geen hond meer, hoe nu verder?

Ik zit even in de knoop momenteel.

Mijn man wilde eigenlijk nooit een kat of een hond, dus wij begonnen met een valkparkiet en (later) een hamster. Vogeltje was leuk, maar het was gewoon niet mijn soort huisdier. Misschien kwam dat ook wel doordat ze niet zo tam was als de vogel die hij vroeger bij zijn ouders had. 

En de hamster vond ik toch wel érg klein (dat heb ik nooit zo ervaren toen ik als kind hamsters had).

Fast forward (een klein stukje) naar december 2002. De welbekende vraag "wat wil je voor kerst?" kwam weer. Gevolgd door het welbekende antwoord "ik weet het niet". Of ik dan misschien een kat wilde. Uhm... JA! 

Hij had er lang en goed over nagedacht en zo gingen wij een week voor kerst naar het asiel, waar wij werden geadopteerd door poes Puk. Op 23 december heb ik haar opgehaald, samen met mijn vader (mijn man moest werken en ik had nog geen rijbewijs).

Heel wat jaren vooruit, naar 25 juli 2011, toen kwam (toen nog) inieminie Mellow gezellig bij ons wonen. Al vond poes Puk het íets minder geslaagd, zo'n druk dier erbij. 

Op 29 november 2012 moesten we Puk laten inslapen, ze was (na drie maanden reservetijd) écht op. Ja, ik was hartstikke verdrietig, maar ik had óók afleiding in de vorm van Mellow. Mellow moest naar buiten, die wilde eten, spelen, aandacht! En zo kon ik mijn verdriet een beetje verzachten door leuke dingen met haar te doen.

Tot twee weken geleden, toen we Mellow tóch nog vrij onverwacht moesten laten inslapen. Ik was (en ben) daar écht kapot van. Gezien haar leeftijd wist ik wel dat ze niet nog jaren mee zou gaan, maar dat het in twee dagen tijd zó slecht met haar zou gaan heb ik niet zien aankomen, waardoor het toch als een flinke klap kwam.

Inmiddels ben ik wel een beetje gewend aan de stilte in huis, maar leuk is het absoluut niet! Toen Mellow er nog was was het rustig-stil, nu is het stil-stil. Geen slaperige hond op de bank, geen kruimels van d'r koekje op de grond, niet meer buitenspelen, geen snel loopje naar de hoek omdat het keihard regent en ze wel een plas moet doen. 

Ik mis de dingen die we samen deden, al was het maar een middagdutje op de bank, een kus op d'r neus.

In het eerste hond-loze weekend heb ik haar eten en snackjes uitgezocht. Veel aangebroken verpakkingen, dus dat heb ik weggegeven.

Er stonden ook nog wat dichte kuipjes en blikken natvoer; zondag was altijd natvoer-dag, gewoon omdat ze dat zo lekker vond. Maar de laatste twee jaar ofzo kreeg ze ook altijd wat natvoer door haar brokken, dat vond ze veel lekkerder. 

Het natvoer is houdbaar tot minstens halverwege 2027, dus in dat eerste weekend zonder haar zei ik tegen mijn man dat ik dat nog even zou bewaren want "wie weet wat de toekomst ons nog brengt". Hij vond het ook een goed idee om dat nog tot na de zomer te bewaren. Dat gaf mij hoop dat er tzt wel weer een nieuw hondenvriendinnetje zou komen.

Toen ik afgelopen weekend vroeg of het raar was dat ik af en toe weer naar honden aan het kijken was vond hij dat niet gek. Gevolgd door "maar ik kan niet beloven dat er weer een hond komt. Ik zeg niet gelijk nee, maar ik kan nu ook nog geen ja zeggen". Dat deed wel even pijn, mijn hoop van een week eerder werd toch wel de grond in geboord...

