
Dit komt doordat het onderwerp niet meer recent is en in het hondenforum archief terecht ik gekomen.
Als je over "De opvoeding van tegenwoordig en de andere opvoeding (van vroeger)." wilt praten in het hondenforum dan kun je het beste een nieuw onderwerp aanmaken

Ik moet zeggen, toen honden nog hardhandiger werden opgevoed hadden mijn honden veel minder problemen met andere honden.
En ik kan wel zeggen dat jonge mensen en soms zelfs kinderen totáál geen respect hebben voor andere mensen.
Is er een verband tussen opvoeding en dingen die uit de hand lopen? Ik begin te vermoeden van wel. De truc is om de juiste balans te vinden en daarin falen we nu op beide fronten denk ik.

je kunt mensen en honden niet met elkaar vergelijken toch, een mens is nu eenmaal geen hond, mensen voeden mensen op. En honden horen eigenlijk honden op te voeden. Dat wij het na acht weken van de moederhond overnemen en daarbij vaak vele fouten maken, verkeerde inschattingen maken, niet letten op wat de pup nodig heeft omdat we nu eenmaal geen hond zijn en daardoor de hond te kort doen en hij in onze ogen fouten gaat maken, daar kan de hond niets aan doen. Het lijkt me niet ok om honden fouten te laten maken en hem dan gaan afstraffen.
Iedereen is het er wel over eens dat een pup "zacht" begeleid moet worden. Maar een volwassen hond, produkt van onze "opvoeding" mag dan ineens wel "hard" behandeld worden? Ik zie dat niet en vind het oneerlijk naar de hond toe.
Mijn eigen hond, die ik met ongeveer 6 jaar uit een asiel gehaald heb, waar ze vier jaar zat, is ook een produkt van menselijk falen, is een hond die niet alles pikt en in het begin echt niet de makkelijkste hond. Ik ben me zeker dat als ik haar hard had aangepakt ik niet de hond zou hebben die ik nu heb en ik haar niet zou kunnen vertrouwen wat ik nu wel doe omdat ik het stap voor stap in haar eigen tempo gegaan ben en haar taal ben gaan leren (voor zover ik dat kan natuurlijk) zodat ik kon begrijpen wat ze aankon en wat niet. Bovendien was een harde aanpak nogal gevaarlijk geweest want ze was zo slecht van vertrouwen in de mens (met reden) dat ze van het ene op het andere moment kon veranderen in een grauwende wolf die ook echt zou bijten als ze zich onterecht behandeld gevoeld had.


Ooit weleens eerder ter sprake gebracht..............27 jaar ervaring met honden heb ik nu...............Vergelijk ik de eerste jaren dat ik trainster was van de E,.G. groep op de officiële bouvierclub (waar men dus vanaf de VZH examen een examinator uit het land kreeg) met hoe ze nu trainen, dan is er een wereld van verschil.
Toch hadden we het vroeger niet slecht, de honden trouwens ook niet. Je moet nagaan dat we vroeger niet anders wisten, je kan het vergelijken met je eigen opvoeding. Jouw moeder wist mss ook niet beter dan wat haar geleerd is en dat bracht ze over op jou.
(normaal vergelijk ik geen dieren met mensen, maar dit was even een leuk voorbeeld)
Slibketting was vroeger het middel, als je het nu gebruikt krijg je ik weet niet wat naar je hoofd geslingerd, hier ook trouwens.
Mijn honden die ik toen had, hebben ook alles gekregen en mochten ook heel veel. Ik liep met mijn roedel van 5 grote honden, waarvan er 4 losliepen en 1 aan de riem. Heel normaal was dat.
Als je nu met je hond losloopt, krijg je allerlei verwensingen naar je hoofd. Of heeft men al zijn bek klaar als je iets niet goed doet in hun ogen.
En als je de vergelijking echt wilt maken met vroeger..............geloof mij nu maar dat dat onmogelijk is. Je kan geen 20 jaar in de tijd vergelijken met de tijd van nu. Maar dat wil men wel graag altijd diegene die jaren geleden honden hadden, nog even graag een trap in de rug geven. Zeggen dat we het verkeerd deden, terwijl men zelf niet eens in die tijd is geboren.
En daar stoor ik mij weleens aan, want men weet dar niets van. Toen was toen en nu is nu.
En denk nu niet dat ik 27 jaar geleden ben blijven hangen. Ik leer dagelijks nog, heel veel dingen vind ik te soft, maar ja...................je mag werkelijk niets meer, als het aan anderen zo liggen.
Kijk, ik heb ook weleens iemand aangesproken die zijn hond mishandelde, daar zei ik ook wat van.............heb moeten rennen voor mijn leven trouwens, maar dat was echt mishandelen.
Nu ben je al een mishandelaar als je hond 4 uur alleen zit (of brok geeft). Ik bedoel maar, je kan ook overdrijven.


