Waarom lopen sommige honden weg als ze los zijn

Ik krijg regelmatig de vraag: waarom loopt mijn hond weg zodra hij los is. “Hij gaat zijn eigen gang en lijkt totaal niet meer met mij bezig te zijn”

Mogelijke oorzaken:

De eigenaar is tijdens het wandelen met andere dingen bezig en geeft de hond weinig aandacht

De hond komt te weinig buiten of loopt bijna altijd aan de lijn en krijgt zelden de kans om vrij te rennen

De hond neemt zijn eigenaar niet serieus, bijvoorbeeld door te veel verwennen of te weinig duidelijke begeleiding

In de kern lijkt weglopen vaak te maken te hebben met het zoeken naar iets dat op dat moment aantrekkelijker is dan de eigenaar: meer prikkels, meer vrijheid, meer uitdaging

Is weglopen een teken van een zwakke band? Heeft het te maken met onvoldoende samenwerking tijdens de wandeling (zoals samen spelen of trainen)?

En hoe pak je dit het beste aan zonder dat het een machtsstrijd wordt?

Wie het weet mag het zeggen

Je moet het een hond wel leren,  spelenderwijs

Ik heb bij alle 3 honden die ik heb gehad, vanaf dag 1 als ze als pup kwamen kwamen ze los laten lopen (waar het veilig kan natuurlijk)

Ondertussen een beetje ze laten onderzoeken en ontdekken en zo, maar ook met ze spelen. Klein stukje rennen , koekjes erin als ze bij je komen. 

Als ze per ongeluk al naar je toe lopen,  direct commando 'hier' noemen en koekje erin.

Zo leren ze spelenderwijs,  en weten niet beter.

Mijn hond Black was wel een typetje toen hij zo bijna een jaar was,  heeft hij een periode gehad dat hij ver het bos in ging en roepen geen zin meer had.

Maar is allemaal  weer goed gekomen.

Timmy als pup, alleen mee op stap, en los.

Geregeld bij je roepen, prijzen,  koekje erin en weer verder.

En samen met Black erbij, afkijken wat hij doet 

Ligt eraan…..heb je een pup dan is het makkelijker dan als je een oudere hond hebt.    En ook het ras is  bepalend.   Zelf altijd puppen gehad en direct los laten lopen, tuurlijk waar het kan, nimmer meegemaakt dat ze zich van me verwijderen….makkelijk ras heb ik wel, nu een jonge hond met zeven maanden bij me gekomen….   Even anders dan een pup, losgelaten en ja lopen grasduinen en het water ingaan als ze dr zin in had, toch heb ik haar laten gaan, ontdekken is ook iets wat veel honden doen, en loslaten waar het veilig is…….nu inmiddels kan ik ze gerust loslaten ze blijft in de buurt…      Spelendewijs met je hond bezig zijn, nimmer problemen gehad….nu een jonge puber waar de ontdekking van loslopen er nog is….gaat ook steeds beter….zorg dat je de hond in de gaten houd ga niet op een telefoon zitten wat ik heel vaak zie.    En nogmaals het ligt ook aan het ras wat je hebt, er zijn honden waar het jachtinstinct in zit dat is altijd moeilijker.  

            Ook haar gangentje laten  gaan als er een ontmoeting is met een andere loslopende hond.   De kans gegeven om te ontdekken….wel waar het veilig is.  En nooit uit zicht van geen enkel huisgenoot.  

Ligt heel erg aan het ras. Mijn heidewachtel kon rustig in de polder een uur achter een konijn aan, maar kwam altijd terug, geduld schone zaak. Mijn spetsen, herdertjes, bleven altijd in de buurt net als mijn lhasa nu.

Al mijn honden, pups en herplaatsers liet ik op een stil stuk of afgesloten stuk de eerste dag dat ze aankwamen,  los. Ze kennen alleen jou en blijven bij je, zekerheid zoeken en daar maak je gebruik van met veel koekjes als ze bij je zijn en zeker niet meteen aanlijnen. Maar ook, stevig doorlopen zodra de lijn er af gaat. Want je hond houdt je perfect in de gaten al denk je van niet. En zodra jij stil gaat staan en roepen, weet de hond perfect waar je bent, dat je daar blijf en dus kan de hond heerlijk zijn gang gaan, baasje is veilig in de buurt. Hij wacht wel,  Loop je zonder iets te zeggen met stevige pas weg, zijn ze er zo, want waar gaat de baas heen?

