Er is ondertussen een gedragsdeskundige geweest. Ze adviseerde eigelijk gelijk om te herplaatsen omdat je nooit zou kunnen uitsluiten of het weer gebeurd en dat de veiligheid van de kinderen nu het belangrijkste is. En ergens in mij wist ik dat wel maar deze beslissing blijft zo ongelofelijk moeilijk. Mijn hond een deel van mij, hij heeft mij door een ontzettende deprie tijd heen geholpen, ik heb zo een hechte band met hem. Het lijkt echt een onmogelijke keuze. De gedachte dat ik hem dalijk kwijt ben.. Is echt verschrikkelijk. We zijn echt twee handen op een buik zeg maar en toch zegt iedereen dat dat de beste keus is..
Ik heb ook hondengedrag gestudeerd doch geen praktiserend deskundige(Behalve bij mijn eigen honden en wat ervaring bij anderen) maar ik zou precies het zelfde reageren. Wellicht hebben de reactie's hier jou schuld aangepraat doch een gevoel van schuld helpt niemand.Niet ieder hond is van nature even tolerant naar kinderen niet ieder ras is even zo tolerant naar kinderen als de andere maar ook achteraf reageren van wat je wel of niet had moeten doen, is op dit moment niet zo zinvol, denk ik.
Ik denk dat het creëren van een aparte ruimte geen oplossing is maar een schijn veiligheid geeft.


Reageren


























