afscheid van Mellow

Heel lang geleden dat ik hier ben geweest, de reden dat ik terug ben is dan ook niet heel leuk voor mij 

Afgelopen woensdag, 11 maart, hebben wij helaas afscheid moeten nemen van Mellow, precies drie weken voor haar 15e verjaardag 

Ze was natuurlijk al op leeftijd, had wat last van artrose, zag niet meer zo goed en hoorde ook niet meer zo goed (dat laatste was wel fijn, de deurbel hoorde ze niet meer, dus geen blafconcert meer ). Gewone kwaaltjes die bij de leeftijd hoorden, niks geks.

Al die jaren is ze eigenlijk heel gezond geweest. Een paar jaar geleden zijn er wel een aantal vetbulten weg gehaald, er is toen (bij het onderzoek voorafgaand) geconstateerd dat ze een minimaal hartruisje had. Maar dat was het ook wel.

Ze had wel eens een mindere dag, maar die hebben wij zelf ook wel eens. Allemaal geen reden tot zorg.

Op zaterdag 7 maart had ze ook weer zo'n 'mindere dag', ze wilde niet eten en ze liep ook wat moeilijker. Nu was dat niet willen eten ook niet heel schokkend, ook dat had ze zo af en toe. Zondag at ze weer gewoon lekker haar eten op. Maandag ging ook goed, rond lunchtijd nog even (rustig) met haar tennisballetje gespeeld, thuis een kaaskoekje gegeten en lekker de middag in haar mand gelegen. 

Eind van de middag liep ze weer moeilijker, dinsdag ging het nóg iets minder goed en toen wist ik diep in mijn hart eigenlijk wel dat we afscheid van haar moesten gaan nemen. Ze wilde die dag ook weer haar brokken niet eten. Ze heeft een lange tijd bij mij gelegen, met haar hoofd op mijn been.

Ik heb haar op de bank crackertjes gevoerd, daar at ze goed van, die vond ze altijd al lekker. Gelukkig konden we woensdag om half drie bij de dierenarts terecht.

Woensdagochtend kwam ze niet overeind, dus ik heb haar in haar mand laten liggen. Een klein uurtje later kon ze, met moeite en hulp, opstaan en zijn we naar buiten gegaan voor een plas. Het grasveld redde ze niet meer, dus het werd een plas op straat.

Woensdagmiddag om half twee gingen we nog even naar buiten, toen was écht het einde nabij, ze plaste bij de buurvrouw voor de deur en kwam haast niet meer omhoog. Mijn hart brak in 1000 stukjes. 

Om half drie waren we bij de dierenarts, vanaf dat moment heb ik alleen maar kunnen huilen. Ze zakte in de wachtkamer heel voorzichtig door haar achterbenen en liet vervolgens haar voorbenen vooruit glijden zodat ze kon liggen. Mellow die op een harde vloer gaat liggen? Dat heeft ze in die bijna 15 jaar nog nooit gedaan. Iedereen, de vaste dierenarts, maar ook de (ons niet bekende) paraveterinairen, zagen dat het écht niet goed ging. 

Toen we aan de beurt waren heeft de dierenarts ook niks gegaan, niet geluisterd, niet gevoeld, hij hoefde ook eigenlijk niks te zeggen: dit was het einde, we moesten haar laten gaan. Onze laatste momenten waren daar, in een spreekkamer, op een tafel...  

We zijn intens verdrietig. We wisten dat ze geen jaren meer mee zou gaan, maar dat het zó snel, in drie dagen tijd, zó achteruit zou gaan hadden we niet kunnen bedenken. Ons huis is leeg, ons hart is leeg, ik ben mijzelf de afgelopen dagen volledig kwijt geraakt. Ik slaap, maar rust niet uit. Ik eet, maar alleen omdat het moet en dan ook minimaal, niks smaakt mij meer. Ik ga naar mijn werk, maar ik doe niks.

Mijn belangrijkste doel is weg, mijn huis is geen thuis meer. Elke keer dat ik thuis kom in een leeg huis slaat het verdriet weer keihard toe en ik weet niet hoe ik hier ooit overheen kom... 

Heel erg veel sterkte de komende tijd ik was het baasje van poppy die alweer 1 jaar is overleden 

Natuurlijk herinner ik jou en Mellow nog, ik was het baasje van Faro (met die grote oren)

Wat een gemis zeg, je was zo close met Mellow, ik wens je heel veel sterkte met het grote verlies van je maatje, je lieve Mellow.

Heel veel sterkte met het verlies van Mellow. 