Inderdaad alleen op veilige plekken.

Het antwoord op de vraag "Waarom loopt mijn hond weg als hij los loopt"? is simpelweg dat de eigenaar daar gemakzuchtig mee omgaat.  

Hoe pak je het aan zonder dat het een machtstrijd wordt? Je eigen perceptie van wat jij denkt dat een hond nodig heeft loslaten, en gaan observeren: "wat gebeurt hier precies, waar reageert de hond op en wat heeft de hond nu in werkelijkheid van mij, als leider/opvoeder, nodig"? 

Honden zijn levende wezens. Er zijn zoveel oorzaken mogelijk waarom een hond weg zou kunnen rennen... Als je denkt te weten wat het antwoord is, dan werk je op basis van aannames in plaats van dat je in het hier en nu let op wat er werkelijk gaande is. 

Ik begrijp eigenaren ook niet die zeggen: "mijn hond kan prima loslopen. Hij vertrekt uit zicht en gaat achter wild aan (want het is een jachthond), maar na een tijdje is ie gewoon weer bij me, iedereen zijn energie kwijt en tevreden". Dan kan er toch geen sprake zijn van verbinding? Je hebt helemaal geen zicht op wat er gebeurt met de hond. Voor hetzelfde geld veroorzaakt hij ongelukken, eet hij zaken die niet goed zijn voor de gezondheid, of is hij een ander tot last.. Dat weet je niet, je bent er niet meer bij. Maar "hij is wel lekker z'n energie kwijt geraakt." Persoonlijk vind ik dat de verantwoordelijkheid van de eigenaar, dat je zorg draagt dat jouw hond zijn energie kwijt kan. Daarvoor hoef je je hond niet los te laten lopen. 

Adriaan zo waar, hier nimmer uit zicht altijd in de buurt….ken ook mensen die zo,n apparaatje hebben dat ze hun hond kunnen volgen, moet kunnen hoor ik dan , loslopen…. Hier echt niet….   Alleen waar het veilig is en wel in mijn buurt, nimmer uit zicht.  Het meisje wat ik nu bij me heb is een puber nu die met een leeftijd van zeven maanden bij me kwam, een zachtaardig ras ..nimmer los als ik alleen ben met dr, is er een loslopende hond die ik ken mag ze los, op een veilige plek waar ze niet weg kan, ze loopt niet weg blijft in de buurt, maar dan nog.   Niemand te zien dan ook nog even niet los, inmiddels is ze wat ouder, ze mag los nu daar…ze blijft altijd in mijn buurt.  

Toch dacht ik hier nog over na.

Bv. De brakken, gefokt voor jacht in meutes, waarom zouden ze naar een baas gaan als deze roept als de meute aan het jagen is? Een spoor uitwerkt, never nooit dat een individuele hond dan uit de massa terug te roepen is. Deze honden zijn zo zelfstandig.

Heb je binding met de berghond die dag en nacht alleen de kudde bewaakt, ook zeer zelfstandig, kan zonder baas werken, komt deze hond als hij geroepen wordt en een wolf bedreigt de kudde? Nee. Is dat ongehoorzaam? Nee. Want de hond voert zijn taak uit,

De straathonden die van pup af aan leren voor zichzelf te zorgen op straat, vaak in een gezellig groepje bekende honden,  kunnen die later loslopen of vallen ze dan in hun oude voor hen bekende patroon van lopen en lopen en eten zoeken? Hoe vaak lezen we niet dat een dergelijke hond gezocht wordt? Die is dan vervallen in het oude patroon?

Was ik blij met mijn heidewachtel als ze achter een konijn aan ging? Nee, toch was het de best luisterende hond die ik ooit gehad heb, kon overal loslopen, alleen niet in een bos of weiland......,  dan ging de natuur, waar ze voor gefokt was, met haar op de loop. ...ik zou nu ook nooit meer een hond nemen met zo,n enorme jachtdrive dat past niet in een stad. En weet dat ik hoog niveau jachttraining met haar deed, en dat ging perfect. Dus die binding was er echt wel.

