mijn allerliefste punto

Ik heb dat ook gehad,dat mensen na 6 weken,echt wel vonden dat het klaar moest zijn,met mijn verdriet .Wat was ik boos en teleurgesteld.Bobby was voor mij zo belangrijk,hij was alles voor me,mijn kinderen zijn de deur uit en toch was ik nooit alleen,bobby was er altijd,mijn grote steun.Veel mensen zeker zonder honden,kunnen niet begrijpen dat je zoveel van een hond kunt houden.En dat deed ik,zielsveel hield ik van hem.En je moet jezelf niks kwalijk nemen,als je dit van tevoren had kunnen weten,had je het niet laten doen,maar je verwacht niet dat het niet goed gaat.Maar blijf hier je verdriet delen,wij begrijpen,dat dit niet zomaar overgaat,groetjes Rianne

Nancy dat van die mand herken ik ook zo goed. Vigo sliep altijd samen met zijn zussie(zo noemden we haar)9 jaar heeft hij met haar geslapen en dan kijk ik naar die mand en zie ik hem alleen in die grote mand liggen.

Ik wilde eerste die mand houden maar vandaag komt er toch een nieuwe.

Ik vertel tegen de meesten mensen niet dat ik verdriet heb om het verlies van mijn meisje.

Toen ze een weekje dood was vertelde ik beknopt hoe het was gegaan en mijn visite maakte de opmerking tegen elkaar. 'We moeten eerlijk zijn,het is ook maar een hond'

Heb mijn mond gehouden en gedacht, waar waren jullie in de moeilijkste momenten van mijn leven.

Die hond die hield veel meer van mij dan dat jullie ooit gedaan hebben.

Die hond heeft nooit zijn rug naar mij toegedraaid.

Inderdaad Nadine alleen hondenmensen begrijpen,hoe kapot je kan zijn van verdriet. Hier op hp word je ook geraakt door het verdriet,ziekte van andermans honden niet zo erg als je eigen hond maar toch raakt het,gewoon omdat we zoveel van honden houden.

Je rouwt gewoon om je maatje,het is een proces we moeten er doorheen.

Maar nooit of te nimmer vergeten we de hondjes die ons leven hebben verrijkt.

Voor altijd in ons hart.

Het is erg jammer dat sommige mensen zo denken. Ach het is maar een hond, ach het is maar een rat, ach het is maar een schildpad. Ze hebben zelf nog nooit een huisdier gehad, vast bang voor haartjes op de bank oid, en weten er niks van. 

Het doet gewoon pijn voor de rest van je leven. Jij hield van haar en zij van jou. Gelukkig heb je de herinneringen en het feit dat je alles gegeven hebt. Zulke mensen zijn het niet waard vind ik. Laat maar lekker dom kletsen. Veel sterkte nog!

Nogmaals allen  dank voor jullie lieve woorden, het helpt echt wel een beetje om mijn hart te kunnen luchten over die grote leegte die overblijft. Morgen is het 2 weken geleden dat ze gestorven is en ik kan het nog altijd niet bevatten dat ze er niet meer is, ik zou haar zo graag nog eens willen knuffelen en zeggen hoe graag ik haar zie, zie ik begin nu weer te huilen als ik dit schrijf.

Lieve Monique, het is inderdaad pijnlijk als mensen zeggen, het is maar een hond,  juist wanneer je een woord van troost of een arm om je heen kan gebruiken zo'n antwoord krijgen. Het zou mij ook veel pijn doen, onze lieve honden zijn ons alles en hen verliezen is zo ontzettend hard. Mensen die zoiets zeggen zijn harteloos en alleen bezig met zichzelf. Maar er zijn gelukkig ook lieve mensen die begrijpen wat je doormaakt. Daarom ben ik jullie zo dankbaar dat ik alles kan neerpennen wat ik voel en dat jullie naar me luisteren. En inderdaad Monique, mijn honden draaien ook nooit hun rug naar mij toe. Allen  nog veel sterkte

Dank je wel Nancy mijn meisje is 2,5 week geleden ingeslapen.

Ze had een mooie leeftijd vergeleken bij jouw meisje maar het verdriet is intens.

Haar halsband hangt in de kelderkast en als ik Vigo zijn riem neem dan ruik ik altijd even aan haar halsband,gewoon haar geurtje opsnuiven waar ik zo dol op was.

Kijk je moet door,het is ook niet goed om in je verdriet te blijven hangen,jij hebt hondjes en ik heb een hond die ons ook nodig hebben.

