Het nemen van een nieuw hondje, na het overlijden van een ander hondje.

Hallo Joke & Taat,

Wij hebben er gelukkig goed en lang over gepraat, en wij weten zeker dat we er geen ander hondje bij nemen, want onze Chelsea is ook al 10,5 jaar oud, en dat gaat ook niet altijd goed samen met een jongere hond, we hebben het in het verleden al eens geprobeert, en Chelsea kon er niet tegen, dus ook vandaar dat we er voor kiezen om het niet te doen.

Groetjes Sonja Vissers.

Hoi Sonja,

1 van mijn hondjes is pas overleden, en ik moest er eigenlijk niet aandenken er weer een hondje bij te nemen.

Toen kwam er dus toch een ander hondje op mijn pad, die door omstandigheden nergens heen kon.

Tjsa toen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar de deur te wijzen dus heb ik haar in ons gezin opgenomen.

Ik moet er wel bij vermelden dat ik er de eerste 2 dagen heel erg moeilijk mee gehad heb omdat het verdriet van mijn vorige hondje nog erg vers is.

Maar door dat onze nieuwe hondje erg vrolijk en lief is is ze toch ook meteen in mijn hart gaan zitten en ben ik nu heel blij met haar.

Het veriet van mijn andere hond is nog steeds erg aanwezig, maar ik kan wel genieten van onze kleine nieuwe dame.

Dit is mijn ervaring zoals ik het ervaren heb, maar iedereen gaat anders met dingen om..

Maar ik dacht zal in iedergeval mijn ervaring met je delen.


Groetjes miss V

Hey,
Onze berner is in september 2009 plots gestorven op 5-jarige leeftijd. Half oktober is Zyko, een berner pup thuis gekomen. je vorige hond vervangen gaat nooit, er word nog bijna dagelijks iets over Indy gezegd maar in mijn geval heeft het wel de pijn en het verdriet een beetje kunnen verzachten doordat ik heel veel met Zyko bezig moest zijn ...

Maar ms is dat wel voor iedereen anders ..
Grtjs en sterkte ..

Hallo Miss V,

Dank je wel voor je reactie, maar wij zijn er erg zeker van dat we niet nog een hondje nemen, wij kunnen het verdriet niet aan.

Groetjes Sonja Vissers.

Hallo Sandra,

Dank je wel, maar wij nemen geen ander hondje er meer bij.
Een ander misschien wel, maar wij zijn er zeker van dat dat niet gaat gebeuren.

Groetjes Sonja Vissers.

Ik waardeer zeker je beslissing ... en zoals ik hier kan lezen hebben jullie er alleszins heel goed over na gedacht.
Ik wil je alleszin nog veel sterkte wensen en nog veel plezier met jullie ander hondje ...
Grtz,

Hallo Sandra,

Dank je wel, en ja we hebben er goed over na gedacht, dat is voor ons goed zo.

Groetjes Sonja Vissers.

Hoi, Weet je wat het bij mij is? Als Mila dood zou gaan dan heb ik opeens weinig bezigheid meer. Ik loop, fiets, train. Doe dagelijks zoveel met dr.
toen Santos doodging zat ik opeens de hele avond op de bank me te vervelen. Was zaterdag een doodsaaie dag. Was er geen hondje meer die je kwam begroeten als je thuiskwam of die blafte als de bel ging. Mn hele ritme was weg.
Ik kon dat niet aan, ik miste die aanwezigheid en de activiteit. Ik kwam nooit meer in het bos of op de hei.
Daaorm besloot ik voor mezelf dat ik weer een hond zou nemen
En ook Mila gaat een keer dood, en ik moet er nog niet aan denken! Ik hoop dat ze superoud wordt! Maar ik weet zeker dat er dan weer een hond komt.
Simpelweg omdat ik niet zonder kan.

Maar ik snap jou ook heel goed, een volgende hond gaat ook dood, en die daarna ook.
Dat is gewoon erg moeilijk!