Kortom, opvoeding zeker, maar karakter en  de oorspronkelijke taak van de hond spreken echt heel wat woordjes mee.

Dus waarom lopen ,,sommige,, honden weg als ze los zijn.....ze gaan hun instinct achterna,

Als je weet dat een hond zijn haar instinct achter na loopt,  hou je de hond aan de lijn.  Alleen en er vandoor gaan kunnen ongelukken gebeuren, op de rijbaan komen of wat dan ook,  je beschrijft dat de hond een dik uur weg is…als je dan geen  controle daarover hebt aangelijnd houden en op afgebakend terrein als je toch graag je hond wilt laten loslopen.  Je kan ook met lijn met de jacht instinct ,   leren speuren dan kan die zeker ook zijn energie kwijt, en vormt dan geen gevaar voor anderen.  

Je kunt binding ervaren met een (jacht)hond, en samen trainen in een tak van sport/werk waarvoor de hond gefokt is. Dat versterkt vaak de band/binding met je hond. Dan ben je aan het samenwerken. Maar het moment dat je je hond los laat en hij is uit zicht vertrokken, dan is er op dat moment geen enkele verbinding meer. 

Iedereen heeft het vermoedelijk wel eens gezien, van die stelletjes die naar buiten gaan, en de een loopt of fietst 20 meter verder op de ander. Die mensen kunnen in de basis best een goede verstandhouding hebben. Maar kun je met zo'n afstand nog een conversatie voeren samen? Op zo'n moment is het toch ieder voor zich? Geen verbinding op dat moment. 

Een berghond die als taak heeft om de kudde te bewaken, of een straathond die zichzelf moet zien te redden, kun je niet vergelijken met een huishond in deze maatschappij. Ten eerste leeft een berghond die zelfstandig moet werken/waken in een omgeving/gebied waar nauwelijks iemand komt. Een berghond beschermt de kudde tegen indringers als wolven, beren, maar ook: mensen! Wil je een berghond houden in deze drukke maatschappij, zul je zeker rekening moeten houden met zijn oorsprong. Net als die van een straathond, maar het is weer een andere wijze van rekening houden met. 

Als mijn honden los lopen, dan blijven ze bij mij in de buurt.  Gebeurt dat niet blijven ze aan de lijn en gaan we samen werken aan onze band. Loslopen is een privilege, geen noodzaak. Kijk, leef je nu ergens in de middle of nowhere, op een plek waar je dagenlang geen mens tegen zal komen, dan vind ik het een ander verhaal. Prima als je dan je hond volledig vrij laat, als die terug komt met een prooi heb je tenminste nog samen wat te eten. Dan heeft het jagen een functie. Dat geldt niet voor de gemiddelde nederlandse huishond.

Dus wat is loslaten? Geef je je hond vrij? In de zin van een moment van ontspanning, een wandeling/momentopname die je samen deelt en waarbij je samen geniet? Of geef je je hond vrij, in de zin van: doe maar wat je wilt, raak je energie kwijt en verzin eventueel zelf maar een job... Dat is echt een keuze die je maakt als eigenaar zijnde. 

Ik kreeg een hond van ras dat van nature baasgericht zou moeten zijn. Dat viel in begin vies tegen. Trok haar eigen plan, boeide haar ook niet als ik me verstopte.. ze vond me toch wel weer was haar motto, wat ook waar was 

Ze had sterke neiging om achter wild en katten aan te vliegen, en dan ook echt blind en ze was enorm snel met haar lange poten.

Ben toen echt gaan werken aan aandacht, begrenzen en belonen, en vooral heel goed kijken naar de signalen die ze af gaf zodat ik op tijd, kon ingrijpen. Dat die manier echt vruchten af wierp was pas na een jaar, het was namelijk ook een dame die wel wilde samenwerken en luisteren, maar je moest er geen strijd van maken. Bij haar werkte kwade stem of commanderende toon dus niet, dan gooide ze de kop in de wind en kon je het uitzoeken 

Bij haar was het deels karakter, en redelijk vrij opgegroeid in roedel op platteland waar af en toe ergens achter aan vliegen niet echt een probleem was, bij mij in de randstad wel.