Heel veel sterkte gewenst

Ach, nog zo'n bekende HondenPagehond. Een prachtige leeftijd behaald, maar dat maakt het niet makkelijker. Heel veel sterkte...

Ach Mellow, natuurlijk herken ik haar.

Wat verdrietig zeg.

Gecondoleerd en heel veel sterkte.

Baasje van Puck de maltezer (die helaas ook al even uut de tijd is). Geen idee of je ons nog herkent.

Sterkte!

Wat verdrietig, heel veel sterkte Cindy!

Heel veel sterkte, wat een mooie en lieve fotoos…

Och meis, wat snap ik dat gemis... 
Mellow was geweldig en wat heeft ze het goed gehad bij jullie. 

Maak je niet te druk over waar het einde was en wat zij daarvan vond; het belangrijkste is dat jij er was en dat ze jou voelde toen ze ging. 

Echt heel veel sterkte met het verlies van lieve Mellow... 

Heel veel sterkte.

Heel veel sterkte. Bijna iedereen hier weet,helaas,hoe verdrietig dit is en hoeveel pijn het doet. 

Sterkte.

Heel veel sterkte!

Mellow is een bekend gezicht. wat was ze een knapperd :) 

Ze heeft een goed leven gehad bij jou, het is heel normaal dat je haar zo ontzettend mist.

Sterkte! 

Noortje en Mellow kwamen van hetzelfde pension. 

Ik hoor Noortje nog steeds lopen in huis.

Ik ken je niet maar voel met je mee. Wens je heel veel sterkte en kracht met het verlies. Ook ik weet dat het een beste klus is om het een plekje te geven op den duur.

Na ca. 10 jaar herinner ik me jou en Mellow nog goed.

Triest dat je afscheid van Mellow moest nemen na bijna 15 jaar lief en leed gedeeld te hebben. Gelukkig dat zij heel lang een gezonde hond was. Dan komt het als een grote schok als je haar plotseling moet laten inslapen.

Het gemis zal intens zijn. Ik kan me voorstellen dat je helemaal van slag bent.

Heel veel sterkte.

Ik ken jullie ook nog wel, wat een lieve foto’s. Heel veel sterkte met het verlies van Mellow! 

Heel veel sterkte, ja ik herinner me je ook nog. 

och arme sterkte met het verlies van Mellow..ik herinner jullie ook nog na aantal jaar niet hier

Ik heb zelf mijn oude meisje een dag na Mellow moeten laten gaan

sterkte..het is leeg zonder 

xx

Ook hier nog een keer veel sterkte gewenst met het verlies van Mellowtje. 

Wat doet dat pijn hè. Ik voel met je mee. <3

Heel veel sterkte met het verlies van Mellow.

Gisteren had ik voor het eerst best een goede dag, een dag zonder te huilen.

Tot we weer door de schuifdeuren bij de dierenarts gingen... 

Vorige keer gingen we zonder hond naar buiten, gisteren gingen we met haar urn, pootafdrukje en plukje haar weer naar buiten. Een moeilijk moment, maar wel fijn om haar weer thuis te hebben.

Natuurlijk had ik haar liever nog bij me gehad zoals ze was, haar flapperige oren, haar lekkere neus waar ik altijd een kus op moest (en mocht!) drukken, dat fijne plekje onder haar hals waar ik altijd even aan moest snuffelen. Maar ik ben nu tóch weer een beetje completer dan de dagen ervoor. 

Ik weet niet of ik helemaal tevreden ben met hoe het staat, het liefst wil ik het blikje met haar pootafdruk en flesje met haren een beetje schuin neerzetten, maar ik moet even bedenken of dat mogelijk is (en dan ook veilig, zodat het niet valt). 

Elke dag brand ik een kaarsje bij haar foto, hopelijk voelt ze nog steeds dat ik altijd van haar heb gehouden, dat nog steeds doe en ook altijd zal doen. Zij was mijn eerste hond en houdt altijd haar speciale plekje in mijn hart.

Ik zie nu pas dat er ook een subforum 'afscheid en memoriam' is, sorry, dit heb ik helemaal niet gezien toen ik mijn bericht postte, ik was er ook niet helemaal (eigenlijk helemaal niet...) bij.

Voor mij viel ze op dat moment ook gewoon nog steeds onder 'oudere hond'  

Ik heb de moderators gevraagd of zij het misschien kunnen verplaatsen.

Merci Kees! Ik heb gezocht, gezocht en (overduidelijk... ) niet gevonden 

Nu wel, dus ze staat (helaas...) nu in de juiste categorie. 

Ja dat blijft ontzettend verdrietig, nogmaals sterkte hoor.