" Honden reageren ook verschillend.
Luca was in een losloop gebied met haar natte neus tegen schapengaas
met stroom gelopen. Stonden ineens schapen, wist ik veel dat er stroom op dat hek stond? Totaal in paniek het park uitgerend, bijne een hele drukke weg over. Vreselijk!
De maanden er na, wilde ze niet op die plek komen, totale paniek.
Totdat ze een keer met een andere hind aan het spelen was en ineens op die plek stond. Op een gegeven moment zag je haar echt om haar heen kijken zo van: hee, de schapen zijn weg
Daarna was het over.
Helaas kreeg ze 2x een stroom stoot van het weitje van mijn pony.
Nu is niet alleen die plek op de manege eng, maar ook paarden! Er stonden paarden in de wei. Die heeft ze dus aan de pijn gekoppelt en ook de plek.
Waar we ook een paard tegen komen, die vind ze eng.
Te vergelijken met de gifslang.
Het is dus ook, hoe een hond een koppeling maakt. Als hij de koppeling legt met de slag bezorgt me pijn, dan zal de hond dat onthouden.
Koppelt de hond de pijn ook aan de band, dan zal je hond zonder band weer naar de slang gaan.
Het lastige van correcties is ook de timing.
Honden zijn ook wel,zo slim om een verband te leggen met de band die pijn veroorzaakt.
Hoe dan ook, ik wil liever niet dat mijn hond leert door pijn.
Die arme Luca was zo compleet van slag door de pijn. Paniek, trillen, echt vreselijk.
"
Inderdaad, honden reageren verschillend.
Nahla is een keertje onder een stroomdraad gelopen en heeft hierbij de draad geraakt. Ze was volledig in paniek en durfde niet meer terug te komen.
Gelukkig heeft mijn verstand (en geen enkel boek of uitspraak van anderen) me geleerd dat het belangrijkste dat mijn (dove) hond moest weten, was dat ík te vertrouwen ben. Ik ben haar veilige haven en als ik zeg dat het in orde is, kan ze rustig naar me toe komen. Eens ze dus weer in staat was naar mij te kijken, vroeg ik haar te wachten, een mede wandelaar heeft met haar lijn de draad omhoog gehouden en ik bukte me en riep haar. Ze kwam naar me toe en ik troostte haar. Later die wandeling zijn we samen naar een draadomheining gestapt en liet ik haar rustig alles bekijken. Ze is niet bang van zulke omheiningen, ze heeft geleerd dat niet álle omheiningen naar zijn.
Nahla blijft niet dicht bij me, ze loopt frank en vrij door de bossen en snuffelt waar ze maar wil. Ze heeft me wel in het oog, onopvallend, vanuit haar ooghoeken soms, maar ze weet waar ik ben. We zijn een team, zij en ik en samen nemen we elke hindernis zonder angst.
Ze heeft zich een keer doodgeschrokken van een dravend paard. Het volgende paard dat we tegenkwamen, rook ze al aankomen en ze begon onrust te vertonen. We zijn samen iets opzij van de weg gaan zitten, we hebben het paard laten passeren en nu is die angst er niet meer.
Omdat ik één van die personen ben, die de boeken leest, hieruit informatie bekijkt in haar leven en naar de reacties, beschreven in die boeken zoekt bij haar honden. Heb ik erg veel geleerd. Ik heb geleerd dat je hond van zijn angsten verlossen zeker wenselijk is. Het is de manier waarop welke niet beschreven staat, en waar je zelf, afhankelijk van je hond, een invulling aan moet geven.
Ik ken mensen die hun hond meenemen naar het voorwerp van de angst of hij nu wil of niet (hij moet leren dat het niet gevaarlijk is), mijn "gevoel" zegt me dat haar vertrouwen in mij, onvoorwaardelijk moet zijn, dat kan haar leven redden. Dus dwing ik haar niet maar laat ik haar voelen dat ik er ben en samen gaan we naar het voorwerp toe of het nu een uur duurt of vijf minuten voor ze weer een stapje wil zetten, dat doet er niet toe. We lossen het samen op.
Mijn ervaring heeft me geleerd,dat honden die niet van de zijde van hun baasje wijken ofwel van nature onzeker zijn ofwel het zo geleerd hebben (goedschiks of kwaadschiks).
Boekwijsheid is goed, gezond verstand en empathie zijn echter evenzeer een must.
PS : het topic onzindelijk (net gepost) vind ik een voorbeeld van verstand niet gebruiken bv.
Reageren
?
even snaaien van een lekkere poep,wat snaaien van zeebanket.....ze zijn slimmer dan we denken de