--

Met pup en herplaatsers heb ik er wel profijt van gehad. Ik wist wat ik niet wilde, en wat ik wilde voorkomen (bij de pup, die had namelijk een moeder die ook behoorlijk jaaginstinct had) en bij de herplaatsers herkende ik snel signalen van mogelijk weg willen rennen, dus eerst veel tijd gestoken in vertrouwensband krijgen, mijn grenzen aangeven, en belonen bij goed/gewenst gedrag. 

--

Nu heb ik niet echt jachthonden, en ook de kruisingen zit waarschijnlijk behoorlijk baasgericht ras in, wat het, vind ik, eenvoudiger maakt om mee te trainen/op in te spelen.

Bij jachthonden zou ik het denk ik lastiger vinden, al heb ik daar wel staaltje van gezien van een baas die totaal niets te zeggen had in duin of op strand (jachttraining en blazen op fluitje ten spijt), maar dat mijn herder het op een bepaald moment zat werd en haar even ging halen en "vertellen" hoe hij er over dacht. 

Ze was onder de indruk, maar niet bang, vervolgens kon ze dus wel luisteren en bleef ze bij ons, niet alleen die wandeling, we hebben talloze wandelingen gemaakt maar ze haalde het toch niet meer in haar hoofd om met hem erbij erop uit te trekken en lak te hebben aan de baas 

--

Ander weglopen heb ik ook wel ervaren, dat honden echt tuinen uitspringen of deuren uitvliegen om erop uit te trekken. 

Bij mijn eerste ook de voortuin uit, maar die bleek toch in de achtertuin te zijn gaan zitten en was dus niet écht weggelopen. Honden die voor mijn gevoel het echt bewust weg gaan, hebben nog te weinig binding met een baas.

Ook kan het zijn dat ze in een bepaalde angst zijn gekomen, onze jongste kon in begin echt angstig op bepaalde situaties reageren, en omdat ze ons nog niet goed genoeg kende zou kans dan groot zijn geweest dat ze het op een rennen zou hebben gezet. Pas toen ik begon te merken dat ze bij ons steun durfde te zoeken zijn we haar vaker los gaan laten tijdens wandelingen, daarvoor dus op omheinde terreinen en veel geoefend op basis bij de baas komen.

--

Leer je hond kennen, bij jonge honden van bepaalde rassen wees beducht op bepaalde eigenschappen en ga daar al jong mee aan de slag, mijn idee is altijd, beter voorkomen dan genezen (iets wat me bij mijn eerste hond dus echt wel een jaar heeft 'gekost'). En ik moest altijd nog blijven opletten bij haar, te laat ingrijpen en ik had het nakijken. 

Lag ooit een haas op open veld. Niet gezien, pas toen ik er dus bijna bovenop stond vloog hij weg, en zo ook Bluf. Roepen werkte niet, pas op moment dat ze 1 moment zich omdraaide had ik haar aandacht weer en bleken mijn oefeningen vruchten af te werpen en kwam ze terug.

Richmond Park Fenton/Benton had mijn Bluf kunnen zijn.. ik wist alleen dat dat gebrul niet zou werken bij haar

Straathonden lopen niet weg omdat ze in hun oude patroon vallen, meestal zijn ze angstig en lopen weg, en daarom zijn er zoveel honden kwijt. Hun oude patroon was niet leuk.

Ik heb er nu 1 gehad en nu Sam, Faro als die ging jagen was je hem uren kwijt, hij kwam wel terug maar kon bijna nooit los.

Sam komt gewoon braaf, loopt wel hier en daar te snuffelen en als hij achter blijft fan komt hij als een speer weer langs rennen.

"Een hond moet lekker kunnen uitrazen." is een gezegde wat de meeste van ons wel eens gehoord hebben, maar is dat wel echt zo? 

