyper staan doen, maar dat is slecht plan dan wordt die hyper/enthousiast en gaat springen en bijten waardoor je moet corrigeren en het hele punt goed bezig verloren is) op normale toon goedzo of braaf of super, aanrakingen zoals aai in de nek of op de rug(hij heeft hekel aan aanrakingen) vast nog andere dingen geprobeerd als beloning, te snel weg met de aandacht bij alles wat ik geprobeerd heb.

Ik en anderen(gedragstherapeuten, assistenten dierenartsen, dierenartsen en KNPV/IPO/speurders trainers) krijgen het niet gevonden waar hij voor warm loopt, waardoor je zijn aandacht hebt en houdt en dingen kan gaan doen samen op een leuke manier.
En mijn financiën en reserves hierin om professionele hulp verder buiten mijn omgeving te zoeken en te krijgen is ook even op, het kost nogal wat die huisbezoeken en adviezen vragen en dierenartsbezoeken omdat je niet rekent op zulke kosten omdat je de hond niet kan bereiken met iets wat hem interesseert.
Dat wist ik niet van tevoren dat dat zo'n uitdaging ging zijn, zo moeilijk en dus veel meer kosten dan normaal om het proberen op te lossen en te laten werken voor Rex en ons.

Even tussendoor, je zegt hier: 'de fokker wilt wel bemiddelen' en 'aangezien rex nog bij ons is, is dat antwoord duidelijk'. Ben je echt duidelijk geweest met deze fokker? Want hieruit kun je opmaken dat de fokker zich wel enigszins verantwoordelijk voelt om bij te dragen aan een oplossing. Maar als jij niet duidelijk bent in je woorden "luister fokker, we hebben ons allemaal gruwelijk vergist in wat deze hond nodig heeft, en ik kan het hem niet geven. Ik ben mantelzorger en draag een zware zorgtaak over mijn man, en dit is nu genoeg geweest. Het wordt me teveel. Ik wil hem graag (vandaag nog) terug brengen om te voorkomen dat ik op een plek beland waarbij de hond wel even een boom adresje zou willen geven." Bijvoorbeeld. En kijk dan eens wat de reactie is van de fokker... 

Tja dat hoort hij waarschijnlijk liever niet nee. Maar voor Fem zou het beter zijn. 

Nou zou je misschien kunnen proberen assertiever te zijn? Of ben je ook gewoon bang dat Rex dan ergens terecht komt waar je het niet ziet zitten?

En dat doet ze dus ook, een goed huis zoeken en het op die manier afronden. . Zodat hond en baas zich hun verdere leven weer vrij en gelukkig kunnen voelen. Een hond koste wat het kost houden zonder naar de hond te kijken die nu ook ongelukkig  is , is echt niet altijd de beste oplossing. Oordelen achter een schermpje is makkelijk. Zeg nooit dat het jezelf niet zal,overkomen. En ja een beetje empathie, dat  mag je wel krijgen hier op het forum

Rex is herplaatst bij iemand die hem kent en bij wie Rex goed reageert.

Daarmee is dit hoofdstuk voor mij tot een einde gekomen en heb ik wel veel dingen die ik mee kan en ga nemen met een volgende hond.

Dank allemaal.

Ik ben blij voor je. Hopelijk kun je aankomende tijd weer wat meer rust vinden. Desondanks... Sterkte! Nooit leuk om een hond te moeten herplaatsen. 

Heel fijn en nog best snel. Mooi dat de nwe baas Rex kent. Succes met verwerken, want het is toch ook een periode van verwerking, waar je doorheen moet.

Wat fijn dat je hem hebt kunnen herplaatsen.

Sterkte hoor, nooit makkelijk om een hond te herplaatsen.

Heerlijk voor Rex een bijpassende metgezel  en jij goed gedaan, eindelijk rust weer. Voor de volgende, ga je voor hetzelfde ras of wat anders?

Ik ga voor pitbull of rottweiler, de rassen die ik al heb gehad. Partner vind dat prima ziet nu ook dat ik er ook mee moet kunnen werken, dat het voor mij werken en vind die rassen ook super, Het was zijn droom nog 1 keer een herder, helaas is dat anders gelopen. Rex zal altijd een plekje hebben in ons hart daar was hij voor ons speciaal genoeg voor.

Rottweiler of Pitties zou ik echt niet doen vooral in deze situatie, herders zijn dan al makkelijker van puber af aan.

Zou zo ie zo even wachten met alles waar je doorheen gaat nu als mantelzorger. Stof om over na te denken of je het aan kan en voor latere zorg. Wie weet breng jij de eerste aan herder hulphond binnen als je man  niet meer kan verzorgen. Echt geen aanval maar wellicht stof om over na te denken 

Zoals gezegd ik heb al rottweiler teef gehad en een pitbull teef toen partner al ziek was, ik heb dus met deze taken al een pup opgevoed, ik denk dat ik dat wel aankan nog 1 keer.

Met een kanttekening erbij 12-13 jaar geleden waren honden wel minder doorgefokt als nu, het is ook de kunst een goede fokker goede pup met voorgeschiedenis te vinden.

Ik sta er zeker ook bij stil voor er een volgende hond komt, ik neem de tijd om dit ook een plekje te geven en dan nogmaals te kijken welke hond er gaat komen.

Dank voor je zorgen/meedenken.

Rustig op zoek, diverse fokkers bezoeken.

Evt clubdagen of wedstrijden van het een of ander, zodat je in contact kan komen met fokkers.

Succes hoor.