Sonja, ik denk dat het merendeel van de mensen zo denkt Maar ieder mens weet, dat van alles waar je van houdt, je toch een keer afstand van moet nemen. Maar de mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest. Laat je niet door je verdrietige gevoel leiden maar probeer te genieten van hetgeen je hondje je nu nog biedt. Ooit zal ook zij er niet meer zijn maar dan is er vast een ander hondje wat je leven weer kan verrijken. Niet op dezelfde manier, maar anders, geen hondje is gelijk. Weet je, ik merk nu met mijn pup, dat ik, maar ook mijn overleden hond toch wel aan het indutten waren Hij had niet heel veel zin meer om naar buiten te gaan en ik vond dat prima. Rondje om het plein, that's it. Nu, met mijn pup loop ik weer hele stukken, kom weer in parken, kom weer oude bekenden tegen Ook door dit baggerweer Oude hondje werd nerveuzig, ging niet graag meer mee op visite. Pup vindt alles prachtig Echt, als ik er nu aan denk dat ook hij er over een groot aantal jaren niet meer is, krijg ik het al spaans benauwd maar ik laat me niet leiden door dit negatieve gevoel, ik geniet van hem, elke minut Nogmaals, ik begrijp jouw gevoel hoor, het is herkenbaar, maar probeer te genieten van wat je nu hebt. Hug van ons

Regel 2: Maar ieder mens weet, dat van alles waar je van houdt, je toch een keer afstand van moet nemen. Moet zijn: Maar ieder mens weet, dat alles waar je van houdt, je eens een keer afscheid van moet gaan nemen.

Hallo.
Ik ben nieuw op dit forum.En het antwoordt op de vraag.
Denk dat het voor iedereen idd persoonlijk is.Wij hadden
vorig jaar een chocolade bruine lab.Heel erg lief.(helaas ziek geworden en heeft het niet gehaald).Toch ga je een hond missen in huis vind ik.Na een jaartje te besloten te hebben heb ik toch afgelopen zondag een puppy gekocht genaamd Angel
(zie foto)Ze is heel erg lief.
Groetjes Natasja&Angel

Begin juli 2009 overleed Bowie.

Hij was mijn grootste vriend.

Ik merkte dat ik zelfs de nadelen van een hond ging missen. (Met slecht weer er uit b.v.)

Hoezeer ik hem ook miste, ik besefte dat hij niet minder dood zou zijn als ik geen ander hondje zou nemen.
M.a.w. het leven gaat door, dus waarom geen andere hond?
Daardoor hou ik niet minder van hem.

Dus 1 nov hadden we Elmo.

Ook vreselijk lief, en daarmee houdt elke vergelijking met Bowie (gelukkig!) op.

En nu gaan we gewoon ook heel veel van Elmo houden.
Daarmee wordt de liefde voor Bowie niet minder.

4 dagen na diego"s dood heb ik miss piggy in huis genomen,omdat ik zonder hond de hele dag liep te janken,en ik op slag verliefd op haar werd.
zij is geen vervanging voor diego,niemand kan hem vervangen.
miss piggy had niet meer kunnen verschillen met diego
diego was een herplaatser,piggy een pup,diego was een reu,piggy een teef,diego was een amerikaanse bulldog,piggy een mopshondje.

voor mij voelt het gewoon goed.iedereen mag mij veroordelen,dat kan me niet schelen,want ik weet dat piggy net zoveel liefde krijgt als diego,en dat ze nooit vergeleken zullen worden.

Zo is dat Karin!

wat ik nog wil zeggen.miss piggy's aanwezigheid verzacht de pijn wel,maar ik jank nog steeds vaak om diego.
dat ligt misschien ook aan de manier waarop het is gegaan,daarmee zal ik nooit vrede hebben.ik vraag me nog dagelijks af of diego nog geleefd zou hebben,als IK die ochtend als eerste beneden was gekomen.diego zou mij niet aangevallen hebben,dus zou ik hem niet in hebben laten slapen.
aan de andere kant,dan was hij misschien een keer doorgedraaid bij de kids,en dat was nog veel erger geweest.
als je hondje oud is,weet je dat het afscheid nadert,ookal blijft het moeilijk.maar een hond van 3 afgeven,om zo'n reden,daar kom je nooit meer overheen.