In dit topic wordt één veelvoorkomende reden benoemd waarom een hond zou weglopen. Namelijk het jachtinstinct. Waaraan dankt een hond zijn jachtinstinct? Aan zijn voorouder, de wolf. Als je gaat kijken naar de omstandigheden van hoe wolven jagen, dan is dat bij voorkeur in samenwerking met de roedel, en als het moet; zelfstandig. Maar of het nu in een roedel of zelfstandig gebeurt; een wolf gaat spaarzaam om met zijn energie. Een wolf (of een hond die zichzelf moet zien redden) weet niet wanneer die weer te eten heeft. Jagen gebeurt daarom gecoördineerd, het wordt afgestemd op elkaar, op de prooi, de (weers)omstandigheden, het terrein, en ik weet niet precies allemaal wat nog meer... Maar dat houdt dus zeker niet in; als een bezetene achter elk prooidier aan gaan wat ze zien of ruiken... Iets wat veel jachthonden die losgelaten worden in onze maatschappij juist wel doen. 

Voor een hond is het belangrijk dat hij wel zijn energie kwijt kan. Dat doe je door te wandelen, kilometers maken. Gewoon aan een normale lijn. Of los indien je hond bij je blijft en alleen waar dat is toegestaan. Is je hond van een ras wat heel veel energie heeft? Dan heb ik goed nieuws, want er zijn tal van mogelijkheden binnen onze maatschappij beschikbaar van sporten of werken met je hond. Je kunt afstemmen wat past bij het instinct van je hond. Ga samenwerken met je hond, honden zijn net als wolven roedeldieren. En voor de hond is de mens hun roedel, samenwerking maakt de roedel hechter. De verbinding sterker. En met werk of sport wat bij de hond (en baas) past, kan een hond zijn energie kwijt. De frequentie waarmee jullie dit doen kun je afstemmen naar de behoefte van de hond, de ene hond is wat energieker dan de ander...  Maar meer aan activiteit is niet nodig.

Uitrazen is niet noodzakelijk. Maar wel een gemakkelijke manier om je hond moe te krijgen. Al bouwen die honden wel conditie op natuurlijk....

Mijn kruising podenco-siberische husky, inmiddels bijna 14,5 jaar oud, was 16 maanden toen hij bij me kwam. Zowel bij zijn opvangadres als bij mij liep hij vanaf de eerste dag los. Hij luisterde perfect. Dit ging goed tot er een half jaar later in de duinen een konijn letterlijk voor zijn voeten liep. Zijn jachtinstinct was getriggerd en het ging langzaam van kwaad tot erger. Hij heeft 3 jaar lang losgelopen, het was een voortdurende zoektocht waar dat veilig kon. Toen hij op het laatst soms 45 minuten buiten beeld was en ik op van de zenuwen was besloot ik hem voor altijd aan de lange lijn te houden.

Om het gemis van het loslopen te compenseren zijn we wekelijks activiteiten op een goede hondenschool (privé-training) gaan doen. Ook zijn we regelmatig snuffeltuinen gaan bezoeken en heb ik van mijn eigen tuin een snuffeltuin gemaakt. We zijn hersenwerk gaan doen en regelmatig huur ik een omheind terrein.

Al die activiteiten doen we nu nog steeds en hij geniet er op zijn oude dag nog steeds van. Ik heb niet het gevoel dat hij tekort is gekomen, integendeel, vanaf het moment dat we deze omslag hebben gemaakt had hij zichtbaar meer innerlijke rust.

Mijn hond hoeft niet bezig te zijn met mij, ik let op mijn hond.

Als ik dit allemaal lees en samenvat speler er dus meerdere factoren tegelijk. Een hond loopt niet weg omdat hij geen band heeft, maar omdat iets in de omgeving op dat moment meer oplevert dan bij de eigenaar blijven. Dat kan te maken hebben met onvoldoende opgebouwde training onder afleiding, maar ook met ras en instinct.

Sommige honden zijn nu eenmaal zelfstandiger of hebben een sterke jachtdrift. Dat betekent niet dat loslopen onmogelijk is, maar wel dat het zorgvuldig opgebouwd moet worden. Tegelijk dragen wij de verantwoordelijkheid voor wat onze hond doet.

