Het nemen van een nieuw hondje, na het overlijden van een ander hondje.

Hoi Marion,

Dank je wel voor je verhaal, en je hebt gelijk, je moet die keuze ook echt zelf maken, en de één neemt er zo snel mogelijk weer één, de ander wil er een tijdje mee wachten.

Hoi Rina,

Je hebt gelijk, maar ook onze Chelsea duld geen andere hondjes om haar heen, alleen Iggy+, dat is al die jaren zo goed gegaan, ze waren onafscheidelijk van elkaar.

Groetjes Sonja, Iggy+ en Chelsea.

Wij hebben Sheba op 7 juni dit jaar moeten laten inslapen. Wij zouden 5 jaar geen hond nemen. Toen het zover was hebben we gezegt een jaar geen andere hond.
Nou het ging zo slecht met ons dat mijn man zijn bloeddruk knalde omhoog we werden super chagrijnig we hadden nergens geen zin meer in, geen lol niet meer lachen met ons samen ging het niet ruzie etc. Kortom na twee maanden hebben we tegenm elkaar gezegt we gaan op zoek naar een hondsje. Nu hebben we er een en we hebben weer lol maar het vervangt zeer zeker niet de overleden hond. Maar de bloeddruk van mijn man is wel weer op peil. Enwe vergeten zeer zeker sheba niet.
Zijn postzegel hangt levensgroot aan de muur in de woonkamer. en de urn staat ook in de woonkamer met drie waxinelichtjes die iedere avond branden.
Maar de buren zeggen al we horen jullie weer lachen jullie hebben weer lol.

Maar sheba blijft bij ons.
Groetjes monique

Hoi Monique,

Je hebt helemaal gelijk, bij ons is het ook zo, onze Amy is ook geen vervanging van onze Iggy+, bij ons heeft het ongeveer 8 maanden geduurd, voordat we weer een ander hondje hebben genomen, maar we hebben er geen spijt van, Amy is een heerlijk hondje, maar we blijven onze Iggy+ nog altijd een beetje missen.

Groetjes Sonja, Iggy+, Chelsea en Amy.

P.S: We vinden wel dat het zo heeft moeten zijn, net als of Iggy+ ons naar Amy heeft gestuurd.

hello
ik heb ook al twee hondje moeten laten inslapen,mijn eerste was zeventien,ik had veel verdriet en ben zes maanden zonder geweest,toen kon ik het niet meer aan ik ging ik naar de fokker om er eentje te reserveren,mijn sloebertje ik bloeide eerlijk gezegd weer helemaal open,maar nu ben ik mijn sloebertje kwijt sinds maart 2010,en ik geraak maar niet over mijn verdriet om het verlies,ik zoek wel een fokker waar ik eventueel zou kunnen naartoe gaan maar voorlopig heb ik ook nog geen andere hondje,als ik eraan denk een ander te nemen voel ik me al schuldig t o v sloebertje en ook ik ben er helemaal nog niet klaar voor denk ik tijd brengt raad en ik zal wel zien de pijn is nog veel te groot nu,en ik denk dat ik heel wat meer tijd zal nodig hebben dan de eerste keer
dus ik kan ook niet direct een ander nemen en alleen jij zelf zal het beste weten wanneer je wel weer eentje neemt,want een maatje verliezen doet veel pijn en de ene mens doet er langer over dan de ander en misschien doe je er langer over bij de ene hond dan bij de ander zoals ik
veel sterkte

benjieke heb veetiendagen geleden mijn tweede yorkske moeten laten inslape eerst benske was zestien jaar het tweede veertien jaar is heel moeilijk geweest ons kameraadje los te laten maar mochten niet aan ons eigen denken en doe wat het beste was voor haar hadden altijd gezegd geen hondje meer te nemen maar na dertig jaar kan men bijna niet zonder de liefde dat een dier je kan geven men moet er veel aangeven maar je krijgt zoveel meer terug dat we gisteren terug een york puppy van zeven weken zijn gaan halen niet als vervanging van ons vorige benske want ieder dier is uniek maar het helpt de leegte en gemis op te vullen

Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier, iedereen heeft gelijk in hoe ze het verwerken, en hoelang ze er over doen om het te verwerken, dus allemaal mooi geschreven.