Graag wil ik even reageren. Ik heb het hele topic doorgelezen. En wat als eerste in mij opkomt: ‘de beste stuurlui staan aan wal’.
Ik lees veel oordelen over mensen, de hond en het gedrag van mensen en honden. Maar niet van mensen die Pat, of de hond ook daadwerkelijk ontmoet hebben.
Gelukkig zijn er ook heel veel mensen die steun en advies geven. Mooi om te lezen.
Ik ben gedragsdeskundige. Ik noem mezelf bewust geen gedragstherapeut, want zoals hier al enkele malen aangegeven, heb ik deze opleiding bewust niet afgemaakt. Ik werk (als vrijwilliger) inmiddels alweer bijna 6 jaar voor de werkgroep Hulp in beslaggenomen honden en comité Dierennoodhulp. Daarvoor heb ik jaren een hondenschool gehad en Privetraining gegeven en daarvoor bij verschillende hondenscholen gewerkt.
De laatste 6 jaar werk ik dus met ‘gevaarlijke’ honden. Honden die in beslag zijn genomen vanwege een bijtincident. Van echt meerdere mensen ernstig verwond, dieren doodgebeten, tot een schrammetje op een enkel. Wij werken met honden die niemand anders meer wil opvangen. Meestal omdat de heel erg angstig zijn. Mijn collega regelt de administratieve kant en ik ben de trainer. Ik hou me uitsluitend bezig met de hond. Maar ook met het beoordelen van de ‘trainbaarheid’ van honden voor Hemeenten of voor de rechtbank. (Want artikel 1.10 uit de Wet Houders van Dieren verbied honden te doden als een hond trainbaar is)
Ik ben bij Pat geweest. Voor een beoordeling op trainbaarheid. Dit had best wat voeten in de aarde want de hond kan niet mee in de auto of openbaar vervoer. Het moest dus op locatie. Dan ben je beperkt in je mogelijkheden. Als ik een hond beoordeel gaat dit vaak over leven of dood. Ik wil de hond ook altijd met (als die er is) en zonder eigenaar zien. Dit is belangrijk om te zien of er verschil is en of ik met de hond contact kan maken. Uiteraard levert dit voor een hond stress op. Ineens zonder eigenaar, een vreemde die iets van je wil. Maar door je lichaamshouding aan te passen en zelf kalmerende signalen te gebruiken kun je een hond snel geruststellen en op een positieve manier contact met hem maken.
In het geval van de hond van Pat was duidelijk dat hij met eigenaar een neutrale tot hoge houding heeft, maar wel duidelijk stresssignalen laat zien. Die snel duidelijker worden als het aanblaffen en uitvallen niet werkt: de bedreiging gaat niet weg. Zonder eigenaar in de buurt blijft er van de grote indrukwekkende hond weinig over. Hij maakt zich klein, heeft een lage houding, maar, is wel bereid contact te maken en neemt ook voer aan. Tijdens het contact maken realiseert hij zich regelmatig hoe eng hij het eigenlijk vindt en valt dan uit. Hij herstelt daar ook weer van. Een heel goed teken is dus dat ik contact met hem kon maken en in die zin is hij trainbaar. Uit het gesprek blijkt wel, wat je hier ook leest, dat de moederhond al angstig was, de socialisatie bij de fokker slecht en dat hij als hondje van 8 weken al erg angstig was. Dan heb je nog de agressie in huis. Een heel ander soort agressie, volgens mij zeker niet gerelateerd aan angst, maar aan frustratie. Het is een jonge hond, die door zijn ander weinig beweging krijgt, die in huis afgezonderd moet zitten vanwege de veiligheid van de kinderen en de andere honden. Een hond die zijn energie, maar ook frustratie dus niet kwijt kan. Ook al doet de eigenaar vanalles zoals ‘s nachts wandelingen maken zodat er haast geen prikkels zijn. Als het dan zo ver is dat de hond het idee krijgt dat hij apart gezet gaat worden, dan uit hij dit met agressie. Ik ben er zeker van, dat deze uitingen vanzelf stoppen als de hond weer gewoon deel zou kunnen uitmaken van het gezin en zijn energie kwijt zou kunnen. Daarvoor moet je eerst aan de enorme angst werken.
Om aan zijn angst te kunnen werken heb je een aantal dingen nodig: constante begeleiding, een veilige omgeving en trainers met ervaring die zien wat er uit de hond te halen valt. De hond zit nu niet in een omgeving waarin je veilig met hem, intensief kan werken. Het is een hele grote hond en de eigenaar heeft kleine kinderen en andere dieren. De omgeving is niet controleerbaar. Dus is je enige optie interne training. Ik weet zeker dat collega’s en ikzelf ver kunnen komen met deze hond. Maar dat kost veel tijd, vertrouwen en een stabiele omgeving. En dan kan één van ons met hem wandelen zonder dat hij uitvalt. Dit moet Pat dan ook leren, iets wat zeer intensief is en veel tijd kost (en geld, want ik kost geen geld, maar de opvang en collega’s wel) zonder enige garantie. De omgeving bij Pat blijft niet controleerbaar. Kleine kinderen zijn erg onvoorspelbaar en die gaan in de toekomst vriendjes en vriendinnetjes meenemen naar huis of ze trekken een keer de deur niet gord achter zich dicht. Met de enorme angst, rekening houdend met de raseigenschappen, de grootte van de hond, de schade die hij kan aanrichten en de omstandigheden denk ik niet dat het verantwoord is om voor interne training en intensieve thuis-training te gaan. Ik denk dat de enige optie euthanasie is. Herplaatsen ziet Pat niet als optie en dat zou ik zelf ook afraden omdat je niet weet waar de hond dan terecht komt en wat er gebeurt als het mis gaat. Nu zit de hond vaak apart, heeft anders altijd een muilkorf om, is buiten zeer angstig, ook binnen met bezoek. Kan zijn energie niet kwijt. Hij ervaart duidelijk veel stress, ook te zien aan de likplekken op zijn poten. Pat heeft echt alles voor hem over en ik heb zeer veel respect voor haar doorzettingsvermogen. In mijn ogen is dit niet meer eerlijk naar de hond, maar ook niet naar Pat zelf, haar man en de kinderen. Ik geef euthanasie-advies niet zomaar en ik ben er zelf ook naar van als ik het moet geven. Maar het is niet ondoordacht of zomaar even gegeven. ‘Hond aan een paal, goh gek zeg, angstig! Nou afmaken maar’ zo gaat het dus niet. Om af te sluiten wens ik Pat heel veel sterkte met het moeilijke besluit. De hond (zijn naam wordt hier niet genoemd en daarom noem ik hem ook niet) is in wezen een heerlijk beest die een verkeerde start heeft gekregen. Ik put troost uit het feit dat hij rust krijgt.