Als een hond structureel uit zicht verdwijnt, is hij simpelweg nog niet toe aan die vrijheid. Dan kan je zeggen dat loslopen geen recht is, maar iets wat past bij hond, omgeving en training

Een groot voordeel van het kunnen loslopen is dat het 'wandeltempo' van mijn honden veel hoger is dan hoe ik zelf loop.

Als ze loslopen kan ik op mijn eigen tempo blijven lopen, en hun hoeven zich niet aan te passen aan mijn tempo.

Ze lopen dan eens voor me, dan achter me, dan zijn ze weer hier en dan weer daar.

Dan nemen ze weer samen een sprintje,  dan blijven ze weer eens een minuut of langer snuffelen op één punt, volgen eens zigzaggend een spoortje.  

Ze letten op elkaar wat ze aan het doen zijn, en ondertussen houden ze mij ook nog in het oog.

Dat vind ik zelf één van de grootste voordelen!

Wat je hier zegt is tekenend voor meer hondeneigenaren. Je benoemt hier wat jij een groot voordeel vindt van het kunnen loslopen. Je honden hebben immers een ander looptempo dan jij. Dat geldt voor meer honden (en mensen). Mensen ervaren daarin vaak een stukje ongemak, en het kost moeite om een hond te leren aan de lijn mee te wandelen en zich aan te passen aan het tempo van de baas. Makkelijker is het de hond los te laten en te leren in de buurt te blijven. Vervolgens ziet de mens allerlei signalen vanuit de hond gezien dat ze het helemaal naar hun zin hebben, en zo heeft de mens aan zichzelf verklaard: "loslopen doet mijn honden goed!" Maar het loslopen begon omdat de mens in eerste instantie een stukje ongemak ervaart tijdens het wandelen met de hond aan de lijn. Dus in feite doet het in eerste plaats de mens goed dat de hond los loopt. Wat gebeurt er als je door dat stukje ongemak heen gaat, en je je hond leert zich daadwerkelijk aan te passen aan jouw looptempo? 

Ik kan zeggen, een hond geniet ook enorm van aangelijnde wandelingen. De mijne volgt ook spoortjes, en ik kan zelfs precies zien en voelen wanneer ze het spoor kwijt raakt. Ze snuffelt ook, geniet van de omgeving en de wandeling, maar ook van het samen zijn met mij. Aan de lijn merk ik dat er veel meer communicatie mogelijk is tussen hond en baas, waardoor dat jou als baas mogelijkheden biedt om de samenwerking tussen jou en je hond te verbeteren. En dat is belangrijk. Mensen missen namelijk al zoveel signalen van honden... In feite maak je het jezelf moeilijker om alert te zijn op de signalen van je hond als er meer dan 10 meter afstand zit tussen jou en je hond. 

Er ontstaat ook veel meer innerlijke rust bij de hond (mits je voldoende wandelt zodat de hond wel zijn energie kwijt kan). En dat gaat gepaard met harmonie in de gehele roedel. Dat is ook genieten! 

Het loslopen wordt door de mens belangrijk gemaakt. Er lijkt tegenwoordig bijna een taboe te bestaan wanneer je kiest voor aangelijnde wandelingen, alsof je je hond tekort doet. Maar het tegendeel is waar.

Vroeger vond ik het een must dat honden los konden lopen. Met mijn kruising podenco-siberische husky heb ik ervaren dat honden aan de (lange) lijn ook niets tekort hoeven te komen. Loslopen is geen must meer voor mij.

Echter, sinds 2 jaar heb ik een nieuwe herplaatser, een grote poedel. Ze was 5,5 jaar toen ik haar kreeg. Ze is opgegroeid bij een alleenstaande demente vrouw, heeft daar 5 jaar gewoond en weinig meegemaakt. Daarna heeft ze maanden in een hondenpension gewoond, is toen herplaatst in een druk gezin die haar na 2 weken weer hebben herplaatst bij mij.

