" Een heel eenvoudige:
Als ik na mijn werk thuis kom en ik zie dat mijn dochtertje (toen 5 jaar) met een pen deuken heeft geslagen over het hele oppervlak van de tafel dan ben ik boos, roep haar bij me en ter verantwoording. Ze voelt zich schuldig en koppelt mijn boosheid aan haar daad. Ik leg haar uit wat de gevolgen zijn van haar daad (het werk, tijd en geld die het kost om dit te herstellen) en ik geef haar straf. Ze leert dat ze spullen niet mag vernielen.
Als ik na mijn werk thuis kom en ik zie dat mijn hond mijn kussens heeft gesloopt dan ben ik boos. Mijn hond krimpt in elkaar, houdt haar oren plat en haar kop laag. Ze kijkt weg.
Zou ik haar vermenselijken dan:
Mijn hond voelt zich schuldig en koppelt mijn boosheid aan haar daad. Ik leg het haar uit (LOL) en geef haar straf.
Maar ze is een hond:
Haar houding betekent niet dat ze zich schuldig voelt maar dat ze in verwarring is. De baas is boos. Dat is niet goed en dus gaat ze zich onderdanig tonen: Ze houdt zich laag (krimpt in elkaar), houdt haar oren plat en haar hoofd laag. Ze kijkt weg. Ze kan de koppeling van haar daad met mijn boosheid niet maken. Ik adem in, adem uit, tel tot 10 en begroet mijn hond enthousiast. Over die kussens hebben we het niet meer.
De gevolgen in dit voorbeeld als ik haar wel zou vermenselijken is dat ze angstig gaat worden. De baas is onvoorspelbaar. Dit kan zelfs tot angst-agressie leiden op den duur. "
Ik vind het in beide gevallen niet terecht straf te geven en nee, je dochter zal de straf gewoon aan de mama koppelen en niet aan de daad.
Ze is lekker aan het knutselen, kennelijk zonder toezicht??
Kinderen en honden, zijn impulsief, ze vergeten regelmatig regeltjes, door afleiding.
(Vandaar een kind of een hond. die voor een auto langs de straat op rent zonder te kijken, als zijn bal de straat op vliegt.)
De tafel wordt uitgeprobeerd, dat doen kinderen en honden, uitproberen hoe de wereld om ze heen werkt. Geen idee, dat het stout of fout is.
Mama komt thuis en wordt boos, kind krijgt straf, kind heeft geen idee, het was gewoon lekker bezig en kon volledig haar gang gaan.
Kind voelt zich idd schuldig en vervelend, straf krijgen en een boze mama is erg.
Kind en hond, leert zo, dat mama soms boos is.
Je kan dus beter dingen stiekum doen en al zeker niet tegen mama vertellen.
De straf zal ook niet voorkomen, dat je kind of hond niet meer iets stouts, of fouts zal doen.
Ik vind het niet menselijk, je 5 jarige en je hond voor iets dergelijks te straffen.
Ik vind het wel menselijk, te voorkomen, dat je 5 jarige alleen thuis aan het knutselen is.
Als je 5 jarige iets niets wenselijk doet, zonder boos te worden en straf te geven, uitleggen, dat het niet de bedoeling is, de tafel kapot te maken.
Dat kan je mensen met woorden duidelijk maken.