De puberteit...

@ Sylvia: goed punt! Deze invloeden zijn heel belangrijk, dit is iets wat men zeker niet moet onderschatten. Ik zou alleen stellen dat als deze basis niet goed is geweest, je eerder tegen problemen aan zal lopen in de opvoeding. Er zijn namelijk genoeg hondeneigenaren die een hond gekocht hebben bij zo'n goede fokker, met pups die een goede start hebben meegekregen en die dan later toch tegen problemen aanlopen. Een goede fokker en een goede start is geen garantie op een vrijwel "probleemloze" opvoeding. Ras, karakter, temperament spelen ook een rol. Net als voeding. Of gezondheid... 

@ Penny: wandelen met één hond, of meerdere, maakt zeker verschil. Hoe dan ook ben ik zelf geen voorstander om mijn honden interacties te laten hebben met andere honden. En al zeker niet met honden die ik niet ken. Ik houd overzicht op de omgeving. Dat lijkt me sowieso aan te raden, zeker wanneer je met je hond loopt.. Als ik een loslopende hond zie, loop ik bij voorkeur een andere kant op. Dat is een keuze die ik bewust maak. Ik maak het ons makkelijk waar dat kan.

Je kunt bij mij in de omgeving niet altijd alles vermijden. Het komt wel eens voor dat een loslopende hond ons benadert. Met een eigenaar die ver weg is, en/of 'niet thuis' geeft.. Nu heb ik 1 hond bij wie dat op zich niet zo'n probleem vormt, behalve dan dat we hem enigszins willen behoeden dat hij zich fysiek niet forceert. En ik heb 1 hond die er simpel gezegd niet zo van gediend is om benaderd te worden door andere honden (uitzonderingen daargelaten). Met een kaliber dat een conflict zeker niet uit de weg gaat als zij vindt dat dat moet. Toch zal zij geen hapje nemen als een loslopende hond ons benadert, omdat ik kalm blijf en de leiding neem/heb in de situatie. De eigenaar mag zijn/haar hond dan gauw komen ophalen, en anders stuur ik hem terug. Geen gedoe met mijn honden.  

Op deze wijze komt er geen (of in ieder geval veel minder) spanning bij kijken, althans dat is mijn ervaring.. Een hond hoeft van mij niet sociaal in omgang te zijn met andere honden. Ik kan andere honden passeren. Ik kan eens, op gepaste afstand, ontspannen een gesprekje voeren als ik dat wil met een andere hondeneigenaar. Als een loslopende hond ons onverhoeds benadert, loopt het niet uit de hand. En dan is het wat mij betreft goed. Meer dan dat vind ik niet belangrijk. Ik zoek de drukke losloopgebieden niet op. Ik houd sowieso wel van de rust. Mijn honden zijn tevreden, en ik ook. 

Ik herken me in bovenstaande van Adriaan als reactie op Penny.

Ook ik met de reuen moest op bepaald moment ondanks socialisatie met klein en groot van pup af aan inzien dat helaas het karakter maakte dat het geen hond was voor drukke gebieden.

Van 1 tot 2 jaar maakte dat we heel selectief waren in vreemd hond contact, en eigenlijk vooral inspeelden op gehoorzaamheid. Dus tijdig bij je roepen, dat leuker maken en dan maar geen contact met andere honden. Wat hij helemaal prima vond, wat dat was nu juist zijn ding.. hij had er niet zoveel behoefte aan, zocht zelf ook geen contact.

Op die manier kun je prima nog naar losloopplekken, maar op minder drukke momenten, en plekken waar je overzicht hebt.

-

Helaas is hij er niet meer, en de dames zijn dus anders. Die willen juist graag vreemde honden leren kennen, even spelen en ik had dat zelf nooit echt bedacht dat ik zulke typetjes zou krijgen, maar prima omdat het kan loop ik nu anders dan voorheen eerlijk gezegd.

Toch, ook voor de toekomst mochten we toch weer een wat minder sociaal type treffen, vind ik het belangrijk dat dames wel onder controle blijven. Ik wil liefst niet dat ze zelf op iedereen afvliegen om hoi te gaan zeggen.. want zo zijn ze wel een beetje , en ik weet zelf hoe irritant dat kan zijn 

Ik heb altijd honden gehad,echter altijd honden die al volwassen waren,dus vanaf een jaar of 2 a 3. Natuurlijk moet je dan beide wennen en samen op komen op een manier die werkt,zo ook de hond soms dingen af of bij leren.

Nu hebben we voor het eerst een pup,het is fantastisch! Echt waar. Ik heb nog nooit zoveel mogen leren in zo'n korte periode. 