Sasja was wereldvreemd, had hevige schrikreacties en vluchtgedrag tijdens wandelingen. Zij kon heel heftig reageren op geuren die ik niet rook. Ik heb nog steeds geen idee wat de (geur)prikkels waren (soms nog zijn) waar ze zo op reageerde en daardoor kon ik er ook niet op trainen. Natuurlijk heb ik overleg gehad met mijn hondentrainster hierover, maar ook zij wist het niet. Op de hondenschool kon ze ook onverwacht met angst reageren. Ik vond het in ieder geval onverantwoord om haar los te laten lopen, dus zij bleef, net als Branco, aan de lange lijn.

In de afgelopen 2 jaar is zij met een rustige aanpak dusdanig gegroeid dat heftige schrikreacties en vluchtgedrag uitblijven. Tegen mijn verwachtingen in loopt ze sinds een paar weken los. Als ik naar het loslooppark rijd begint ze al van enthousiasme te piepen in de auto, voor een lange lijn wandeling doet ze dat niet. Loslopen heeft voor haar echt meerwaarde.

Ik vind dat je per hond moet kijken wat het beste is, los of aan de (lange) lijn. Sommige onzekere honden voelen zich bijvoorbeeld veiliger door de lijn. Voelen dan meer verbinding met de baas. Allemaal prima. Bekijk het per individu.

Het heeft ook een deel met de genetische aanleg te maken + training. Er zijn bepaalde rassen waarbij geadviseerd wordt om ze absoluut niet los te laten zoals Husky's en Afghaanse windhonden. 

Ondanks dat ik honden hebben met een jachtinstinct, kunnen ze wel los. Daar zit ook veel training in en opletten. Toch mogen ze van mij echt niet altijd los waar het wel zou kunnen. Bijv. Bij schemer of in het donker mag Fudge absoluut niet los op de plekken waar ze wel los kan. Dan staat haar jachtinstinct radar scherper aan. Voor haar veiligheid en mijn gemoedstand blijft ze aan de lijn. 

Overigens kan Maylo nu sinds 2 jaar wel bijna overal los...die gaat zijn neus nauwelijks nog achterna. 

Ik hoop met de nieuwe het zelfde aan te leren. Hier een Friese Stabij in de buurt gehad die bij elke mogelijkheid dat hij kon ontsnappen, ontsnapte. De eigenaren laten hem alsnog op plekken los waarvan ik denk...die hond wordt ooit een keer dood gereden...want ook daar is hij vaak genoeg er tussen uit. Zielig voor de hond maar die eigenaren leren het niet. 

Het is niet dat ik hier de keuze wil bekritiseren om je hond los te laten lopen. Ik laat mijn honden ook wel eens los - waar dat toegestaan is en waar het veilig kan - en ik kan daar ook van genieten. Maar wat hier gezegd wordt: Als ik naar het loslooppark rijd begint ze al van enthousiasme te piepen in de auto, voor een lange lijn wandeling doet ze dat niet. Loslopen heeft voor haar echt meerwaarde. Dan interpreteer je de signalen van je hond verkeerd.. Dan verwar je een opgewonden staat van zijn met een gelukkige staat van zijn. Waarom een hond zou piepen zodra jullie op locatie aankomen, is bijvoorbeeld omdat de hond de locatie associeert waar jullie zijn aangekomen met opwinding en door te piepen communiceert hij dat de opwinding en spanning in zijn lijf aan het toenemen is. Meer is het niet. Piepen betekent niet "loslopen heeft een meerwaarde voor mij". Het label "nu is hij pas echt gelukkig" plakt een mens er toch echt zelf op. 

Ander voorbeeld: ik heb wel eens mensen op bezoek gehad die dol zijn op honden. Die nemen de tijd om ze te begroeten en vinden het heerlijk om afgelebberd te worden. Één van mijn honden gaat daar vol in mee. Drukt zichzelf tegen je aan, piept uit enthousiasme, hijgt, als je stopt springt ze tegen je op, haar hart gaat als een bezetene tekeer. Deze mensen geloven dat deze hond blij is om hun te zien, "ze heeft slechts een hoop energie en kan wat druk worden als ze aandacht krijgt". Het is een lieve en sociale hond, ze bouwt van nature snel spanning op en schakelt razendsnel door. Al die signalen die ze laat zien aan deze visite zijn signalen van (positieve) spanning. Ik kan ook heerlijk knuffelen met mijn hond. Dan komt ze bij me liggen, koppie op schoot. Ik masseer haar even, ze slaakt een diepe zucht van ontspanning... Ze geniet! Nog meer dan van de knuffel van de visite, maar met name die eerste vorm van "knuffelen" wordt geïnterpreteerd als zijnde "de hond is blij en gelukkig!". Als je opwinding stimuleert dan krijg je opwinding terug van je hond. Als je ontspanning stimuleert volgt ontspanning. Simple as that.. Is een opgewonden hond gelukkiger dan een ontspannen hond? Naar mijn inziens en ervaring: zeker niet! 

