Mechelse herder bijtgedrag

Mijn eerste hond was ook een mismatch. Ik heb geHUILD op het werk (uitzendbaantje) toen, toen ik eenmaal de knoop doorgehakt had. Ik probeerde uit te leggen hoe en wat, maar kwam gewoon niet uit mijn woorden, en ik werd geknuffeld en getroost door een oudere collega alsof ze dacht dat er een familielid was overleden, volgens mij begon ze namelijk over voorbeelden over hoe zij zich voelde toen haar (groot?)ouder was overleden. Maar zo overstuur kwam ik ook over :’) 

Ik durfde het hier op het forum toen niet te delen, voelde ook zo erg als haar falen. En was bang dat ik vanuit hier nog meer ‘op mijn kop’ zou hebben gekregen. Ik had die hond nog geen jaar, volgens mij net iets meer dan een halfjaar.
Mijn eerste hond was nerveus, maar ik kwam ook net (een jaartje?) uit een angststoornis, was nog aan het werken aan mezelf, en ik versterkte die nervositeit onbewust. Nadat ze de hond van mijn ouders zo opgejut had dat hij de buurman had gebeten, gaven mijn ouders aan; of mijn hond of hun hond moest weg. Hun hond had nooit moeite gehad met de buurman, tot ik even thuis kwam wonen, en ik vond het zo erg dat zij anders hun hond weg moesten doen. En ondanks gedragstherapeute ging het er niet beter op (had die al ingeschakeld voor het bijtincident). Haar naar het asiel gebracht met pijn in het hart. Herplaatsen geprobeerd maar dat ging niet goed en er zat dus wat haast achter vanwege de buren. Maar een heel leuke brief ontvangen van een gezin die zo’n leuke hond aan haar hadden. Terwijl ze bij mij een nerveus wrak was. En ik ook bij haar, want ondanks trainen bleef ze ZO ontzettend uitvallen. Een andere trainer is ook nog komen kijken en die gaf ook aan dat ze angstagressie had. Doordat ze mijn angst/stress aanvoelde, en daardoor het gevoel had dat zij het op moest lossen, terwijl ze daar zelf ook niet te sterk voor in haar schoenen stond, en daardoor die angstagressie. Ergens had ik er wel twijfels over, kwam het echt ‘alleen’ door mij? En jeetje wat deed het zeer om haar naar het asiel te moeten brengen. Maar ben nu ergens wel blij. Wie weet was het me uiteindelijk wel gelukt, en had al dat werk ook voor een extra goede band gezorgd en me gedwongen intensiever aan mezelf te werken. Maar tegen welke prijs? En zou het wel gelukt zijn? En wat als mijn ouders hun schat van een hond dan weg hadden gedaan? Voor ‘niets’? En ik denk nu ook oprecht dat wij een mismatch waren (op dat moment). We versterkten elkaars stress en angst. En ik had op dat moment niet de tijd en de middelen. Dit was de beste keuze voor haar en mij, al voelde dat op het moment toen niet zo. Rationeel wel, maar emotioneel?! 

Daarna iets te snel een andere hond genomen. Had beter de eerste hond wat beter verwerkt, en misschien wat achter de oren moeten krabben of ik nog wel weer voor een hond moest gaan (zo snel). Expres wel een kleine waar ik voor op zou MOETEN komen, en waar ik me in een spannende situatie niet achter zou kunnen verbergen. En we zijn 2 handen en 4 poten op 1 buik. Zij heeft ook haar gebruiksaanwijzing, en is misschien ook niet het beste geweest voor mijn mentale gezondheid. Maar ze kwam op mijn pad en ik wist het gewoon. Ik heb haar al bijna 10 jaar, en ze zal (binnenkort?) overlijden aan kanker. Maar door die eerste hond wist ik wel wat ik aan kon en nodig had. Een klein hondje, gezeldschapsras, kalm. En nu is ze door mij nog steeds wel ietwat een stresskipje, maar het valt mee. Hierna echter even geen hond. Even met mezelf aan de gang. Mij iets teveel gevoegd naar, en verscholen achter de verlatingsangst van mijn hond. En al in geen jaren geprobeerd vrienden te maken of op een datingssite geweest, maar na ruim 10 jaar vriendenloos misschien wel verstandig en gezond om sociale contacten te leggen met mede-tweevoeters ipv een viervoeter 

Ik snap jou (Fem Tasja) dus wel en misschien yooop ook wel; wie weet dat als ik er alles maar dan ook echt alles voor over had gehad, geld geleend, bij andere familieleden aangeklopt voor onderdak… wie weet. Maar zou het dan alsnog gelukt zijn? Hadden we wel het mooiste in elkaar naar boven gehaald, of waren we steeds dieper weggezakt totdat het gedrag bij haar vastgesleten zat of zijzelf iemand had gebeten? Zoals ik zei hierboven, op dat moment en misschien sowieso wel, waren we een mismatch. En dat is niets om je voor te schamen. Je denkt in het belang van je hond. En wat jij (aan)kan. Jij hebt veel op je bordje momenteel. Ik had dat toen ook (niet zoveel als jij, maar op mijn manier had ik ook veel op mijn bord. Chapeaux voor jou hoe jij dit volhoudt!). Dan moet er wat wijken, en dat zit er gewoon soms niet in. Dat is geen falen. Hopelijk zal Rex hetzelfde hebben als mijn hond; dat hij een plek vindt, waar hij echt helemaal tot zijn recht komt. Dat je zoiets hebt van, ik WIST wel dat deze hond achter al dat rare gedrag schuilde. En jammer dat het ons dan niet gelukt is, maar we onze hond wel de kans hebben gegeven op helemaal tot hun recht te komen op de juiste plek