En nu weet ik het dus even niet meer. Ik mis het gewoon ontzettend, de stilte in huis maakt me een beetje gek, elke dag rond lunchtijd kom ik thuis in een leeg huis, ik vind het niet meer leuk om thuis te komen of om 's morgens beneden te komen. Het liefst ben ik zoveel mogelijk weg, omdat thuis mij teveel aan haar doet denken en dat mij nog steeds verdrietig maakt. Aan de andere kant wil ik juist zoveel mogelijk thuis zijn, juist omdát dat me nog aan haar doet denken. En daarbij wíl ik ook helemaal niet continu weg zijn, word ik ook weer zo onrustig van in mijn hoofd.

Mijn eten smaakt me eigenlijk niet, ik eet omdat het moet, maar écht genieten doe ik niet. Geen patat meer delen, geen visfriet meer delen, geen stukje cracker meer bietsen of proberen onder de bank te kruipen omdat ze daar een hagelslagje ziet liggen  

Ik zie op tegen komende zondag, dan is mijn man een dag weg en ben ik de hele dag alleen. Vreselijk! 

Ook zie ik op tegen volgende week woensdag, dan zouden we haar 15e verjaardag hebben gevierd, ik wilde met haar naar Mc Donalds, omdat ik toch ergens wél aan voelde komen dat ze geen 16 meer zou worden... 

Ik weet ook eigenlijk niet zo goed wat ik met deze post wil bereiken, ik denk dat ik vooral even van mij af moet schrijven, misschien kan ik er anders naar kijken als ik het lees... 

Je rouwt je verwerkt het nu, stil in huis je dagelijkse loopjes verzorging van Mellow…die zijn weg, geef het de tijd het rouwen voor je weer een huisgenootje eventueel toch weer in huis neem…….het van je afschrijven is echt heel goed dat je dat doet, erkenning dat je jouw Mellow….zo mist.   En een goed advies voor je, samen een hond weer in huis nemen, praat daar heel goed over met je echtgenoot.  

Het is heel begrijpelijk dat het nu, nog zo vers, heel moeilijk is  om zonder hond te zijn. Zeer herkenbaar.

Kun je de voor- en nadelen van een hond op papier zetten? Laat je man dat ook doen. En dan kijken wat er uit komt.

<    Mijn hond is een jaar geleden heengegaan.  Ik wist toen dat er 'voorlopig' geen nieuwe hond zou komen.

Ondertussen heb ik wat contacten opgebouwd in de omgeving, zodat ik toch af en toe op een hond kan passen of met een hond kan lopen. Dat is heerlijk. Bovendien heb ik al een paar jaar oppashondjes.  Nu eentje voor één dag en nacht in de week. Ze ligt naast me op de bank terwijl ik dit typ. Zaterdag ga ik een hele dag  op een hond passen in haar eigen huis.

Ook hebben we de 'reis van  ons leven' inmiddels gemaakt (2 maanden naar Nieuw Zeeland!). Ik mis nog steeds de dagelijkse wandelingen.  Maar nu kunnen we ook gaan lopen in natuur die verboden voor honden is. 

Gisteren was het een moeilijke dag, want ondertussen is besloten dat er geen hond meer komt, voornamelijk vanwege onze leeftijd en het risico dat we op een gegeven moment de hond moeten herplaatsen omdat we niet meer voor hem kunnen zorgen. Dus gisteren alle spullen naar het asiel gebracht.  Dat was flink slikken kan ik je vertellen. (Ik heb nog twee riemen en een tuig  overgehouden...).   >

Ik hoop dat jullie een beslissing kunnen nemen waar je beiden achter staat. Heel veel sterkte nog gewenst.

Ik snap je gevoel zo goed.. 

Hier ook een vent die vond dat ik te snel ging met kijken naar een nieuw maatje. Ik miste gewoon een gezellige, knuffelige reu in huis. 
Ik heb hem wel de tijd gegeven, maar Jamie kwam toch sneller op ons pad dan dat wij ingeschat hadden. 
Aiden is begin april overleden, Jamie kwam eind juli bij ons wonen.