Een hond loopt gewoon graag los, en dat is logisch, niks of niemand vind het fijn om altijd vast te zitten, maar dat wil niet zeggen dat als je hond bijvoorbeeld wegloopt, dat je hem nooit meer loslaat dat de hond niet kan genieten van de wandelingen, honden genieten altijd van wandelingen.

En als het voor hun eigen bestwil is, dan gewoon doen, maar als je hond eens lekker kan sjezen zonder dat je hem kwijtraakt, zeker doen.

Fijn dat je me uitlegt hoe mijn hond in elkaar zit . Kennelijk ken je haar beter dan ikzelf. Ik ga echter liever op mijn eigen oordeel af. 

Is Adriaan toevallig een nieuw account van Dutcheye die onder zijn eigen bericht reageert? Hetzelfde belerende toontje. Ik haak af .

Het maakt mij niet uit wat een ander doet hoor.

Als anderen liever hun hond aangelijnd houden, dat is toch prima.

Mocht ik ze tegenkomen,  doe ik doe van mij ook even vast bij het passeren.

Verder zijn mijn honden netjes opgevoed, kunnen ook zonder trekken aan de riem meelopen. 

Je kan zeggen wat je wilt, maar ik geniet alle dagen van de wandelingen met m'n 2 honden 

We zijn niemand tot last, en ik zie dat Black en Timmy het heerlijk naar hun zin hebben.

En dat doen we op onze manier,  zoals we het al jaren doen. 

(Black is zelfs al dik 12 jaar en vanaf 8 weken oud bij mij)

Zo is dat Sylvia!

Dit is nu een mooi voorbeeld van hoe een mens bepaalde signalen/gedrag opmerkt, en daar een oordeel over velt, "het zal wel daar vandaan komen!" en vervolgens is het voor de mens klaar en duidelijk. Dit gebeurt in de praktijk dus ook heel vaak bij honden. En je ziet hoe je met aannames zo makkelijk de mist in kan gaan, want ik ben Dutcheye niet, en als ik naar boven scroll heet naar mijn weten TS gewoon Richard?! Hoe denkt TS dan eigenlijk over zijn eigen onderwerp, ben ik nu wel benieuwd naar...? 

Er hangt hier een beetje een apart sfeertje, mensen zijn snel op de kast gejaagd (dat is ook wel een beetje de tijd van tegenwoordig), maar ik val niemand af of aan. Het enige wat ik hier doe/bespreek is een andere kant belichten, hoe het is als je de keuze maakt de hond aangelijnd te houden. Want je hoeft niet te kiezen om je hond te laten loslopen. Je doet je hond daar geenszins tekort mee. Loslopen is geen basisbehoefte voor een hond. En nee, zeker niet elke hond vindt het fijn om zo los gelaten te worden. Wat men ermee doet, is aan zichzelf. De een vindt deze aanvulling fijn en leert hier verder van, en de ander voelt die behoefte niet. Prima toch?! Is een forum niet juist bedoeld om kennis en ervaringen uit te delen? 

Dat inderdaad Adriaan.

Zelf streef ik er wel naar om eigen honden de mogelijkheid te bieden om los te lopen. Ik vind dat zelf prettig, het idee van mate van vrijheid kunnen geven, mits ze goed genoeg luisteren en of geen gevaar opleveren voor anderen of zichzelf.

Stilistisch antwoord? Honden hebben vier benen en wij maar twee, logisch dat ze harder lopen ergens heen voor iets waar hun intresse is gewekt, gnite your welcome.