We hebben een Hollandse Herder,Venom. Naarmate hij de 6 maanden bereikte kwam zijn waak gedrag steeds meer naar boven. In het begin wilde ik dit niet hebben,al dat geblaf. Dus ik probeerde hem dit af te leren met als gevolg dat het juist veel erger werd en hij bijna dwars door de voordeur heen wilde als er iemand aan de deur was. Sinds kort besef ik me,ook van mijn andere honden,dat je niet tegen de natuur van een hond moet in gaan maar er juist in mee moet gaan om het te kunnen beheersen. Herders zijn wakers,die zijn constant bezig de omgeving te scannen,als er iets veranderd gaan ze "aan". Hier zijn ze op gefokt. Sinds korte tijd gaat het zoveel beter. Inplaats van hem naar de andere kant van de kamer te slepen en onder bijna zwaar geschut op zijn plaats te houden,laat ik hem juist naar de deur gaan. Hij moet naast mij zitten,dan pas gaat de deur open en kan hij toch kijken wat voor volk zijn territorium durft te betreden. Dit gaat boven verwachting goed. Bij binnenkomst is het eerst een hand van mij,dan een "ja" voor de hond om beter te kijken wie er is. Terug in zit zodat bezoek rustig binnen kan komen. Sinds ik dit besef,om mee te gaan in de aard van het beestje,waar hij voor gemaakt is heb ik een hond met veel meer focus inplaats van onrustig gedrag. Ik ben heel blij met deze veranderingen.

Wat vinden jullie hier van en hoe zouden jullie het hebben opgelost?

Euh, ik zit me even in te beelden hoe dat bij jullie gaat dan Danielle, als je de deur open doet.. Hoe reageren de mensen als ze die grote zwarte hond naast je zien? En hoe doe je dat als mensen bang zijn van honden? Dan horen ze nog dat ie Venom heet.... (voor wie de film heeft gezien) "Maar deze bijt geen hoofden af toch?" "Nee hoor, dat doet ie niet!" en Venom denkt: "vandaag niet makker, maar ik houd je in de gaten!" ...  Nee hoor, dit is even een geintje tussendoor. Om de sfeer een beetje luchtig te houden hier. 

Als er bij mij thuis aangebeld wordt, of er komt visite binnen, dan geldt er voor al mijn honden de regel: "naar de plaats". Aanslaan mag, ik heb er geen problemen mee als een hond waaks is. Al geef ik het wel aan als ik het genoeg vind. De visite komt bij mij rustig binnen, en de honden komen pas van hun plek zodra ik ze weer "vrij" geef. 

Dus ongeacht welke hond, dit is een duidelijke regel voor al mijn honden. Bedoelt om iedereen een stukje rust te geven. Mocht ik nu een hond hebben, die hierbij totaal onbereikbaar wordt, waarbij ik zowat grof geschut moet inzetten om dit te bereiken, die dan allesbehalve kalm wordt, dan zou ik me afvragen, waarom gebeurt dit? Wat maakt dat die hond dit gedrag laat zien? Wat vertelt dit mij? In plaats van dat ik me in bochten ga wringen om het gedrag te zien wat ik uiteindelijk als gewenst ervaar. Snap je wat ik bedoel? 

Antwoord op de reacties naar mij.

De oppas hond is opgezegd. Het was niet direct mijn keus want ik wilde best wel de hond zijn behoeftes laten doen tussendoor, maar blijkbaar was de bedoeling dat ik echt de lange wandeling zou overnemen zodat zij niets meer hoefde te doen. Ze waren dus behoorlijk pissig dat ik aangaf geen lange wandelingen meer te kunnen doen, maar goed. Ik vind het wel fijn want het scheelt mij een hoop gestress en geregel.

Gisteren waren we op het strand en ondanks dat het een gigantische klootzak was op andere vlakken (laten we het er maar op houden dat loslopen óók daar even niet meer gaat gebeuren), was hij wel weer gewoon sociaal. 

Ik probeer interacties nu te vermijden, maar dat lukt zoals iedereen weet gewoon niet altijd. De keren dat het niet lukte, reageerde hij echt heel goed. Er was nog steeds meer spanning dan wat ik zou willen zien, maar hij deed het verder ontzettend netjes. Voor mij heel fijn want ondanks dat ik het wel weet, geeft dit toch een extra bevestiging dat het geen monster is 

Nu over de adviezen, het komt een beetje er op neer dat ik het hetzelfde moet doen als hoe ik het met Penny deed. Heel veel vermijden en heel veel trainen. Vermijden gaat niet altijd in mijn omgeving, maar het trainen kan dat dan misschien alsnog conflicten voorkomen. 

Ik had eerlijk gezegd deze omslag niet verwacht bij hem, ondanks dat het bij intacte reuen en bij dit ras voor komt. Hij is rondom andere honden best onzeker. Als hij honden ziet wil hij gaan liggen en wachten tot de hond hem heeft benaderd. De interactie verloopt dan heel gespannen, maar ook heel netjes. Flynn snapt de taal perfect, hij vermijd wie vermeden wil worden en begroet wie begroet wil worden. Als honden conflict gingen zoeken, liep hij direct weg. Daarom ging ik, ondanks dat liggen en fixeren, interacties niet uit de weg en liep ik regelmatig in drukke losloopgebieden met het idee dat hij het wel aan kon. 