De honden voelen ons verdriet aan,dat geeft niks maar ik wil ook dat overgebleven hond weer gelukkig is en daar doe ik mijn best voor.

Ja Monique, ik heb haar halsbandje met nog 2 witte haartjes van haar erin ook in mijn nachtkastje gedaan, samen met een handdoekje waar ze het laatst op gelegen heeft, en ik ruik daar ook soms aan , nooit zal ik die handdoek wassen. Haar etensbakje heb ik wel aan haar broertje Gigi gegeven, zo voel ik mij door hem toch nog wat verbonden met haar.

En ik probeer de draad weer op te pakken en er voor mijn andere honden te zijn want zij verdienen het om gelukkig zijn,   maar het valt wel zwaar altijd aan mijn kleine Punto te denken, zij is er niet bij en dat doet pijn.

Mijn allerliefste kleine Punto, bijna 3 weken ben je bij ons weg, maar het doet toch nog zo'n pijn. Hoe graag zou ik willen dat je nog bij ons was, samen met je vriendjes spelen in de tuin, blaadjes van de bloempjes aftrekken en in stukjes doen (dat was één van je geliefde bezigheden) of gewoon lekker liggen slapen in het zonnetje. Niemand in mijn omgeving begrijpt dat ik me zo laat leiden door verdriet en schuld maar het is sterker dan mezelf. Altijd weer verschijn je voor mijn ogen en dan vloeien mijn tranen.  Je broertje Gigi troost mij dan onmiddellijk en geeft mij lieve likjes, de kleine lieve schat, hij is ook zijn allerliefste speelkameraadje kwijt en loopt er soms maar somber bij. Hij bijt veel stuk en sleept voortdurend schoenen en kousen in jullie mandje.

Lieve Punto, ik slaap slecht, ik neem iets om in te slapen want anders lig ik toch maar heel de nacht te piekeren, maar als ik dan toch slaap droom ik nooit van jou en ik zou zo graag een mooie droom van jou hebben, misschien dat dit voor mij de pijn toch wat zou verzachten.

Lieve, kleine Puntoprinses, speel nu maar met je vriendjes achter de regenboogbrug en weet dat ik altijd met heel mijn hart verschrikkelijk veel van jou zal houden.

"Haar halsband hangt in de kelderkast en als ik Vigo zijn riem neem dan ruik ik altijd even aan haar halsband,gewoon haar geurtje opsnuiven waar ik zo dol op was."

Monique

Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik had Freya's halsband ook bewaard. Dat geurtje gaat er op een gegeven moment uit. Probeer de geur zo goed mogelijk in je geheugen op te nemen. Later zul je dan af en toe een geur ruiken die er op lijkt, en dan komt de herinnering ineens weer boven.

 lieve Nancy, ik weet hoe je voelt gisteren was het 11 weken gelden en nog steeds heb ik verdriet waar de buitenwereld weinig van snapt. Ik snuif nog regelmatig aan zijn kussen waar hij altijd op lag als mee ging in de auto en soms ruik ik gewoon zijn geur ook als is er geen aanleiding voor. Men zegt de pijn zal minder worden ik wacht nog steeds op deze dag, ik hoop maar dat hij komt. Ik wil hem niet vergeten maar ik zou willen net als jij dat de pijn dragelijker wordt en dat het missen komt zonder intense tranen. Ik heb sinds mijn Gunno overleed 2x gedroomd van hem en dat was fijn alleen het wakker worden was erg wreed om dan weer verder te moeten zonder hem, het leven heeft zijn glans verloren.

Ik zou willen dat ik je kon troosten en je iets kon bieden wat je steun zou geven. Punto is echt bevoorrecht geweest met zo'n lieverd als jij. Ik wens je veelkracht en strekte toe en geniet van haar broertje hij heeft je nodig en Punt zou niet willen dat je verdrietig bent maar dat is makkelijk gezegd ik zeg tegen me zelf vaak maar dan kan ik mijn tranen niet bedwingen, laat echt je verdriet af en toe gaan en schrijf het hier van je af. Laten we hopen dat iedereen die zo'n verlies mee maken er een plekje aan kan geven onze lieverds blijven altijd in ons hart en hoofd aanwezig.

