Beslissen of ik hond in laat slapen......

ik sta nu op het punt deze zware beslissing te moeten nemen, me verstand zegt ja maar me hart schreeuwt nee!!!

max is een 11 jarige kruising tussen een witte herder en een groenendaeler.

hij heeft sinds 5 jaar artrose en kan al zeker een jaar niet echt meer zitten.

het gaan liggen gaat tergend langzaam en openstaan idem dito.

hij is in 2 jaar tijd aanzienlijk afgevallen als je hem aait door zijn lange bos haar voel je alleen maar ribben.

daar komt bij dat hij een vreselijke darm kwaal heeft, van pup af aan een straatveger geweest maar nu door zijn zwakke gestel erg vaak aan vreselijke diarree en braken, hij eet zijn eigen poep dus het is vreselijke dit op te moeten ruimen.

zijn staart hangt treurloos achter hem en lang lopen is er ook niet meer bij.

da stuurt me elke keer maar weg met honden norit waardoor hij weer verstopping krijgt.

ik vind het zo moeilijk de beslissing te maken.....

Lieve Sandra, kijk naar je hond en wees eerlijk: is dit nog een hondwaardig bestaan? Het blijft altijd een moeilijke beslissing, sowieso..... Sterkte.

Zolang ie nog blij is, lekker laten keutelen.

Als ie dat niet meer is, is het tijd. Ik weet waar ik het over heb.

Sterkte en een dikke kus, Manon

@Sandra

Ik kan me voorstellen dat je radeloos bent. Zo'n dierenarts heb je weinig steun en hulp van.

quote

da stuurt me elke keer maar weg met honden norit waardoor hij weer verstopping krijgt

unquote

Welke pijnstiller krijgt je hond tegen de pijn door artrose?

Vraag een second opinion bij een andere dierenarts.

Stel je niet afhankelijk van de dierenarts, maar denk zelf mee.Jij bent de eigenaar van de hond en bepaalt wat er gebeuren moet. Forse artrose, daardoor niet meer kunnen zitten en met veel moeite opstaan; vreselijke darmkwaal en daardoor diarree en braken; dat zijn ernstige gezondheidsklachten. Als de staart van je hond constant naar beneden hangt; voelt je hond zich beroerd.  Jij kent je hond het beste en ziet veel aan de houding van zijn staart, rug en oren. Als eigenaar weet je ook hoe de blik in zijn ogen behoort te zijn en hoe deze nu is.

Als jij vindt, voelt vooral ziet aan je hond dat het genoeg is geweest, zou ik de hond geen verdere lijdensweg aan willen doen en uit liefde loslaten.

Heb net, 2 weken geleden, mijn hond moeten laten inslapen.
Zware artrose aan heupen en knie(door verkeerd neer te gaan waren daarvan ook de banden gescheurd)
Het was een heel zware beslissing omdat hij aan de voorkant nog zo gezond als een vis was.
Het was een jachthond, hij leefde alleen maar om te werken...en dat kon ie niet meer.
Heel erg om zo'n beslissing te nemen (ik heb ze al zo'n 14 keren moeten nemen in mijn leven), maar het heeft geen zin om ze pijn te laten lijden. Dan laat je ze leven om jezelf de pijn te besparen.
Ongeneeslijke pijn en niet meer het leven kunnen lijden dat een normale hond doet, dat is voor mij de grens, dan moet het stoppen.

Het blijven altijd moeilijke beslissingen.

Ik heb op 19 augustus 2013 onze Beauty (Berner Sennen) laten gaan.

In ons geval een stress gevoelige hond met rugzak.

Kwaadaardige kanker.

Ik heb duidelijke afspraken gemaakt bij de eerste de beste signalen dat ze pijn had ik haar zou laten gaan. Geen geklooi meer met onderzoeken en medicatie er in stoppen wat haar stress gaf geen getrek en gesjor.

Voor sommigen zou ze misschien best nog een maand  of anderhalve maand door gekund hebben. Maar hijgen deed ze al en toen ze ook bloed bij de ontlasting en plas had heb ik de knoop doorgehakt (ook ging ze zich van ons distantiëren ook al was ze tussendoor nog in voor knuffelen en ging ze vrolijk mee naar buiten at en dronk ze normaal).

Ik wilde maar 1 ding en dat was haar een lijdensweg besparen (ongeacht hoe anderen daar over zouden denken) geknokt hebben we samen om weer zelf vertrouwen te krijgen en een fijn, en veilig stabiel leven te hebben, we hebben genoten, zijn samen gegroeid en samen opgebloeid. Zo hebben we afscheid genomen in liefde, volle eerlijke oprechte liefde. Van een hond die nog zichzelf was (grotendeels) i.p.v. wat je soms ziet een uitgemergelde hond tot op het laatste bot heeft moeten doorlopen. Had ik voor dat laatste gekozen had ik ook niet met dat beeld kunnen leven en had ik mezelf niet kunnen vergeven.

In liefde heb ik haar losgelaten met het beeld van haar zoals ze was.