Maar we waren eigenlijk allebei zeer blij dat we weer een pupje hadden waar we onze zinnen op konden zetten.
Vergelijken deden we niet, omdat een Collie gewoon echt iets anders is dan een Tamaskan. Dat hadden we wel echt bewust zo uitgezocht. 

Doe vooral wat voor jullie allebei goed voelt, rouwen is voor iedereen anders en ook het kijken voor een volgend maatje gaat in je eigen tempo.

Dubbel

Mijn moeder vroeg een paar dagen nadat we Mellow hadden laten gaan of we een dagje op haar hond wilden passen. 

Echt een lief beestje, maar nee, dat vond ik écht véél te vroeg! Het huis is nog van Mellow, dat ademt nog aan alle kanten Mellow, daar wil ik (nu) geen andere hond in. Óók niet voor een dagje en óók niet de hond van mijn moeder. 

En als er echt geen hond meer komt, dan ook helemaal niet: niet op visite, niet om op te passen (maar dat heeft meerdere redenen).

Oriënteren op de toekomst vond ik wel fijn. Tot afgelopen weekend dan. Ik ken mezelf en weet dat ik nu in een hele slechte periode zit door eerst de hoop en daarna het wegvagen van die hoop (naast natuurlijk het verlies van Mellow). Op zo'n moment hoeft er niks meer van mij, wil ik niks meer en kan ik vrij onredelijk zijn. Ik laat het ook maar gewoon even gebeuren, dat gaat wel weer over. 

Toen mijn laatste spets vertrok, wilde ik noooooiiiit meer een hond. Alles weggedaan.

Een half jaar later was ik rassen aan het bekijken van een heel ander ras.

Twee jaar na het vertrek van de spets kwam ik het nestje van Diki tegen. En diki kwam zag en overwon. 

Geef het tijd, als het moet komt het op je pad.

Rouw is niet te begrijpen, ook als het om rouw voor een hond gaat. Je man doet het op zijn tempo.

Ik heb een keer gelezen dat er voor rouw om honden een maand of 8 staat.

Hier lees je meer; https://www.afscheidvaneenhuisdier.nl/verwerking-verlies-huisdier/

Het is wel zo dat hier ook die tijd van rouw samen viel met een andere hond die in huis kwam, na pas 10 weken, de nieuwe hond moest weg ivm ernstig ziek baasje.

Lekker opschrijven helpt ook bij de verwerking MAAR... ik lees vooral dat je niet zonder kan en wil. Je vent daarin tegen heeft misschien langer nodig om het te verwerken of vind de vrijheid van gaan en staan zonder verantwoordelijk wel weer lekker (tis altijd één van de twee )

Zou als ik jou was gewoon gaan lullen als brugman tegen je vent, lieve en leuke foto's laten zien, hier en daar bezoeken doen aan fokkers of asiels. Stemt ie denk ik vanzelf wel mee erin  Ook niet schuldig voelen dat zoiets inruilt, weer een ander hondje of katje met weer een heel ander zieltje. Als ik het zo lees? Heb jij best een platinum mandje te bieden.

En dan zegt mijn moeder vanmiddag 'je leven gaat wel verder'. Ja, dat klopt, maar mag ik nu alsjeblieft even rouwen om mijn hond?! De hond die bijna 15 jaar in mijn leven was, mijn liefste vriendinnetje, die er ALTIJD voor mij was, op goede en op slechte dagen, als ik er leuk uitzag of als ik er als een zombie bij liep, die NOOIT oordeelde, maar er gewoon was. 

Dat kwetst mij, net of mijn verdriet er niet mag zijn. Ga me niet pushen om 'door te gaan' alsof er niks aan de hand is, want voor mij is er wel degelijk iets aan de hand: mijn vastigheid, mijn routine is weg en dat doet pijn  

En als bonus heb ik continu problemen om hier op het forum te komen, elke keer moet ik inloggen, maar dat lukt dan weer niet, ik heb elke dag dat ik wilde inloggen een nieuw wachtwoord moeten aanmaken. En dat sla ik op in mijn Google-account, ik hoef niks te typen, gewoon een kwestie van kopiëren en plakken. 