Veel sterkte dikke knuffel en warme groet Margo

Dank voor jullie lieve woorden van troost, het helpt te weten dat er mensen zijn die weten hoe ik me voel en ik probeer mij aan jullie woorden op te trekken. Hier op mijn werk kunnen ze absoluut niet begrijpen dat ik na meer dan 3 weken nog zo'n verdriet heb voor mijn allerliefste Punto, dus ik probeer hier zo weinig mogelijk te huilen en krop mijn verdriet op tot ik naar huis kan. Dan kom ik thuis en ga naar haar grafje toe en laat mijn tranen de vrije loop, praat tegen haar, vraag haar vergiffenis, vertel over mijn 3 andere hondjes en ook over jullie lieverds en zeg hoe graag ik haar zie, het lucht wel op dat ik dan eens goed kan huilen.  Maar ik blijf haar zo vreselijk missen en hoop zo dat wij ooit allemaal verenigd worden met onze grootste schatten.

Nancy,je hoeft geen vergiffenis te vragen. Het is haar lot geweest en daar kon je niks aan veranderen.

Ik las eens dat een vrouw een vliegtuigcrash overleefde en ik dacht het 'was haar tijd nog niet'.

In hetzelfde jaar kreeg die vrouw een dodelijk ongeluk 'het was nu wel haar tijd'. 

Onze hondjes,wij mensen kunnen ons lot niet ontlopen,het is triest maar je kan er helemaal niks aan doen,je treft geen schuld.

Ik worstelde de eerste weken ook met een schuldgevoel,Tosca had zoveel honger,ik gaf haar heel veel eten en ze vermagerde. Ik gaf zoveel dat ze s'nachts begon binnen te poepen.

En nog dacht ik,waarom heb ik haar honger laten lijden de laatste dagen van haar leven.

Nu is het schuldgevoel weg en kan ik het een plaatsje geven,vandaag heb ik voor het eerst weer naar foto's van haar gekeken,haar topic kan ik nog niet teruggelezen.

Maar zolang je verteerd wordt door schuldgevoel zal je het verdriet geen plaatsje kunnen geven.

Nancy je hondje boft dat ze zo'n liefdevol vrouwtje heeft gehad.

Ik heb naar herplaatssites gekeken en als je ziet hoeveel hondjes als vuil zijn gedumpt dan heeft je hondje het geweldig gehad bij jou,hoe kort haar leventje ook was.

Monique, het is inderdaad zo, zolang ik een schuldgevoel heb zal ik het niet kunnen plaatsen, maar ik heb zo het gevoel dat ze helemaal voor niets gestorven is, ze was niet ziek, ze is gesterliseerd en alles ging oorspronkelijk goed en dan sterft ze de volgende ochtend in mijn armen, ik zal dat beeld nooit kunnen vergeten. Ik zeg telkens maar tegen mezelf had ik maar...

Op 10 oktober heb ik een afspraak bij een cranio sacraal therapeut, ik hoop dat zij kan mij kan helpen terug wat meer  levensvreugde te krijgen, ik heb wel vertrouwen in haar.

Maar  dank je wel voor je lieve  woorden van troost

Mijn lief klein prinsesje, vandaag ben je al 31 lange dagen van mij gescheiden, wat doet dit nog steeds zo'n pijn je niet meer te kunnen vastpakken, je te knuffelen, met je te spelen en te zeggen hoe graag ik je zie. Elke morgen zeg ik tegen mezelf weer een dag zonder mijn liefste Punto. Ik laat je vriendjes uit en geef hen dan te eten, maar het maakt mij zo verdrietig dat jou plaatsje leeg is. Jij kreeg altijd als eerste je eten omdat je veel trager als de anderen at en dan nog had jij altijd als laatste gedaan. Je broertje Gigi eet nu uit jou kommetje, dat kommetje betekent zoveel voor mij. Je broertje mist je ook, hij vult jullie mandje met schoenen en kousen, en bijt vanalles stuk, terwijl hij vroeger zoiets zelden deed, jij durfde dat alwel is te doen, om kattekwaad uit te steken stond je op de eerste rij, mijn lieve kleine kapoen.

O mijn lieve kleine meid, hoe graag zou ik de klok willen terugdraaien, dan zou ik alles anders doen. Ik had je nog zoveel mooie jaren willen geven, je verwennen en zoveel liefde geven. Maar dat kan niet meer, en dat besef is zo verdomd hard. Ik hoop zo dat er achter de regenboogbrug een prachtige hondenhemel is waar jij nu met alle andere hondekindjes gelukkig kan zijn, want jij verdient dat mijn kleine liefste Punto, ik mis je zo, voor altijd in mijn hart

Ik weet Nancy hoe je je voelt, ook mijn lieve Ronnie is nu 8 weken bij me weg. Ik huil nog dagelijks want ik mis hem zo vreselijk. Ik wil dat hij gewoon weer binnen komt wandelen, maar dat gebeurt niet! Ik wens jou daarom ook veel sterkte met het gemis van je lieve hondje!

