Eergisteren heb ik onverwacht afscheid moeten nemen van mij allerliefste chihuahua, mijn kleine prinses Punto (9 maanden).
3 dagen geleden heb ik haar laten sterliseren omdat ook haar broertje Gigi bij ons thuis woont en hem wou ik niet laten castreren. De sterlisatie verliep vlekkeloos (weinig bloedverlies) en al snel (te snel) mocht ze terug naar huis. s'Avonds belde ik ongerust de dierenarts omdat ze nog zo suf was en heel veel pijn had. Zij stelde mij gerust, ook omdat ze al een plasje. s'Nachts is ze nog 2 maal uit haar mandje geweest en daarna was het stil. s'Morgens begon ze te reutelen en ben dan overhaast naar de dierenarts gegaan maar het was al te laat, ze is in mijn armen gestorven.
Ik ben radeloos van verdriet en zit vol schuldgevoelens, was ik toch maar s'avonds teruggegaan en had ik haar die sterlisatie toch maar niet aangedaan.(beter Gigi toch laten castreren)
Ze heeft haar eigen plekje gekregen in onze tuin zodat ze altijd dicht bij ons is.
Thuis heb ik nog 3 hondjes rondlopen, Zippo (haar opa), Nessi (haar mama) en Gigi (haar broertje) maar er ontbreekt er eentje en dat doet zo veel pijn. Gigi treurt ook heel hard, zij was zijn dikke speelkameraad en ze waren onafscheidelijk.
Ik kan amper eten en slapen en kan deze week onmogelijk naar mijn werk, het doet wel deugd dat ik mijn verdriet kan neerschrijven want ik denk aan niets anders.
Ik voel dat het veel tijd zal kosten om dit een plaatsje te geven, ze zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben, mijn allerliefste mooie kleine Puntoprinses


Reageren

zou dr niet aan moeten denken.. Zo jong.. Super veel sterkte <3 