Achteraf had hij altijd al eigenlijk te veel spanning en had ik veel eerder moeten vermijden. Wie weet was het dan nu makkelijker. 

Ik ga het nu gewoon accepteren dat hij dus niet meer zo sociaal is als wat hij was en dat ik daar op moet inspelen, net als dat ik moet accepteren dat hij enorm veel jachtinstinct heeft en niet los kan waar wild zit. Dit zijn dingen waar ik al vroeg mee bezig was in de hoop een zo goed mogelijke uitkomst te hebben met een hond die overal los kan, maar dat is dus niet gelukt. Voor hem is het absoluut niet erg met alles wat we doen, voor mij is het echt even wennen.

Adriaan brengt een aantal sterke punten naar voren, vooral dat niet alles aan de puberteit ligt en dat duidelijke begeleiding en consistentie belangrijk zijn in de opvoeding van een hond.

Tegelijk trekt hij die lijn wat ver door door de puberteit bijna weg te zetten als iets kleins en gedragsproblemen vooral te koppelen aan een gebrek aan leiderschap.

De puberteit is namelijk wel degelijk een echte ontwikkelingsfase waarin honden tijdelijk minder impulscontrole hebben, sneller afgeleid zijn en daardoor ook slechter kunnen luisteren, zelfs als de basis goed is.

Het is daarom te zwart-wit om te stellen dat problemen na het eerste levensjaar per definitie geen puberteit meer zijn en dus aan de opvoeding liggen. In de praktijk is het meestal een combinatie van factoren, waarbij puberteit bestaand gedrag versterkt in plaats van veroorzaakt.

Zijn visie op leiderschap, waarbij hij rekening houdt met de hond en duidelijke kaders biedt, is op zich waardevol, maar het risico is dat gedrag te snel wordt gezien als iets wat de hond moet oplossen door beter te luisteren, in plaats van te kijken waarom het hem op dat moment niet lukt.

Een evenwichtiger beeld is dat goede begeleiding en inzicht in de hond hand in hand gaan met het erkennen dat de puberteit tijdelijk invloed heeft op gedrag.

Ik zie dat ik door de analyse gehaald ben. Toch is de korte samenvatting die hier gesteld wordt niet juist. Beste heer Richard, sorry dat ik u moet informeren dat u niet hebt begrepen wat ik probeer uit te leggen. Dat kan aan mijn uitleg liggen, of aan uw vermogen tot begrijpend lezen. Ik zeg dat leiderschap zeker niet inhoudt dat de hond maar heeft te luisteren onder alle omstandigheden. Dit hele topic, de vragen die ik stel, die zijn juist gericht op het uitnodigen tot nadenken over gedrag. Welk gedrag merk je op bij je hond, en wat wil je hond jou daarmee vertellen? Als je gaat leren begrijpen wat je hond met je communiceert, kun je gepast leiderschap bieden. Een goede leider weet de signalen van spanning te herkennen bij de hond, en die draagt er zorg voor dat die spanning bij de hond niet hoog oploopt, of dat de hond zijn spanning weer kan reduceren. Ik denk hierin zeker niet zwart-wit, dankuwel. 

Mochten er vragen zijn, ben ik bereid die te antwoorden. Mocht ik hier iets zeggen waar men het niet mee eens, dan heb je alle ruimte om hier je eigen kennis en ervaring te delen. Maar spreek, gezien de spanningen hier op het forum, vanuit jezelf en je eigen ervaring. Ik kan namelijk prima voor mezelf spreken. 

Ik ben het grotendeels wel met Richard eens. Toevallig heb ik gisteren nog een stuk gelezen over hoe de hersenen  opnieuw worden gestructureerd. Het is net als bij mensen pubers,pubers zijn zo vollop in ontwikkeling om "zelfstandig" te worden dat het bijna egocentrisch lijkt. Echter,ze hebben een korte periode gewoon weg geen "ruimte" om aan andere dingen te denken dan aan zichzelf. Dit zie je ook heel veel terug bij pups van 6mnd tot soms wel 2 jaar. En eens, niet alles kan onder het matje "puberteit" geschoven worden. Maar tot 1,5 jaar (bij grote honden) en tot een jaar bij kleine honden is dat toch wel 90% het geval.

https://www.bruna.nl/boeken/je-puber-goed-op-pad-9789492199263

Als je alles wilt weten over de puberteit bij honden, zou ik je dit boek aanraden. Ik vond het vooral interessant om te lezen met welke fysieke processen je allemaal rekening kunt/moet houden. 

Ten tijde van nijn eerste vier honden + x aantal oppas/pleeghonden hoorde je nooit over puberteit bij honden. Ook tijdens het volgen van instructeurs cursussen ed werd hier niet over gesproken. Voor mij was het lezen van bovengenoemd boek dus nieuw, en een interessante aanvulling op eerder opgedane kennis. Maar wat betreft de opvoeding van mijn honden ben ik er nooit mee bezig geweest, en heb ik nooit een aparte periode ervaren. 