Plus de 'bad gateway' foutmelding, waardoor berichten níet óf dubbel worden geplaatst (dit bericht type ik nu dus voor de tweede keer...). Dit alles doet mij op dit moment neigen naar mijn hele account maar gewoon op te heffen (wat ik eigenlijk niet wil, want ik vond het best fijn om weer terug te zijn), ik kan hier helemaal niks mee en het frustreert me enórm.

Is er iemand die je vertrouwt waarmee je hierover kunt praten? Dat lucht ook heel erg op ... Ik snap dat je even geen oppashond in Mellows ruimte wilt, dat is begrijpelijk. Hier heeft het ook een hele tijd geduurd voordat ik überhaupt haar spulletjes kon opruimen of wegdoen. 

Wat is de reactie van je wederhelft op de gevoelens die je hier beschrijft?

Ik lees meer dat de reden om niet op te passen niet alleen gerelateerd is aan gemis aan Mellow, sommige personen zijn helaas zo @mellow.

Goed gesprek met je eigen partner lijkt me op zijn plaats, hoe belangrijk het voor jou is om toch weer uit te kunnen zien naar een andere hond in jouw en jullie leven.

Je moet er samen achter staan, maar een relatief botte nee.. tov wat jijzelf graag wenst en ook hier prima benoemd waarom, vind ik ook weer zo wat.

Als er staat dat het inloggen is mislukt, zoals op jouw screenshot, moet je dat negeren. Het is dan wel gelukt. Klinkt gek, maar ik heb dat ook zo meegemaakt.

Stoor je niet aan de bad gateway error, dit is een verouderde website en met beperke server ruimte. Loggen te veel mensen in of posten een bericht, dan loopt de server vol en krijg je deze error 

Tja betreft je moeder, gewoon ene oor in en het andere weer uit, ze bedoeld vanuit beste beentje voor met je. Is ooit een boek overgeschreven "Neem je toch een nieuwe?" Antoinnette Scheulderman. Vanuit andere mensen is het helemaal niet slecht bedoeld zoeen opmerking, ze hebben alleen niet hetzelfde gevoel als waar jij inzit of nooit zoeen connectie gehad met een huisdier.

Inmiddels is het vier weken geleden (gisteren). Hoewel ik wel redelijk 'gewend' ben aan het lege huis bevalt het me allerminst. Gewoon al die kleine dingen die er gewoon waren, die zo vanzelfsprekend waren, die mis ik vooral.

Thuiskomen, boodschappen in de keuken zetten en gelijk met Mellow naar buiten bijvoorbeeld, maar ook het "slaap lekker meisje" 's avonds. Soms betrap ik mezelf erop dat ik haar weltrusten of goedemorgen wil wensen en dan realiseer ik mij dat ze er niet meer is.

Afgelopen zaterdag zijn we een dag weg geweest (echt een lange dag, van 09:00 tot 22:30!), dat was hiervoor niet mogelijk. We hebben ook echt een leuke dag gehad. En op de terugweg naar huis zat ik ineens te huilen in de auto, gewoon omdat ik haar zo mis. Ik laat het ook gewoon toe, het is ook nog maar zo kort geleden, vier weken is niks na bijna vijftien jaar.

Hij zegt gelukkig niet keihard 'nee, nooit meer', maar kan (op dit moment) ook niet zeggen 'ja, in de toekomst weer'. Ik ga dus geduld hebben en gewoon af en toe wat leuks laten zien  

Haar verse snacks zijn weggegeven aan iemand met meerdere honden, dus die zijn op. De snoepjes die ik voor haar in glazen potjes had zitten zijn weer verdeeld over een aantal andere honden. Dichte verpakkingen bewaar ik nog even, die kan ik altijd nog weg geven.

