Ondertussen is Nala nog steeds aan het opgroeien natuurlijk. Hoe het verder gaat met haar vliegjes vangen is te volgen in een ander topic.
Eigenlijk doet ze het super, ze is zo'n leuke hond!
Gaandeweg merk ik soms niet eens meer dat ze doof is, of ben ik er al aan gewend ofzo, ik weet het niet.
Het enige is dat ik haar echt niet los doe langs de weg, maar hier op het terrein kan ze prima los, en ja, natuurlijk is daar wel eens de frustratie dat ik haar niet bij me kan roepen als ze besluit de moddersloot in te springen.
Maar omdat ik weet dat roepen geen zin heeft geeft het ergens ook wel rust. Ik kan alleen maar afwachten. Ik kan me heel druk gaan maken maar dat helpt totaal niet hahaha.
Ze komt wel weer bij me. Ja, niet wit meer maar zwart. En dan moet ze onder de tuinslang. Houdt ze niet zo van... Pech voor haar!
Haar oog-lichaamscoördinatie is bijzonder slecht. Ik heb eigenlijk geen idee of dat normaal is voor een pup. Als ik iets voor haar in de lucht gooi of weg gooi kijkt ze er heel even naar, om mij vervolgens dom aan te kijken van; ja, en nu?
Ze heeft geen idee dat het verdwenen is of dat ze ergens achteraan moet.
Snoepjes vangen is geen optie, ze stuiteren stom op haar neus en vallen dan op de grond.
Ik oefen nu met een balletje en heel langzaam lijkt het kwartje te vallen, zij het wel heel traag. Als ik de bal heel langzaam en dichtbij haar neer gooi volgt ze de beweging met haar ogen.
Een frisbee heeft totaal geen nut. Die gooi ik weg en ze blijft me aankijken. Vervolgens gebeurd er niks, loopt ze weg, komt de frisbee tegen in het gras en je ziet haar bijna denken; hey, dat is leuk, daar ligt iets leuks!
Misschien heeft dat ook wel te maken met haar epilepsie, want ze ziet prima. Ze ziet dingen veel eerder dan ik ze zie!
Gaandeweg heb ik haar blijkbaar zacht leren blaffen. Omdat ze doof is hoort ze haar eigen blaf niet goed. En die was zo hard en schel dat menigeen zich een hoedje schrok. Maar een korte blaf was ook haar manier om iets kenbaar te maken. Een speeltje dat buiten bereik was geraakt, of ze moest nodig plassen.
Allemaal prima, maar dat geluid!
En opeens hoorde ik zo'n vaag geluid, bleek het Nala te zijn die blafte, alleen dan op een schorre manier.
Nou, dat hoef je maar een paar keer goed te belonen en nu weet ze het al.
Soms gaat het in alle opwinding mis en schrikken we ons een ongeluk (bijna letterlijk soms), maar meestal is ze heel netjes nu.
Ze wordt nog wel een dame....