Eerlijk gezegd vind ik dat veel eigenaren nu heel veel onopgevoed gedrag hier onder scharen. Puberteit als excuus gebruiken voor ongewenst gedrag van de hond, waarbij ik zie dat er geen kennis is, en dat men niet actief bezig is met de hond wenselijk gedrag aan te leren.

Ik blijf mij verbazen over de totale onwetendheid van hondeneigenaren. En begrijp me niet verkeerd; ik pretendeer niet alles te weten, ik maak fouten en ik leer al doende.

Maar het valt mij juist op dat mensen níet leren; zich niet in het wezen hond verdiepen, en bij een tweede of derde hond nog steeds basiskennis missen. Ik zie dat bij veel eigenaren "opvoeding"  nog steeds heel passief is; eigenlijk niets doen totdat de hond ongewenst gedrag vertoont, en dat dan corrigeren. 

Ik betreur dat, want ik beschouw dat als een gemiste kans. 

@ Horsea: dankjewel voor de link naar het boek. Ik ken het zelf niet, maar ik ben zeker voorstander om je in te lezen over het een en ander. Inzicht en kennis kunnen immers helpend zijn tijdens de opvoeding van je hond.

@ Danielle: je vertelt iets over een interessant stukje over de ontwikkeling van de hersenen...? Zou je dat misschien met ons kunnen en willen delen?

Het onderwerp "leiderschap" komt weer even naar voren, ik wil dit graag nog even verder uitdiepen om het een en ander te verduidelijken. Het is niet zozeer dat ik mensen wil opleggen wat voor leider ze moeten zijn, of hoe je je hond moet gaan opvoeden. Dat mag je zelf ontdekken... Het topic is bedoeld om eens stil te staan bij gedrag, zowel dat van jezelf en als dat van de hond. Om eens na te denken over hetgeen wat gebeurt en een stukje bewustwording te creëren. In feite maakt het ergens niet eens uit hoe lang de puberteit duurt en wat daar allemaal bij komt kijken. Al is het handig om enige kennis en inzichten te hebben.

Zelf reken ik het een hond niet aan als die de fout in gaat, maar ... wat doet de baas als de hond de fout ingaat? Laat je het gebeuren, of stap je in en geef je je hond leiding?

Ik ben niet tegen corrigeren, mits een correctie passend is bij de hond en in hetgeen wat ie doet, en mits het op het juiste moment uitgevoerd wordt. Timing is key! Maar corrigeren doe ik alleen als het nodig is. In feite is het het mooiste als je leiderschap zo kan toepassen, dat er geen correctie meer aan te pas hoeft te komen.

Er is gezegd: leiderschap houdt niet in dat een hond onder alle omstandigheden dient te luisteren. Wat zeg ik hier nou mee, en wat bedoel ik precies? Ik nodig je uit om hierover na te denken. Stel dat je je hond mee neemt naar de deur om je visite te begroeten; als je dan echt eerlijk bent naar jezelf, en naar de hond, heb je dan niet juist (onbewust) de verwachting dat de hond in die omstandigheden altijd naar je zal luisteren? Een hond kan ook eens een mindere dag hebben, omstandigheden veranderen, er kan zomaar een dag komen dat de hond eens een andere beslissing maakt dan wat je van hem gewend bent. Leiderschap is voor mij ook praktisch nadenken. Als je je hond meeneemt naar de deur - en dit is absoluut geen kritiek, laat ik dat vooropstellen - en het is net die dag dat de samenloop van omstandigheden maakt dat de hond een andere beslissing neemt, dan staat je hond wel direct oog in oog met de visite. Als je dan ook nog eens een hond hebt die razendsnel kan doorschakelen, met de nodige beschermingsdriften, dan heb je praktisch gezien wel heel weinig tijd en ruimte om je hond eventueel te corrigeren. Een incident is zo gebeurd. Heb je nou bijvoorbeeld een chihuahua, dan is het na excuses en een bosje bloemen al snel weer vergeten en vergeven... Maar de realiteit is dat een grote zwarte herdershond met een reputatie komt. Als er dan een incident plaats vindt, weegt dat zwaarder. In sommige gevallen weegt het zelfs zo zwaar dat je je hond kwijt bent. Zo maak je het jezelf, maar ook je hond, wel een stuk moeilijker. Ik wil mezelf en mijn hond(en) niet in die positie plaatsen. Daarom dat ik stel, de leiderschap die ik mijn honden bied, is ook een vorm van bescherming die ik mijn honden geef.