Ach, ik zou het verhaal hierboven geschreven kunnen hebben.  Alles zo herkenbaar!  

Je moet er doorheen.

Geef het rouwen de ruimte, dat is niet zomaar verdwenen, hier een hond die voor mij mijn grote liefde was, nog moeite mee terwijl ze er zes jaar niet meer is, rouwen mag .   Praat erover met een vertouwd iemand die jou goed begrijpt, dat helpt …wanneer je er aan toe bent voor een nieuw huisgeootje bepraat het met je man, ook hij moet er weer aan wennen dat het ook een handen bindertje is en leven in huis.   

Ik had elke keer het idee dat als ik in mijn ooghoek iets zag bewegen buiten in de tuin dat ik mijn (overleden) hond zag die binnen wilde. Natuurlijk weet mijn verstand wel dat dat niet kan. Maar ergens in mijn brein is nog een schakeling die zegt "laat die hond weer even binnen, hij wil binnen, schiet op anders staat ie daar maar...". Iets daar in mijn ooghoek MOET de hond wel zijn zo geconditioneerd ben je na jaren. Ook al is de hond er niet meer. De associatie maak je toch..

Het vinden van oude plukken vacht was ook zo'n ding... Soms kom je het nog tegen achter kasten die je nooit verplaatst.

Ik ben pas begonnen om speelgoed van onze overleden hond aan de nieuwe te geven. Die kwam er na een dik half jaar, een herplaatser. Die sommige dingen vakkundig sloopt, want het is nog een jonge hond en zo gek als een deur. Sommige sloop projecten van mijn vorige hond worden nu eindelijk voltooid door de nieuwe. Ik heb daar ook wel even over gepeinsd maar ik denk dat mijn overleden hond dat leuk had gevonden dat zijn werk afgemaakt wordt beter dan dat het wegkwijnt op zolder...

De nieuwe hond maakt wel weer veel goed. Al mis ik de overleden hond er zeker niet minder om. 

Edit: ik heb dat geven van het speelgoed trouwens wel een beetje gezien als een stap verder in het rouwproces. Er was een moment dat ik zelf geen poepzakjes van de overleden hond weg wilde doen...

Er heeft denk ik nog anderhalve week een poepzakje in de voortuin gelegen. Die legde ik altijd even achter een plant, om de volgende keer naar de ondergrondse container te brengen. Maar ja, toen er dus geen 'volgende keer' kwam ben ik dat zakje straal vergeten. Tot ik 'm dus weer zag. 

En aan mijn sleutelbos hangt nog steeds een poepzakje. Er hingen er altijd twee aan, die ene had ik dus nog gebruikt, de andere zit nog aan mijn sleutels. Zit me niet in de weg en kan altijd handig zijn (ooit een schedeltje in het bos gevonden wat ik in een zakje mee heb genomen).

Owja beetje onhandig geschreven door me. Het waren geen volle/gebruikte zakjes. Maar ik had ze gekocht om natuurlijk te wandelen met mijn overleden hond. Toen ze hier lagen in de hal kreeg ik al snel een "zal ik ze meenemen naar x, die hebben nog een hond". Dat steekt dan extra want ik was hond loos. 

Zo te lezen wil je snel weer wat getrippel en getrappel in huis maar je hebt ook een goeie dag gehad zonder. Geen kinderen of dieren in huis geven ook weer de vrijheid om te bewegen zonder verantwoordelijkheid. Ik personelijk moet er niet aan denken zonder maar zou het wel even de tijd geven voor jou geval. Wie weet, je hebt haar zeer lief gehad thats for sure. En geloof een andere, pfff heel andere koek aan persoonlijkheid maar ga je ook weer aan hechten. Maar geef het even de tijd, je merkt vanzelf of je aan vrijheid went of dat domweg gewoon niet zonder kan.