Ik kon niet haar langer vast houden, alleen omdat ik voor mijn gevoel niet zonder haar kon. Op tijd loslaten is liefde, doe je vanuit liefde vanuit geven om. En bij dieren hebben we gelukkig de keus een verdere lijdensweg te besparen.

Kijk niet met je gevoel naar je dier maar met je hart, met je liefde voor je trouwe viervoeter. De herinneringen, alles wat jullie samen hebben gedaan. Diep in je hart weet je zelf wanneer het genoeg is.

Betreft de vakantie, zo'n reis is niet niks, is best zwaar je kan die keus maken je trouwe maatje kan een extra opleving krijgen, maar kan evengoed door de reis en de verandering compleet instorten, het is een keuze. 

Het is aan jou te bepalen wat de beste keus voor jou trouwe maatje is. Maak je die vanuit je hart voor je maatje is wellicht elke keuze goed, maak je die keus puur voor je eigen gevoel dan zou het in elk geval niet mijn keuze zijn .

1 ding weet ik wel, met loslaten uit liefde voor je dier (ook dan is het afscheid moeilijk en zwaar en het gemis) maar als je voelt dat de keus die je maakt uit liefde is en oprecht en eerlijk naar je maatje dan kun je ondanks de pijn en gemis, in vrede loslaten. Maar niemand kan die moeilijke keuze voor jou maken.

Heel veel sterkte want hoe je het ook wend of keert het is moeilijk.

 Sorry, Myrjam, maar omdat een hond nog eet en drinkt en blij is, wil dat niet zeggen dat hij geen onmenselijke pijn lijdt.

Hier enkele maanden geleden voor hetzelfde gestaan. Mijn lieve Dobermannmeisje had botkanker, al 6 maanden vastgesteld, ze heeft er best nog wel lang mee geleefd.

Ik dacht ook net als jij: ze eet goed, wil nog in de tuin, springt op als ik thuis kom, ... dus is ze nog ok. Ze kreeg pijnmedicatie.

Maar toen mijn Duitse dog, haar beste vriend, mij elke nacht zo'n 3 tot 4 keer uit mijn bed kwam halen, en hij moest echt niet plassen of zo, hij wou gewoon dat ik meekwam naar haar toe, wist ik niet wat er scheelde. Dit heeft zo zeker 2 maanden geduurd.

Toen de poot op springen stond of spontaan kon breken, heb ik dan toch maar beslist om haar laten in te slapen. De DA zei dat ik nou echt niet langer kon wachten ivm de poot.

Vanaf dag 1 nadat ze was ingeslapen heeft mijn lieve Blue me niet meer wakker gemaakt. Dus, haal ik daaruit dat ze al 2 maanden helse pijn moet hebben geleden, ondanks de pijnmedicatie die op het eind op maximum stond.

En toch was ze nog blij! En toch at ze nog alsof ze nooit eten kreeg! En toch speelde ze af en toe nog met Blue! Ze liet het nooit zien dat ze pijn had!

Toen ik ze wegbracht naar de DA voelde ik me echt schuldig, want ik ging met een schijnbaar blije hond op pad! Heel heftig! Maar achteraf gezien kan ik alleen maar spijt hebben dat ik het niet eerder heb gedaan.

We missen ons arme meisje, maar we weten dat ze nou geen pijn meer heeft, ...

Jeetje Cindy, ik heb precies hetzelfde meegemaakt met Ayla, mijn boxermeisje. ik had haar voor mijn spaanse meiden

Het is een vreselijk zware beslissing, elke keer weer.

Heel veel sterkte voor wie er nu voor staan x Manon

dit topic is van 2011...

Ja, zie het ook nu.

Maarja,  is een topic dat helaas altijd actueel blijft

" Waarom ga je niet eens met de dierenarts praten.
Ik heb dat ook altijd gedaan.Onze hoden waren ook altijd nog blijmaar de kwaliteit van leven is ook heel belangrijk voor de hond.Maar het blijft een moeilijke beslissing. "

corrie koopman

 Zooo erg, ik voel met je mee, maar ik zou naar de DA gaan en haar mening volgen.  Zij weet wat er scheelt met je hond en wat pijn doet en wat niet.  Als ze al zo oud is, zal ze wel regelmatig medicatie krijgen voor haar ongemakken, dus weet de DA ook wat er nog gaat volgen...

Ik maak er de regel van dat ik doe wat de DA me aanraadt, een leven met pijn is geen leven en omdat een hond dit niet altijd goed aangeeft, ben je, denk ik, geholpen met het advies van de DA. 

Sterkte met je beslissing...

Inderdaad oud topic maar door trieste ervaringen van anderen weer heel actueel.

Iedere hondenliefhebber weet dat ooit de dag komt dat je voor je vriend de ergste beslissing moet nemen die je maar kan nemen. 

Laat aub nooit je hond afzien . 

Als de uiterlijke signalen er zijn zoals hierboven al vermeld, maak jezelf dan niks wijs en laat hem gaan.  Zachtjes en blijf er bij tot opzijn laatste moment. Die moed moet je hebben vind ik. 