Als ik de keuze maak als leider zijnde, om mijn hond los te gooien op een losloop veld, wetende dat hij situaties prima zelf kan oplossen, dan zou ik het de hond ook niet aanrekenen als er eens een dag komt waarop de hond besluit: deze keer los ik deze situatie op door het conflict aan te gaan. Een hond is een levend wezen, die voelt en ervaart zelf ook. Dat respecteer ik. Als mijn hond in een situatie het een en ander oppikt, qua signalen die ik blijkbaar eventjes gemist heb, en besluit daarop te handelen, dan kan ik daar in feite weinig van zeggen. Boos worden heeft al helemaal geen zin. En op wie moet je in feite boos worden? Ik besloot namelijk om die hond los te gooien, ik zei tegen hem: hier heb je de vrijheid om zelfstandig keuzes te maken. En bovendien, ik koos zelf de tijd en de plek uit om hier te zijn, dus ik plaats hem zelf in de situatie. Nu maakte hij een andere keuze dan degene die ik graag zag. Tja, dat kan gebeuren. Als je zuinig wilt zijn op je hond, dan haal je de honden uit elkaar. Maar dat heeft dan niets met leiderschap te maken. Die was er immers niet, daarom gebeurde dit.

Ik observeer mijn honden, ik leer ze door en door kennen. Mijn honden voelen zich gezien en begrepen, en ervaren samenwerking. Mijn honden observeren mij ook, denken na over hetgeen wat ik wil en passen dat graag toe. Dit komt voort vanuit een innerlijke motivatie bij de hond zelf, en geen toegepaste dwang.

Hier twee rassen…..een duitse herder, en newfoundlanders….   De eerste hond een duitseherder, zelfs mee getraind op brieennoord in Rotterdam, een geweldige hond, goed luisteren en alles willen doen om mij te behagen, na haar overlijden gericht gezocht naar weer een duitse herder, die waren er niet opdat ogenblik, na maanden zoeken gevallen voor de newfoundlander, en daar komt het, wat een verschil….een duitse herder doet alles graag voor je, loopt met je mee liefst voorop, en dan de newfoundlander, die doen niets voor je, die lopen achter je en zeker niet voor je.   hahaha, ja als je met ze naar het water gaat willen ze wel behagen.  Als pup achter je aanlopen tijdens de wandeltochten en overal dr neus erin steken en als je ze roept, steken ze een poot op en…ik kom zo.  Boos worden had geen enkele zin, daar trok ze zich niets van aan….   Een andere opvoeding is en was aan de orde….het ras is zachtaardig en zelfstandig wat betreft het jou ter wille zijn.   Toch ben ik altijd in de jaren voor de newfoundlander gegaan, ook al is het soms tenenkrommend hoe hun karakter is….zijn ze volwassen wat  lang duurt, en je hebt de opvoeding naar behoren gedaan kan je je geen betere kamaraad hebben dan de newfoundlander.       

Ik zal het stukje even voor je opzoeken. 

@ Willemijn: wat een schitterende foto zeg, dezelfde soort, dus allebei hond, en toch zo verschillend! De ene past in de holle kies van de ander .. maar de zachtheid straalt van deze foto af! 

@ Danielle: ik hoop dat ik je niet het gevoel heb gegeven dat ik je bekritiseer. Jij kent je hond, ik heb hem nog nooit gezien... Je denkt hierover na, pas vooral toe wat jij denkt dat goed is. Het probleem waar je eerder tegenaan gelopen bent is echter een probleem waar meer mensen tegenaan lopen. Sommigen komen dan hier lezen "hoe los ik dit op?" en ik "veralgemeen" deze situatie, en de situatie die Penny omschreef (sorry Penny, ik hoop niet dat ik je beledigd heb, dat is geenzins mijn bedoeling) om op dit online forum praktische tips mee te geven voor wie dat wilt. Het is niet persoonlijk. 

Het is ook een kwestie van het jezelf niet zo moeilijk maken. Ik ben me zeker bewust dat een incident te allen tijden kan voorkomen. Ik houd rekening met het onverwachte. Daarom heb ik goed nagedacht over de regel die ik toe pas ten tijden van visite: 

Een hond op zijn rustplek houden is automatisch een veilige haven voor je hond, het is immers al een plek waar je hond van nature graag ligt/rust. Hierdoor zal een hond minder snel geneigd zijn van zijn plek te komen. Al is dat geen garantie natuurlijk. Maar praktisch gezien zit er, als de plaats van de hond strategisch goed gelegen zit (hier houd ik ook rekening mee), veel meer ruimte tussen de visite en de hond. Ruimte houdt in dat jij als leider meer tijd hebt om in te grijpen, mocht de hond een andere beslissing maken. 

Dan stel ik als leider ook, maar dat pas jij misschien al toe: "een goede leider weet de signalen van spanning te herkennen bij de hond, en die draagt er zorg voor dat die spanning bij de hond niet hoog oploopt, of dat de hond zijn spanning weer kan reduceren." Dat houdt in dat ik de hond in deze situatie pas "vrij" geef als ik zie dat hij zich kalm en ontspannen voelt. Loopt de spanning op, haal ik de hond weer uit de situatie, zodat hij zich weer terug kan ontspannen. 

Dit zijn praktische tips die je kan meenemen tijdens de opvoeding van je hond. En de mensen die hier meelezen hoeven niet mijn tips te volgen, het kan net zo goed zijn dat ze de adviezen van een ander volgen. Dat is een keuze. Vandaar dat ik mensen aanmoedig om hier hun kennis en ervaring te komen delen. Laten we hier een leuk, informatief en leerzaam topic van maken. Dat kan ik niet alleen, dat doen we samen! 