Ik heb na simba dr overlijden dat was op 11 oct 2008 op 4 januari 2009 pluto genomen.
Simba is zeker niet vervangbaar.
maar ik moest een andere hond erbij nemen omdat me jack russel gewoon wegkwijnde van verdriet omdat ze haar maatje miste.
Dus ik had kort na het verlies van simba dus pluto.
En het heb me eerlijk gezegd ook goed gedaan.
Maar dat is persoonlijk allemaal.
En ik zal ook nooit een ander snel adviceren om gelijk een andere hond te nemen.
Want die beslissing moet je zelf nemen en ben je er ook helemaal klaar voor dat ook he om een ander hondje te nemen.

Liefs jo

Na Bobbie zei ik ook; nooit geen hond meer. Een half jaar later sloeg de bliksem in dat ik Spikey's foto zag. Een dag later hebben we hem opgehaald. Nooit een dag spijt van gehad. Nu?? Nee ik kan niet meer zonder honden in mijn leven.

Hoi sonja,

Net zoals jullie hebben wij ons alles verloren..
kapot van verdriet waren, zijn en blijven we.
Onze eerste reactie was ook, dit nooit weer..
we wilde ons niet meer hechten aan een beestje om hem/haar daarna weer te verliezen.
Toen werd Lacy onze Carin van 14 ziek, en dat is ze nog ze heeft verlatingsangst omdat ze haar maatje zo mist.
En toen moesten we gaan denken over een hondje erbij...
Nee zei mijn hart, ja zijn mij verstand.
Deze twee dingen zijn het nog niet samen eens hoor, mijn schuldgevoel is net zoals bij jou nog erg groot want hoewel je verstand zegt er komt een hondje bij, deze vervangt Rocky niet zegt je hart iets heel anders.
Toch hebben we besloten om het wel te doen enigzins voor Lacy maar toch ook voor onszelf.
Lacy is ruim 14 en de kans zit erin dat ze binnenkort zou kunnen overlijden.
Dan hebben we helemaal niets meer en dat lijkt me verschrikkelijk.
Daar komt bij dat ik het spreekwoord: it's better to loved and bin hurt then never have loved at all
niet uit mij hoofd krijg.
Kortom stel dat we Rocky nooit uitgekozen hadden dan hadden we zijn liefde nooit gekend en al doet
het verschrikkelijk veel pijn om nu zonder hem verder te moeten ik had hem nooit willen missen.
daar weegt de pijn niet tegenop.
En voor mezelf weet ik dat een eventueel ander hondje ook weer een heleboel liefde krijgt maar dan uit een
ander stukje van mezelf, want dat ene stukje blijft voor altijd van Rocky.
Heel erg veel sterkte met jullie verlies en neem pas een beslissing als je daar zelf aan toe bent!

Bij mijn ouders hadden we een hond een golden retriever en hij is helaas 24 juli 2009 overleden. Ik zelf wilde altijd graag een hondje en ik mis mijn andere hond heel erg zo kaal en leeg en toen heb ik 2 weken later ZELF een hondje genomen mijn Diesel. Dan in mijn eigen huisje en niet bij mijn ouders.

Je hoorde hier in de buurt eerst wel beetje geklets van hebben ze nu alweer andere hond etc. maar nu niet meer.

ook ik twijfel en twijfel, op 6 januari is onze pebbles overleden, en ik mis haar ontzettend, ik heb altijd twee hondjes gehad, en nu met alleen max, is het zooo stil. max is geen knuffelhondje,wil sàvonds niet bij je op de bank, en dat wil ik nu zo graag, z0`n hondje die graag bij je is, maar mijn verstand zegt dat ik even moet wachten, ik moet niet op zoek gaan, maar wachten totdat er een hondje op mijn pad komt net als met pepples toen,
maar het is natuurlijk voor iedereen verschillend, maar als het goed voelt moet je het wel of niet doen.