Goedemorgen Lieve Nancy, Ik weet het meid ik heb het ook mijn Gunno is vanavond om 18.30 uur precies 3 maanden naar de regenboogbrug en ik mis hem iedere minuut van de dag. De dingen die we samen deden zijn blaf zijn voetstappen op de parketvloer en hem verwennen met slagroom soesje, ik kan ze niet meer zien en huil als ik ze ergens ie liggen. De dagen zijn niet meer zoals ze waren maar lieve Nancy we moeten verder en zoals je hier leest Nadine mist Queenie, Wilma Ronnie we missen onze dierbare viervoeters onze vrienden ze zitten in ons hart maar het is zo hard dat we niet meer kunnen knuffelen en vasthouden dat maat zoveel goed. Heel veel sterkte meid het is geen troost voor je maar ik heb ook nog steeds verdriet om mijn Gunno zoveel houden wij van onze lieverds. Zoals jij van Punto houd dat voelt ze zeker nog en ik denk als ze de hondenhemel zou kunnen verlaten dat ze gelijk in je armen vloog jij was haar liefste. Heel veel sterkte ook voor Nadine en Wilma. Dikke knuffel en Warme groet Margo

Dank je Wilma, ook veel sterkte voor jou met het gemis van je lieve Ronnie.

Punto is bijna 5 weken weg bij mij, maar de pijn blijft. Ik mis haar ook zo verschrikkelijk, mijn kleine poppemie.

Ik heb nu nog een dilemma, ik zou met Zippo en Nessi naar de DA moeten, maar ik kan het niet over mijn hart krijgen terug te gaan naar mijn DA, zij had mij moeten  laten komen met Punto als ik haar ongerust belde , dan was mijn kleine Punto er misschien nog. Maar zij had mij gerust gesteld, en ik vertrouwde op haar.  Nu wil ik een andere DA zoeken, maar stel dat dan weer uit, ik weet het allemaal niet meer.

Lieve Margo, dank je voor je troostende woorden, het blijft zoveel pijn doen en ik zie altijd mijn lieve Punto voor mijn ogen en hoe vrolijk en speels ze was. Ik ga seffens naar een therapeut, ik hoop zo dat zij mij een beetje de weg kan wijzen, ik voel mij dan nog eens zo schuldig dat ik toch niet ben teruggegaan naar de DA, maar zij had mij gerust gesteld. Hoe dom kon ik zijn.

Ik hoop ook voor jou dat de pijn en het gemis voor je lieve Gunno een beetje minder wordt, want hij wil niet liever dan een lach van je zien.

Voor altijd in ons hart onze allerliefste hondenkindjes, dikke knuffel Nancy

Lieve Nancy ik zou willen dat ik een arm om je schouder kon leggen en je vast pakken om te troosten ik weet wat je doormaakt. Ik zit er ook nog steeds midden in. Je bent niet dom geweest je hebt je vertrouwen gelegd in iemand die hiervoor gestudeerd een heeft een DA en ik weet zeker de DA  zal je de volgende keer niet zo maar gerust stellen maar je laten komen de DA voelt zich waarschijnlijk ook heel schuldig maar wat moet je zeggen het kan niet ongedaan worden gemaakt je kunt Punto niet terug hallen maar het zou de DA sieren om excuus aan te bieden. Jij was bezorgt en hebt gedaan wat degene die het beter zou moeten weten heeft gezegd. Dit komt niet door jou lieverd wees sterk voor de andere hondjes zij moeten kunnen vertrouwende dat jij het beste hebt gedaan en dat heb je zeker. Misschien moet je dit een aan de DA uit spreken wat dit voor jou betekend want jij moet een DA hebben die kunt vertrouwen anders komt het niet goed met je andere hondjes. Ik wordt ook vaak als over bezorgd beschouwd maar wij kennen onze hondjes en weten of er iets mis is. Mijn Gunno had een bult en mijn man zei dit is gewoon een ontstoken wond maar ik wist wel beter dit was niet goed en wat bleek hij had botkanker. Vertrouw op je eigen lieverd en doen wat jou hart je ingeeft ga naar een DA die wel naar je luistert. Ik heb er op 1 avond 2 verschillende bezocht omdat de eerste Gunno al wilde laten inslapen en dat heb ik geweigerd hij heeft nog 1 1/2 jaar tijd gekregen. Vertrouw op jezelf en geloof in je zelf jou Punto zou willen dat je dit zou doen voor haar en voor je andere hondjes. Dikke knuffel en Warme groet Margo