 Adriaan, wanneer men er niet uitkomt , dan is eens een andere tactiek en advies altijd te proberen, en wie weet werkt het beter dan wat jij zelf doet bij je hond.    Niets mis mee.       

@Adriaan : Nee hoor,zeker niet. In dat opzicht ben ik het met je eens. Iedereen moet een manier vinden die bij hem/haar past.

Het is uiteraard heel goed dat mensen zoeken naar hulp als ze er zelf niet uitkomen,dat heb ik ook gedaan. Ik heb heel wat honden gehad, meerdere tegelijk. Toen had ik en pup en ik dacht dat ik het allemaal wel even ging doen,nou ik kan de uren niet eens meer tellen dat ik huilend van radeloosheid op de bank heb doorgebracht. En ondertussen hing Venom van toen een week of 9 a 10 in mijn arm. Gelukkig kan ik er nu om lachen en zie ik in hoeveel Venom mij geleerd heeft over hem,maar nog meer over mezelf. Daar ben ik dankbaar voor. Ik hoop dat de mensen die voor hun doen in een lastige situatie zitten, vooral hulp blijven zoeken. 

Ik benoemde het voorbeeld dat een "incident" vanuit elke hoek kan komen omdat ik dit zelf meerdere keren heb gezien. Gelukkig niet met mijn eigen honden. 

Het is inderdaad helemaal niet zo moeilijk, persoonlijk vind ik dat de grootste leermeesters de inheemse stammen zijn die hun honden begrijpen op een manier waar wij in het westen nog een puntje aan kunnen zuigen. En ik garandeer je,die hebben geen opleiding gevolgd hiervoor.

Joh de eerste pup hier dacht ik van, waar is het bonnetje ken ik het nog terug brengen  Inmiddels weet ik beter, elke hond heeft een eigen ziel, puppers zijn druk, grondlegging helpt van de fokker uit en afblaffen werkt niet. Er is ooit samenwerking aan fundamentele gelegd met dieren maar betekend echt niet dat ze niet allemaal anders zijn.

Ik zelf heb altijd pups gehad met 8 weken, nimmer problemen gehad met opvoeding af en toe even ingrijpen wat toch normaal is , vond het heerlijk om weer een pup  in huis te hebben maar, nu een hond met 7 maanden in huis gehaald, dat is toch veel meer zorg dan een pup qwa opvoeding, die ervaring heb ik.          7 maanden. 

Ik vind het leuk om mee te lezen maar deel nu ook mijn ervaring :)

Wij hebben vanaf dat hij pup van 8 weken was Chester in huis. Inmiddels is hij 10 maanden. Ik vind het steeds leuker worden! In het begin moet je toch wennen aan elkaar. Het is onze eerste eigen hond dus je wilt ook alles "perfect" doen. Ik kom er nu achter dat dat een utopie is haha. Het is een kwestie van "al doende leert men". Je loopt tegen dingen aan, probeert of iets helpt, en zo niet proberen we iets anders. Ik hoop dat hij zo enthousiast en sociaal blijft als hij nu is. In het begin was het iets TE, nu kan hij zich beter aanpassen aan de situatie. Ook veel meer focus op ons, ondanks dat hij genoeg zelfvertrouwen heeft merk je dat hij in onzekere situaties de steun bij ons zoekt. 

De grootste uitdaging ligt voor ons bij wandelen aan de lijn. Hoe graag ik ook het liefst altijd los loop met hem, kan en wil ik niet in de bebouwde kom met alle auto's, fietsers, etc. Dat beperken we dus tot bijna dagelijks in het bos. Ik ben aan het lezen gegaan over de oorzaken van trekken en heb zijn gedrag geobserveerd. Eerst dacht ik dat het enkel zijn actieve en drukkere karakter is. Maar het is vooral dat hij, en ik, zijn neus niet kan bijhouden. Het is een rashond gefokt voor de truffel jacht. Niet gek dus, dat hij overal en altijd zijn neus "aan" heeft staan. In plaats van dit te willen corrigeren, kijk ik nu naar hoe we hem zijn neus wel kunnen laten gebruiken, en ondertussen ook een "normaal" wandelingetje kunnen maken samen. Ik laat hem nu meer snuffelen op de plekken waar het kan, neem er ook de tijd voor, en op stukken waar even minder geuren zijn, de focus meer op mij laten leggen en dat als hij rustig blijft lopen dit goed belonen. En tussendoor een keer een snoepje laten zoeken door het gras helpt ook. Voor nu werkt dit goed. Ik weet ook dat het tijdelijk kan zijn, maar dan kijken weer gewoon rustig verder.

Inmiddels al veel geleerd van mijn harige maatje in ieder geval! 

- Niet alleen hij kan per dag verschillen in gedrag en wel/niet luisteren, ook wij zullen telkens andere energie met ons meedragen (gestresst/ontspannen, moe, druk, blij). Dit heeft een wisselwerking op elkaar.