Hallo Allemaal,

Dank jullie wel voor jullie reacties, maar we hebben er goed over na gedacht, en er veel over gepraat, maar wij kiezen er voor om geen nieuw hondje meer te nemen, dit afscheid van onze westy Iggy was veel te heftig, dat we dit niet nog eens mee willen maken.

Groetjes Sonja Vissers.

Ik ben 2 weken nadat ik Chico was kwijtgeraakt gaan zoeken naar een asielhond. Het heeft 4 weken geduurd voor ik een lieverd had gevonden. Ik had 'geluk', het was vakantietijd.

Ik werd gewoon zwaar depressief zonder hond. Ik stond op om een knuffel te geven... stond ik weer zomaar midden in de kamer. Of hoe vaak ik de koelkast niet open deed nadat we de borden naar de keuken brachten. Macht der gewoonte, het eten geven.

En de keren dat ik in de supermarkt voor het hondenschap heb gestaan voor ik bedacht dat ik niets nodig had...

Nee, na 6 weken was Dobby er.

Hallo Wilma en Dobby,

Dank je wel voor je reactie, wij hebben een besluit genomen, om geen ander hondje meer te nemen, maar dat is ieder voor zich natuurlijk.

Groetjes Sonja Vissers.

hoi sonja, dit is altijd zo'n beladen en persoonlijk onderwerp, mn moeder moest haar hond laten inslapen (de derde) en wist op zeker dit wil ik nooit meer meemaken - je hoort ook vaak hoe ouder je wordt hoe moeilijker het is, mn moeder heeft inderdaad geen hond meer genomen maar past 4 dagen op op mijn kleine meid Boya, ikzelf ben dus grootgebracht met honden en heb vanaf ik op mezelf ging tot 1 september 2009 mn maatje Beertje bij me mogen hebben, werkelijk alles hebben wij samen doorstaan, 19 jaar lang, het gemis is dan ook enorm, maarrrrrrrrrrrrr Boya is eind november al bij ons gekomen, niet ter vervanging van Beer, Beer is niet vervangbaar, Beer was n hoofdstuk uit mn boek, n geweldig hoofdstuk, nu begint mn volgende hoofdstuk met Boya, heel anders en in een andere fase van je eigen leven, zo denk ik erover, ook Beer zou niet hebben gewild dat ik stilletjes vertrok naar mn werk s ochtends zonder n mens te spreken en s avonds de deur weer achter me dicht deed zonder n mens te spreken en zonder heerlijke wandelingen in het park die ik altijd met hem maakte, ik heb enorm veel plezier met m gehad, zelfs op het laatst toen hij bijna doof en blind was en ik niet meer zolang met m kon wandelen, zelfs toen veriijkte hij mn leven, en daarom ook al is het verdrietig afscheid te moeten nemen, mn leven is gewoon zoveel leuker met n hond, n maatje en zo anders als n mens !! ik heb altijd gezegt ik ben geboren met n hond aan mn wieg en ik ga ook dood met n hond aan mn kist, mn dieren staan zelfs in mn testament, zonder hond naast me ben ik geen mens, en Boya, Boya is Boya en Beer was Beer, zo anders en toch ook weer zo'n veriijking !!!! T belangrijkst is dat je zelf achter je besluit staat denk ik, toen Beer net weg was zei ik, oh nee, zeker n jaar moet ik wachten want anders is het te snel, maar na n maand werdt ik helemaal gek van niet alleen t verlies van Beer maar vooral ook van t gemis van n hond om me heen, in mn huis, buiten en noem maar op, en ik ben erg blij dat k heb besloten dat k mn leven de komende jaren met Boya gaat slijten,

Hallo Funny,

Allereerst dank je wel voor je reactie, alleen is ons hondje gestorven aan de gevolgen van 15 zware epileptische aanvallen in 3 dagen tijd, met daar bovenop waarschijnlijk ook nog eens een hersenbloeding, wij hebben dit zo naar ervaren, dat we er heel bewust voor hebben gekozen, om geen ander hondje meer te nemen, en onze Cairn Chelsea (die nog bij ons is), kan heel moeilijk met vreemde honden omgaan, ze ging met onze westy Iggy wel goed om, zo goed zelfs dat ze onafscheidelijk waren van elkaar, maar dat kan ook niet anders, ze zijn immers 10,5 jaar samen geweest, vandaar dat we er zo bewust voor hebben gekozen.

