“Straks kun je weer met Diever spelen.” Vanaf de dag dat haar vriendje overleden is, heeft Floortje nooit meer op zijn naam gereageerd. Maar nu draait ze haar kopje schuin omhoog en staart me recht in de ogen. Dit is slechts een kleine voorbode van de opmerkelijke gebeurtenissen die me de komende maanden te wachten staan.
Over amper een uur moet ik afscheid nemen van mijn lieve en trouwe Bearded Colli. Een week geleden is bij haar botkanker met uitzaaiingen geconstateerd. “Het is eerder een kwestie van weken dan maanden,” is de keiharde boodschap van de dierenarts. Het is een week geworden. Belle ligt met haar ogen open en plat op haar buik in de mand naast Floortje. Alsof ze ook voelt dat er een dramatisch moment in aantocht is.
Rustplaats
Het is achter de rug is. Ik rij samen met Anja naar de polder. Belle op de achterbank. Floortje in haar mand in de achterbak. Ik heb nog even geen verdriet. Het is vooral de opluchting die overheerst, dat mijn lieve hond een lijdensweg is bespaard. En het goede gevoel, dat ze een fantastische laatste rustplaats midden in één van de mooiste polders van Amsterdam gaat krijgen. De baas van Diever heeft immers aangeboden dat Floortje op zijn boerenerf naast haar vriendje begraven kan worden. Onder een Japanse Tempelboom.
Open mond
Na afloop van de begrafenis nodigen de boer en zijn vrouw ons uit voor een borrel. Aan de keukentafel worden herinneringen opgehaald aan Floortje en Diever. Plotseling springt de boer op. Met open mond wijst hij naar de muur achter ons. Pas na een paar minuten kan hij met grote moeite uitbrengen, dat hij een kalender heen en weer heeft zien bewegen. Ik denk gelijk aan de verhalen die ik wel eens heb gehoord als iemand net is overleden. Dan wil ook wel eens spontaan een vaas van de salontafel vallen of een schilderij wild heen en weer gaan schommelen. Als door een onzichtbare hand beroerd. Zou de geest van een dode hond over dezelfde magische krachten kunnen beschikken? Het antwoord op deze vraag zou de komende maanden gegeven worden.
‘Gescrambled’
De dagen daarna hoop ik dat ik niemand in de polder tegen kom als ik daar met Belle ga wandelen. Ik mis Floortje enorm. Huilend loop ik langs al die plekjes waar dierbare herinneringen aan kleven. Daar ging ze zwemmen. Daar rende ze de bosjes in om achter konijnen aan te jagen. En daar rolde ze altijd door het gras. Er is verdriet, maar ook iets anders. Ik krijg steeds meer het gevoel dat Floortje in de buurt is. Alsof ze met me mee wandelt. En tien dagen later krijg ik haar te zien. Op het moment dat Anja beneden in de keuken koffie zet, zit ze op de rand van mijn bed. Floortje kijkt me met een treurig blik aan. Haar vacht is warrig en zanderig. De ogen vallen me het meest op. Die lijken ‘gescrambled’. Even plotseling als ze verschenen is, is ze weer weg. Ik ga rechtop in bed zitten en probeer te beseffen wat er zojuist gebeurd is. Was Floortje hier echt of heb ik het alleen maar gedroomd?
Kaarsje
Vier maanden verder heb ik nog steeds het gevoel alsof Floortje heel dicht in de buurt is. Als ik alleen in mijn werkkamer bezig ben, hoor ik zo nu en dan een mand kraken. En als ik samen met Belle door de polder loop, voel ik heel sterk haar aanwezigheid. Het hele verhaal vertel ik aan een goede vriendin met veel verstand van spirituele zaken.
Ze heeft een verklaring. “Floortje maakt zich zorgen om je, omdat je zoveel verdriet hebt. Daarom blijft ze bij je. Je moet haar vertellen dat ze zich geen zorgen om je moet maken. Dat ze haar weg moet vervolgen. Naar het licht toe moet gaan.”
Ritueel
Een kwartier later brandt er een kaarsje op mijn bureau. Voor me tegen de muur staan twee hondenmanden naast elkaar. Belle ligt in één daarvan te slapen. Zachtjes spreek ik de zinnen uit die Marga me vertelt heeft. Ik sluit het ritueel af met de woorden: “Goede reis, Floortje.”
Dan gebeurt er iets opmerkelijks. Belle begint luidt te blaffen. Ze komt omhoog, buigt zich voorover naar de andere hondenmand en begint met haar staart heen en weer te zwaaien. Ongeveer een minuut staart ze naar de – voor mij – lege plek naast zich. Dan gaat ze weer liggen en valt meteen in slaap.
Flits
Floortje wandelt daarna niet langer met me mee. Als ik door de polder loop heeft dat vertrouwde gevoel plaats gemaakt voor een grote leegheid. Ze is weg. Heeft zoals altijd mijn commando braaf opgevolgd. In gedachte zie ik haar heel kordaat richting het licht trippelen. Dan wordt ze door een flits opgeslokt en is er niets meer. Nog één keer zijn er de tranen. En dan beginnen de fijne herinneringen aan een fantastische hond meer en meer de overhand te krijgen. Maar er wacht nog een heel speciaal cadeautje op me…
Cadeautje
Twee weken na het ritueel lig ik in bed nog wat te soezen. Beneden hoor ik Anja met de koffiekopjes rommelen. Plotseling schuift er een fotoalbum mijn beeld in. Automatisch worden de pagina’s omgeslagen. Op iedere foto staat een blije Floor. Spelend met andere honden. Tevreden liggend in het gras. En zwemmend in een kristalhelder beekje. Alsof ze me wil laten weten dat ze op de plaats van bestemming is aangekomen en dat het heel goed met haar gaat. Bedankt Floortje voor deze vakantiekiekjes uit de hondenhemel!
Reageren
wauw. sprakeloos.