Ik vind dat het aan de situatie en aan het ras wat je heb ligt. Sommige rassen zijn zo gevoelig voor een harde aanpak terwijl bijv. onze pup die een terriër in hart en nieren is, niet met een simpele 'nee' kan stoppen.
Ik heb vandaag wel weer eens gemerkt hoe Maylo kan zijn als hij zijn driftbui heeft (zo noem ik ze maar). Hij verveelt zich dan stierlijk als hij ergens even mee naar toe moet. Hij begint dan in zijn riem te bijten, in ons te bijten en moet ik dan dan negeren? Dat gaat niet! Ik heb dan mijn knie pijnlijk en meneer behandelt me als een bot. Ik kan dan 'nee' zeggen tot dat ik een ons weegt. Afleiden met een snoepje? Hmmm....dan ga ik hem belonen voor zijn gedrag...ook geen oplossing.
Dan tik ik hem even aan of ik neem mijn vertrouwen flesje mee met steentjes er in en rammel er mee, dan stopt hij gelijk. Hij is voor dat flesje bang, ik krijg hem anders niet gestopt. Werkt prima voor mij
ik vind dit geen harde of zachte aanpak een middenweg.
Maar de hond laveloos slaan of kei hard staan te schreeuwen dat iedereen mee kan genieten...dat vind ik niet nodig.
Tegenwoordig zijn mensen sowieso snel op hun teentjes getrapt.

Toevallig gisteren nog over gehad met mijn stiefbroer. Wij hadden een 'trainer' die werkte volgens Millan's methodes, die ons vertelde dat wij geen roedelleiders waren en dat Mike continu hoger in rang wil komen en ons wil domineren.
Nou, grotere onzin kun je mij niet wijsmaken. Ik vind dat door alleen maar vast te houden aan rangorde en dominantie je de hond als wezen erg te kort doet. En wel hierom:
Dus er was halverwege de vorige eeuw onderzoek gedaan naar wolven in gevangenschap, hoe gingen die met elkaar om. Nou, dat ging niet echt harmonieus, continu spanningen, schermutselingen. Er kwam een pispaaltje in de groep, en er wierpen zich alfaleiders op die de meeste privileges hadden en aan wie alle andere wolven zich onderwerpten. De rest schikte zich in een rangorde en probeerden continu in rang te stijgen.
Aangezien destijds werd gedacht wolven=honden, wat voor wolven geldt, geldt ook voor honden, werden de bevindingen van deze studie overgenomen in de manier waarop men met honden omging.
Het was een hele tijd geleden toch algemeen geaccepteerd dat je 'de baas bent' over je hond en dat hij hoort te luisteren, altijd, overal en waar dan ook, net zoals ranglagere wolven luisteren naar de alfas. Deed hij niet wat je wil, dan legde jij je wil aan hem op. Want jij bent de baas, de alfa, de roedelleider, de dominantste, hoe je het ook wil noemen. Het eind heiligt de middelen, slipkettingen, prikbanden, tikken, schoppen, stroombanden, noem maar op, allemaal oké, wolven waren immers ook niet zo aardig voor elkaar.
En ook nog: wat is nu een 'beetje discomfort' op een lang en braaf hondenleven? Dat weegt toch niet op? Hup, onderwerp je hond en je hebt er je leven plezier van, want een hond wil zich van nature onderwerpen aan zijn meester. Neem je die taak niet op je, dan krijg je een hond met probleemgedrag--en daar zorg je zelf voor, want jij onderwerpt je hond niet! Je dwingt hem in een positie waar hij zelf de ranghoogste, alfa, roedelleider, noem maar op is. Hij wil jou aan hem onderwerpen!
Nou, inmiddels zijn we een halve eeuw verder en weten we ook een stuk meer. Onder andere dat honden geen wolven zijn. (je meent het) Het echtpaar Coppinger heeft honden bestudeerd op een geïsoleerd Afrikaans eiland. De dorpshonden waren van niemand en werden niet gevoerd door de mensen, ze waren er gewoon en leefden van het afval, een manier van leven zoals zij dit waarschijnlijk al honderden, zo niet duizenden jaren hebben gedaan.
Wat bleek; honden leven niet in roedels. Ze zijn sociaal, ja, maar individualistisch. De enige groepjes bestonden uit moeders en pups. Ze waren sociaal genoeg om niet continu in elkaars haren te zitten en om elkaar te tolereren. Er was geen sprake van hiërarchie en rangordeverdelingen.
Mijn conclusie hieruit is dat het naar mijn mening helemaal niet zinvol is om je hond als een dier te benaderen dat vast zit in een rangordestelstel en dat continu hoger in rang wil komen om jou te domineren. Voor mij klinkt dit als een sprookje, en ik persoonlijk verwerp alle methoden die gebaseerd zijn op het domineren of ranghoger zijn ten opzichte van de hond.
Ik denk maar zo; een hond is opportunistisch ingesteld en zal doen waar hij zelf beter van wordt. Speel hierop in en ik denk dat je een heel eind komt.
Iedereen moet wat mij betreft zelf weten hoe ze met hun hond omgaan, zolang ze het dier maar eerlijk behandelen en hem geen pijn doen. Maar zelf zou ik harde ouderwetse methodes (oa wat CM dus doet) aan niemand aanraden. Dingen bij de hond afdwingen is een ouderwetse manier, waarbij er voorbij wordt gegaan aan de behoeftes en eigenwaarde van het dier.
Waarbij ik gezegd wil hebben dat dit alles natuurlijk mijn mening is, die anderen niet hoeven te delen.
Maar hier sta ik achter.
Oh, en die 'trainer' helemaal bovenaan komt hier dus niet meer.