Dank je lieve Margo voor je lieve woorden,

Ik ben gisteren naar een cranio sacrale therapeut  geweest en zij heeft mij toch geholpen mij wat innerlijke rust te geven. Punto heeft mij via haar laten weten dat ze op een hele mooie plaats is en dat ze daar heel liefdevol opgenomen is, samen met alle overleden hondjes en dat  ze  heel vredig en liefdevol in mijn armen is gestorven. Ze heeft mij nog dingen laten weten en daar schuilt veel waarheid in,  maar ik ga daar nu niet over uitweiden. Dus ik ben nu wel overtuigd dat ze nog ergens in mijn nabijheid is. De therapeut was zelf emotioneel dat ze zo'n mooi contact had met mijn kleine Punto. 

Mijn kleine Gigi bekijkt mij sinds gisteren juist op dezelfde manier als Punto en heft zijn hoofdje dan zoals zij deed, hij eet ineens veel rustiger terwijl hij voordien alles naar binnen slokte en vannacht heeft hij heel de nacht onder het deken tegen mij aangelegen, terwijl hij anders  na verloop van tijd op het deken aan mijn voeten gaat liggen, allemaal dingen die Punto deed. Ik geloof dat dat toch allemaal signalen van mijn kleine Punto zijn en geen toeval.

Nu ben ik toch wat gerustgesteld dat onze allerliefste vrienden nog verder leven ergens waar het goed is.

Het verdriet,   gemis en mijn tranen  kan de therapeut niet wegnemen, dat heeft heel, veel tijd nodig maar mijn innerlijke onrust is toch wat verminderd.

Wat mijn DA betreft, die heeft mij 2 dagen na het overlijden van Punto  gebeld om te informeren hoe het met mij was en zij beaamde toen wel dat ze  een inschattingsfout gemaakt heeft en haar ook wel  schuldig voelt. Maar sindsdien heb ik er niets meer van gehoord. Ik zou idd nog eens een goed gesprek met haar willen hebben om mijn hart te kunnen luchten. Maar ik ga sowieso wel een andere DA zoeken want er is voor mij teveel gebroken.

Dag lieve Margo, ben er maar zeker van dat jou lieve Gunno en mijn kleine Punto het nu samen goed hebben, dikke knuffel Nancy

 Lieve lieve Nancy, wat knap van je dat je naar de therapeut bent geweest en dat kracht hebt gehaald hieruit. Wat fijn voor je dat Gigi nu dichter bij je is en dat je onrust wat weg is. Punto zal Gigi sturen naar jou hart want jij hebt een groot hart waar veel liefde inzit en dat weet Gigi en hij voelt het nu. Ik ben heel blij voor je en hoop dat je dit vast kunt houden we weten beide dat je Punto nooit zal kunnen vergeten en ze altijd in je hart zal zijn. Als je vindt dat dat je dit nog eens aan moet halen bij de DA moet je dit zeker doen het zal je rust geven. Het is wel vervelend dat dit van jou uit moet komen en dat het niet van de DA komt.Mijn Gunno is vandaag om 18.30 precies 3 maanden naar de regenboogbrug zojuist ben ik bij zijn grafje geweest en ik voel me zo verdrietig ik mis hem zo erg mijn trotse kanjer. Ohh dat hoop ik zo dat jou Punto met mijn Gunno samen aan het dollen zijn en van elkaar de liefde ervaren en samen zijn. Heel veel sterkte en een dikke knuffel Warme groet Margo

Lieve Margo, onze lieverds zijn samen op een hele mooie plaats waar alles er heel liefdevol aan toe gaat en zij willen dat wij ons ook beter gaan voelen, ook al is dat nu heel moeilijk voor ons, ik hoop zo dat er een dag komt dat wij zonder verdriet en met heel veel liefde aan hen kunnen terugdenken. En Gigi geeft mij zoveel liefde, ik denk echt dat Punto daar voor iets tussen zit. Dikke knuffel Nancy