Groetjes Sonja Vissers.

hoi sonja,
Toen wij in dec 2008 onze hond in lieten slapen zei ik nooit meer een hond, al dat verdriet enzo. Ik begin er niet meer aan. Ik vond het alleen zo vreselijk stil in huis dat ik dit wel een 0,5 jaar heb kunnen volhouden. Wij hebben nu sinds juni snowy en ik geniet er met volle teugen van. De foto van onze boomer staat er nog steeds en af en toe praat ik nog wel tegen hem. Snowy is gewoon weer een volledig maken van ons gezinnetje maar daardoor vergeet je je andere hondje niet.

wij hadden zelfde met whiskey tanja was al eerder mss 3 mnd overleden en we hadden het al zwaar met dat verlies en ongeveer 3 mnd daarna kreeg ik telefoontje van een man die whiskey aangereden bij een boom gevonden had kon ons bellen we hadden ons addres in zijn hangertje staan aan de riempje

dus ik was helemaal depri me moeder wou een nieuw yorks terrier halen omdat het haar hondjes waren alleen ik en me 2 andere broers konden het niet aan ik zag zelf steeds whiskey lopen in zijn puppy zijnde

dus de pup ging naar me schoonzus en ik zie hem nog heel vaak

maar als je 1 andere hondje haalt je zou erg verlieft worden das logisch maar jhe eerste hondjes kan je nooit vervangen

r.i.p tanja 19-03-2006
r.i.p whiskey 28-07-2006

na het overlijden van men eerste york heb ik 1 maand gewacht en dan kwam de kriebels terug om een nieuw hondje te kopen,ze is hier nog ( pinky) de naam van men eerste york draagt ze en is nu 10 jaar half oud
meestal wie een hond had koopt een nieuw nadien maar je hebt nog mensen die geen meer kopen omdat ze opreis dan willen gaan wat toen niet kon

ons hondje is maart 2009 overleden , zij was 15.
Ik wist heel zeker , er komt geen andere hond want dat verdriet wil ik niet nog een keer meemaken.
Het gedacht dat er een een ander hondje haar plaats zou innemen,nee ik kon er niet aan denken.
Maaar....enkele maanden later begon het grote gemis, de liefde en vriendschap die je krijgt en zelf kan geven begon ook door te wegen.
Ook onze dochter zei steeds weer , het is niet meer fijn ,niemand komt dag zeggen als ik thuiskom, heb niemand om te spelen of te knuffelen
En dan hadden we terug besloten om een hondje te nemen,waar we nu stapelgek van zijn.
Van ons vorige hondje staat er een foto en zit in ons hart de ene vervangt de andere niet.
Wij zijn nu superblij dat we de knoop doorgehakt hebben.

liefs
monique en toke

Dit is een beslissing die ieder voor zich moet maken.

Ik was 13 toen ik mijn eerste hond kreeg, genaamd Maylo. Maylo was een kruising tussen een Labrador en Airdale terrier en iedereen zei dat hij mooi van lelijkheid was. En daar kon ik me wel in vinden. Hij had een lange maar lage lichaamsbouw en om over z'n vacht nog maar te zwijgen...

Maar het was echt een superhond!! Ik hoefde de commando's maar 2 of 3 keer uit te leggen en hij begreep ze. Op een gegeven moment kon hij nederlandse, engelse commando's en voerde ook commando's uit op gebaren. Wij deden echt alles samen

Ik heb hem met heel veel verdriet op 5 december 2006 in moeten laten slapen omdat hij ernstig ziek was en niet meer geholpen kon worden.

Op 7 februari 2009 heb ik mijn mopsje Boomer gehaald en in augustus 2009 heb ik Bente gekregen. Maar er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik Maylo niet mis!
Mijn maatje