- Niet alleen focussen op wat er (nog) niet is maar ook wat er al wel is bereikt.

- De wereld is groot, er gebeurt vanalles, je maakt jezelf vaak te druk. Kijk naar wat je echt blij maakt (snuffelen!), geniet van een wandeling, wordt oprecht blij om iemand te zien, neem op tijd rust. 

Status quo :)

" Ik vind het leuk om mee te lezen maar deel nu ook mijn ervaring
Wij hebben vanaf dat hij pup van 8 weken was Chester in huis. Inmiddels is hij 10 maanden. Ik vind het steeds leuker worden! In het begin moet je toch wennen aan elkaar. Het is onze eerste eigen hond dus je wilt ook alles "perfect" doen. Ik kom er nu achter dat dat een utopie is haha. Het is een kwestie van "al doende leert men". Je loopt tegen dingen aan, probeert of iets helpt, en zo niet proberen we iets anders. Ik hoop dat hij zo enthousiast en sociaal blijft als hij nu is. In het begin was het iets TE, nu kan hij zich beter aanpassen aan de situatie. Ook veel meer focus op ons, ondanks dat hij genoeg zelfvertrouwen heeft merk je dat hij in onzekere situaties de steun bij ons zoekt. 
De grootste uitdaging ligt voor ons bij wandelen aan de lijn. Hoe graag ik ook het liefst altijd los loop met hem, kan en wil ik niet in de bebouwde kom met alle auto's, fietsers, etc. Dat beperken we dus tot bijna dagelijks in het bos. Ik ben aan het lezen gegaan over de oorzaken van trekken en heb zijn gedrag geobserveerd. Eerst dacht ik dat het enkel zijn actieve en drukkere karakter is. Maar het is vooral dat hij, en ik, zijn neus niet kan bijhouden. Het is een rashond gefokt voor de truffel jacht. Niet gek dus, dat hij overal en altijd zijn neus "aan" heeft staan. In plaats van dit te willen corrigeren, kijk ik nu naar hoe we hem zijn neus wel kunnen laten gebruiken, en ondertussen ook een "normaal" wandelingetje kunnen maken samen. Ik laat hem nu meer snuffelen op de plekken waar het kan, neem er ook de tijd voor, en op stukken waar even minder geuren zijn, de focus meer op mij laten leggen en dat als hij rustig blijft lopen dit goed belonen. En tussendoor een keer een snoepje laten zoeken door het gras helpt ook. Voor nu werkt dit goed. Ik weet ook dat het tijdelijk kan zijn, maar dan kijken weer gewoon rustig verder.
Inmiddels al veel geleerd van mijn harige maatje in ieder geval! 
- Niet alleen hij kan per dag verschillen in gedrag en wel/niet luisteren, ook wij zullen telkens andere energie met ons meedragen (gestresst/ontspannen, moe, druk, blij). Dit heeft een wisselwerking op elkaar.
- Niet alleen focussen op wat er (nog) niet is maar ook wat er al wel is bereikt.
- De wereld is groot, er gebeurt vanalles, je maakt jezelf vaak te druk. Kijk naar wat je echt blij maakt (snuffelen!), geniet van een wandeling, wordt oprecht blij om iemand te zien, neem op tijd rust. 

Status quo "

Stephanie

1000% mee eens hihi. Behalve de gefokt voor, ze gebruiken allemaal hun neus, waken en drijven, das immers de samenwerking met mens. 

Vandaag was een prachtige dag, en de weersvoorspellingen zien er voor deze week veelbelovend uit. Zon, warmere temperaturen... Mensen gaan er op dagen als deze graag op uit, en bazen maken (weer) lange wandelingen met de hond. Als je je hond observeert zul je misschien opmerken dat ie op dagen als deze iets vaker dorst krijgt. Dat doet me denken.... 

Want ik heb in dit topic enkele praktische tips gegeven als het gaat om leiderschap.. Maar wat ik al zei, is dat ik verbinding minstens net zo belangrijk vind. Bij deze wil ik de lezers die hierin geïnteresseerd zijn ook een praktische tip meegeven die je kan helpen in het creëren van verbinding met je hond. 

Als ik ga wandelen met mijn hond(en), neem ik standaard voldoende water voor ze mee. Als ik zie dat ze behoefte krijgen aan water, voorzie ik ze in hun behoefte. Water is een absolute levensbehoefte voor elk levend wezen. Als jij je hond voorziet in zijn behoefte voor water, zal je hond dat ten zeerste waarderen. Het creëert een stukje dankbaarheid bij de hond. Zo kun je, met zoiets simpels als water geven, al wat nader tot elkaar komen.

Je kunt ervoor kiezen om je hond uit de sloot te laten drinken. Dat is misschien lekker praktisch en makkelijker. De kwaliteit van het water is op veel plekken in Nederland alleen niet zo goed. En je laat daarmee een mooie kans aan je voorbij gaan om een beetje naar elkaar toe te groeien in jullie verbinding.. 