@roxy niet helemaal eens met je verhaal maar gelukkig kan en mag dit,
Een hond is net als een kind opportunities ingesteld en zal grenzen graag willen verleggen.
Hoe hoog was vroeger criminaliteit en nu??



Off Topic
Ik wil ons allemaal een compliment geven dat we ondanks dit beladen topic,wat ik denk dat het zou kunnen zijn,tot nu toe iedereen respect toont voor ieders mening.![]()
![]()
Ts gewaagt,maar interessant topic,wat mij betreft.![]()




Ik heb een Boston Terrier en een Bordeauxdog....de Boston hoef ik enkel vermanend toe te spreken en dat is voldoende, zit ook echt in het ras.....mijn Bordeauxdog heeft in zijn pubertijd flink wat moeite gekost. Hij ging op een bepaald moment me echt uitproberen, happen naar de riem en niet luisteren....ik legde hem dan altijd op zijn rug en hield hem zo vast tot hij gekalmeerd was...je moest de mensen zien kijken op straat!!! Ik kreeg een opmerking van een vrouw dat ik mijn hond mishandelde....ik deed hem dus geen greintje pijn maar kalmeerde hem zoals moederhonden hun pups ook op de rug legden....mijn antwoord was dus dat ik haar ook wel even op haar rug wilde leggen hihi. Ook vond hij het vreselijk als hij voor straf op de gang moest, negeren....geen aandacht...poeh de ergste straf voor hem. Nu is het een rustige lobbes van 5,5 jaar oud maar nog steeds als ie te ver gaat hoef ik enkel te vragen of hij op de gang wil zitten en dan is het al gedaan....


Ik ben heel positief zolang ze nog niet weten wat de bedoeling is, zowel in het opvoeden als in de training. Maar als ze eenmaal weten wat er van ze verwacht wordt ben ik een stuk strenger. En ja, dan krijgen ze wel eens een lel op hun kont of ik pak ze even streng vast.

Wat me in meerdere antwoorden opvalt is, dat mensen die fysieke correcties geven, vaak weten in welke situaties of in welke gemoedsgesteldheid hun hond 'in de fout' gaat en dit dan corrigeren. Wat me dan verbaasd is waarom je dan niet op voorhand ingrijpt in de situatie of zaken afstemt op de gemoedstoestand, zodat je 'de fout' voorkomt.Niet het achteraf zwaaien met snoep vind ik een oplossing, maar wel het op voorhand inschatten, sturen, en voorkomen.





Bij Dobby was het ook godsonmogelijk om van te voren in te schatten of hij ging zwemmen of niet. Zelfs een trainster met 14 jaar ervaring in het veld kon er geen peil op trekken. Hij werd of door teveel getriggerd, zodat wij door de bomen het bos niet meer kon zien, of het was gewoon lukraak zonder patroon. Dan kun je het niet voorzien en dus ook niet ingrijpen. Of je grijpt ook weer te vaak onnodig in, wat ook niet goed is, over welke methode je het dan ook hebt.

"

"
Dit komt doordat het onderwerp niet meer recent is en in het hondenforum archief terecht ik gekomen.
Als je over "De opvoeding van tegenwoordig en de andere opvoeding (van vroeger)." wilt praten in het hondenforum dan kun je het beste een nieuw onderwerp aanmaken
Zoek je iets op de HondenPage ? Vul dan hier jouw zoekwoorden in ?