Cindy,

Goed dat je dit schrijft. Er zijn inderdaad vele hondeneigenaren, die denken, zo lang mijn hond maar goed drinkt en eet, zal het wel meevallen. Deze conclusie is niet juist. Mijn ernstig zieke Cavalier heeft goed gegeten tot en met de dag, dat ik haar moest laten inslapen, vanwege niet meer met medicatie te behandelen hevige pijnen en neuropathische verschijnselen.

Ook mijn oude Kooikerhondje van bijna 15 jaar at tot en met zijn laatste dag goed.

Zo ken/kende ik via de eigenaren meerdere Cavaliers die, hoe ziek ze ook zijn/waren, nog goed eten/aten.

Maatje Blue van je overleden Dobermannmeisje heeft zo duidelijk aangegeven, dat het slecht ging met zijn vriendinnetje. Dat zijn tekenen, waaraan wij niet voorbij kunnen lopen.

Inderdaad blijft actueel en ik denk dat iedere hondeneigenaar zich afvraagt of ze de goede beslissing kunnen nemen.

Ik heb net twee dagen geleden mijn 11 jarige Beagle laten inslapen. Ze had sinds 6 maanden vrij ernstige nierproblemen die aan het licht kwamen door een niercrisis waarvoor ze 6 maanden geleden 2 dagen aan het infuus heeft gelegen. Ze knapte hier fantastisch vanop en heeft met medicijnen en nierdieet nog 6 fantastische maanden gehad. Tot vorige week woensdag. Ze was al aan aantal weken moe en had niet veel zin in eten. Woensdagochtend werd ze heel onrustig, kon niet meer liggen en liep alsof ze pijn had. Weer twee dagen aan het infuus in de hoop dat ze weer zou bijtrekken. Na twee dagen mocht ze naar huis om te kijken hoe het ging en of ik haar aan het eten zou krijgen. Ze heeft nog wat rauw vlees gegeten, het enige wat ze wilde, smiddags nog in de tuin gekeuteld, maar savonds wilde ze niet mee wandelen, te moe. s' nachts geslapen met een kreun hier en daar. De volgende ochtend was het weer mis, hijgen, onrustig, gigantisch hoge hartslag, overgeven, staart tussen de poten. Ik heb haar een kalmeringstabletje moeten geven om haar te kalmeren, in afwachting van de dierenarts. Ze heeft de rest van ochtend in de auto geslapen, nog een hele korte wandeling en verder wilde ze niets De infusen werkten niet meer en ik had de vorige keer afgesproken met mezelf als ze niet meer wilde eten, wandelen of pijn had, dat ik haar zou laten inslapen. Kapotte nieren zijn niet te repareren en dit is altijd een hond geweest met een enorme eetlust en energie voor tien. Dat ze niet meer wilde opstaan en lag te rillen van de pijn was voor mij het teken.

Maar het moeilijke is dat ze de morgen van het inslapen me nog vol vertrouwen aankeek, kwispelde en lekker in mijn schoot lag te snurken. Zo is ze ook ingeslapen, in de auto, in alle rust. Ze was panisch voor de dierenarts dus ik wilde haar perse niet naar binnen  brengen.

Nu vraag ik me toch af of het niet te vroeg was, of ik nog iets anders had kunnen doen. Ze was nog niet vermagerd, ze had nog wat kracht, maar ze voelde zich duidelijk ziek.

Ik vind het echt hartverscheurend en ik voel me schuldig. Ik heb nu een lege mand in huis en ik wil niet in mijn auto omdat ze daar is gegaan. Haar halsband en riem liggen er nog en ik wil ze nog niet opruimen, ik kan het gewoon niet aanzien.

Ik denk dat het de beste beslissing was maar ik weet het gewoon niet. Het was echt mijn maatje, ging overal met me naartoe. s nachts denk ik dat ik haar nog hoor in huis. Ik had nooit gedacht dat het verlies van een hond zo'n pijn kon doen.

Het is altyd hartverscheurend een lieverd te moeten afstaan maar we kunnen niet anders hun lyden verlossen ik heb het ook moeten doen in mei verleden jaar het schuldgevoel is er altyd maar de pyn van hen is weg ze hebben mooie Gelukkige jaren gehad en blyven voor altyd in ons hart veel sterkte verder

Je hebt de juiste beslissing genomen hoor, Dikkie.

We voelen ons allemaal zo de eerste tijd.

Ik had het ook. Ik heb Vera nu bijna 2 jaar geleden in laten slapen en weet dat ik de enige juiste beslissing heb genomen.

Maar ook ik heb me schuldig gevoeld en ook Vera had opeens toen ik alles geregeld had een opleving. Dan komt de twijfel.

Maar dat gebeurt heel vaak, bij dieren en bij mensen, nog 1 opleving.

Je hoeft je niet schuldig te voelen.

Ook ik heb nu haar spullen nog, haar tuig, haar voerbak, net als van de honden die ik daarvoor heb moeten laten gaan.

Het gemis en het verdriet is er, dat is zwaar en ik wens je veel sterkte.