Nu ben ik de laatste dagen wel wat veel aan het woord geweest. We voeren hier een open gesprek, bij deze geef ik nu graag het woord/de ruimte aan anderen om wat te vertellen. Is ook wel eens verfrissend 

Water dat ligt toch gewoon in de sloot of vijver? Waarom neem je vers water mee dan? 

Je leest het toch  Vaak geen water in de buurt, en de sloot is niet altijd vrij van viezigheid….  Hier een hond die altijd mag zwemmen in schoon water wat stroomt, maar als men wandeld op stukken waar geen water is neem wat mee zodat je hond lekker kan drinken van jou.   .   En zeker in hete dagen die er nu aan gaan komen.   

Het is voor jezelf ook gewoon een interessante oefening/uitdaging om de signalen en communicatie van je hond te gaan leren lezen. Honden weten op vele manieren aan te geven dat ze behoefte krijgen aan water, nog voordat ze overgaan tot de actie om naar de sloot toe te lopen en zichzelf te voorzien van drinken. Herken jij (al) de signalen bij je hond?

Ik zou een water momentje met mijn honden als bijna idyllisch kunnen omschrijven. Ik geniet ervan om mijn hond(en) dit te bieden. Mijn honden hebben beide ieders hun eigen wijze om me te vertellen dat ze dorstig worden. Dan trek ik even subtiel aan het elastiekje dat bij mij om de bidon heen zit, en dan delen we even een momentje. Een hond die zijn bek aflikt, me verlekkerd aankijkt en me met een blik in de ogen vertelt: "baas, dit is nou precies wat ik nodig heb, je begrijpt me, wat heerlijk!" En na het drinken ook nog een momentje van contact, een hond die me even dankbaar aankijkt dat ik ze opnieuw weer in hun behoefte voorzie.. Het is simpel, het is goed voor je hond zorgen, en het helpt in het groeien naar verbinding. Daarom neem ik standaard elke wandeling vers water mee.

Wat heeft water meenemen van doen met topic pubertijd?

In feite niets Blondie. En tegelijkertijd, zonder water komt een hond zijn puberteit niet door . Ik benoem slechts dat je zoiets in je voordeel kan laten werken tijdens de opvoeding (en daarna). 

belangrijkste wat ik hier uit oppik en mee eens ben Adriaan is "praktisch denken"; gewoon om je heen kijken, je hond kennen, en anticiperen op de situatie. 

Leiderschap zie ik als ouderschap; met veel liefde, zorg en gezond verstand je hond pedagogisch sturing geven in de dagelijkse praktijk. Lekker veel met elkaar bezig zijn en oprecht interesse hebben in je hond. 

Kennisfeitje waar ik veel van geleerd heb, is dat reuen tussen de zes maanden en anderhalf jaar (grofweg) ongeveer zeven keer zoveel testosteron un hun lichaam hebben als een volwassen reu, en dat volwassenen reuen dit soms "irriteert"; De jonge honden zijn vaak speels en onbevangen, maar mijn volwassen reu houdt ze scherp in de gaten en kan niet veel van ze hebben. 

Ik heb slechts 1x een reutje vanaf pup gehad. En inderdaad zag ik bij naderen van een jaar of anderhalf, dat niet zozeer dat speelse opspeelde, maar het aftasten ook bij vreemde honden in hoe verre hij "controle" kon krijgen.

Ik zie/zag dus soms spel ook niet echt als spel, tussen vreemde honden omdat ik bij bepaalde rassen toch vaak merkte dat met name reuen, zelf gingen gaan kijken en bepalen hoever ze konden gaan.

Sommige honden reageren dan niet, of durven niet te reageren. En dan vind ik dus dat je als eigenaar alert moet zijn op die signalen bij je opgroeiende hond en in die fase dus beter maar wel zelf daarin de regie moet pakken.

Mijn teefjes nu zijn wel van spel om spel eerlijk gezegd, dat is voor mij eerlijk gezegd ook weer nieuw. Maar ook bij die twee heb ik niet altijd vrij spel gegeven omdat ze vrij onbevangen iedere hond wilden begroeten, wat niet altijd even handig is bij bepaalde rassen of honden met een bepaald issue.

Wat vinden jullie ervan om zo af en toe eens een onderwerp in het topic te brengen, dat gebaseerd is op iets waar mensen in de praktijk tegen aan kunnen lopen tijdens de opvoeding en tijdens de puberteit van hun hond (en misschien zelfs erna)? Waarbij iedereen de ruimte heeft om te vertellen hoe ze hiermee om zouden gaan. Dan komt er wat variatie in het topic, ruimte voor verschillende ervaringen. Het maakt het topic informatiever, mogelijk ook leerzaam, en laagdrempeliger om iets te vragen of te bespreken. Is dat een idee..? 

Dan steek ik maar alvast van wal met de eerste vraag: 

"Mijn hond valt uit aan de lijn. Hoe leer ik dit af?" oftewel: hoe zouden jullie hiermee omgaan?