Valse / onbetrouwbare honden

“Die hond is vals en onbetrouwbaar”

Sommige hondeneigenaren hebben een valse hond. Hoe gaan zij hiermee om en is het mogelijk om dit te verbeteren

Ik denk dat vals een eigenschap is die past bij menselijk gedrag. Vals zijn betekent dat je bewust iets anders laat zien dan je bedoelt, om iemand op het juiste moment te schaden. En dát vraagt om plannen, vooruitdenken en berekenen. Precies die dingen kan een hond niet zoals een mens dat kan
Wat mensen “valsheid” noemen bij een hond, is in werkelijkheid meestal iets heel anders: onzekerheid, angst en een diep verlies aan vertrouwen

Een hond kan alleen normaal reageren als hij zich veilig voelt bij mensen. Zodra dat vertrouwen beschadigd raakt, gaat hij zichzelf beschermen. Niet omdat hij kwaad wil, maar omdat hij zich bedreigd voelt - soms zelfs door dingen die voor ons heel onschuldig lijken

In zo’n toestand kan een hond onvoorspelbaar reageren en zelfs bijten. Dat noemen we dan angstbijten. Het gedrag is dan vals en niet betrouwbaar, maar het is géén bewuste gemeenheid en zeker geen valsheid. Het is zelfverdediging vanuit stress en onzekerheid

Dit verlies aan vertrouwen komt vaak door onrechtvaardige behandeling, harde correcties, wisselend gedrag van de baas of juist door verwennen zonder duidelijke grenzen. Ook te weinig aandacht of onduidelijk leiderschap kan bij sommige honden leiden tot verwarring en angst. Het gevolg is een hond die constant op scherp staat

Daarom heb ik persoonlijk altijd medelijden met honden die als “vals/onbetrouwbaar” worden bestempeld. In dat gedrag zie je vaak niet het karakter van de hond terug, maar het karakter van zijn omgeving - en vooral van de mens die verantwoordelijk is voor zijn opvoeding

Toch zijn er eigenaren die hiermee moeten omgaan

Wat is hun dagelijkse routine – lopen zij een straatje om, doen ze de hond een muilkorf om, hoe doen ze het met visite / bezoek. Denken zij dat verbetering mogelijk is?

Of hebben zij de hoop opgegeven

Ik ben het er helemaal mee eens, maar wil toevoegen dat er naast angst meerdere redenen zijn waarom honden kunnen bijten. Ik heb nu een hond die eigenlijk heel stabiel is, absoluut niet vals of agressief. Ik zal hem echter ook niet direct als betrouwbaar beschrijven, niet voor iedereen tenminste. 

Voor Flynn is tanden gebruiken een manier van communicatie, vanaf pup al. Hij snept wat betekend dat hij een snelle hap in de richting van het doelwit geeft, vaak met kort contact maar nooit met schade (ook geen blauwe plekken). Hij is absoluut niet bang voor mensen, eerder tegenovergestelde. Hij vind mensen juist super leuk en reageert heel sociaal op iedereen. Bezoek is prima (iedereen mag binnen komen, hij begroet ze vriendelijk), mensen die hem lokken en willen aaien is prima, zelfs mensen in het ov die hem ineens een aai geven is prima, maar mensen moeten niet iets van hem willen of hem proberen te corrigeren.

Buiten is er nog nooit iets fout gegaan (op happen naar de dierenarts en fysio na), maar binnen heeft hij dit al wel meerdere keren gedaan waardoor we nu de strenge regel hebben dat enkel ik en mijn moeder hem mogen corrigeren of weg sturen en dat hij enkel geknuffeld mag worden als hij er zelf om vraagt. Ik en mijn moeder kunnen alles met hem, de rest accepteert hij niet goed genoeg en dan durft hij tegen correcties in te gaan. 

Hiernaast heeft hij een probleem met rennende kinderen. Kinderen die rustig zijn zijn prima, ze mogen hem aaien en als ze dat niet doen worden ze volledig genegeerd. Als ze echter dicht langs hem rennen en vooral als dat een paar keer achter elkaar gebeurd reageert hij ook. Hij valt dan naar ze uit, niet agressief maar gefrustreerd omdat hij vanuit instinct beweging wil controleren. Hij wil de kinderen stoppen en gezien de eerder genoemde eigenschappen weet ik dat hij daarbij tanden kan gebruiken, niet omdat hij pijn wil doen of kwaad wil doen maar puur omdat hij zo communiceert. 

Ik vind dit allemaal absoluut geen probleem. Het was niet echt wat ik had verwacht van dit ras, maar bij een dierenarts waar zijn fokker ook naar toe gaat heb ik gehoord dat kelpies in omgang met mensen soms bijzonder kunnen zijn en bijzonder wordt in dit geval zelden op een positieve manier bedoeld. Daarnaast is Flynn voor een kelpie ook gewoon heel erg pittig. 

Zolang iedereen in huis de regels volgt is er eigenlijk geen probleem en niets wat aangepast moet worden. Buiten komen we zelden rennende kinderen tegen en als ze op een afstand rennen is dat prima (laatst bijvoorbeeld rennende en sleeënde kinderen in het recreatiegebied kon hij prima los negeren). Daarnaast luistert hij ontzettend goed, als ik gedrag zie wat ik niet vertrouw kan ik hem terug roepen. 

In situaties waar veel drukte is en weinig ruimte, zoals terrasjes of het ov, ben ik wel steeds meer een muilkorf aan het gebruiken met het doel om dat uiteindelijk standaard te doen. Ik verwacht niet dat er ooit iets gebeurt, maar met hoe hard er nu vanuit de overheid gereageerd wordt op bijtincidenten wil ik echt absoluut geen risico nemen. Hij zal geen schade aanrichten en er niets verkeerds mee bedoelen, maar dat maakt voor de slachtoffers of overheid niets uit.

Het komt niet altijd alleen maar voort uit angst. 

Ik zag laatst een filmpje waarbij iemand zijn hand door open raampje van auto stak om de hond die erin zat te aaien. Die beet gelukkig niet door, maar had wel de hand vast met de bek. Bij mijn herder wilde iemand ook iets zelf uit de auto pakken, de man kende de hond, zag er geen probleem in, en ik eigenlijk ook niet.

Echter was die hond, sinds hij bij mij was een stuk beschermender en zelfstandiger geworden, dat dát dus niet meer ging.

Zo liep ik er na de eerste weken dus ook tegenaan, dat de hond zelf ging bepalen dat ik heel belangrijk voor hem was, en als hij iets als bedreigend ervaarde vloog hij dus plots uit naar mensen die mij te dicht naderden. 

Zelf ervaarde ik dat inderdaad als onbetrouwbaar, gevaarlijk ook en twijfelde ik of ik wel de juiste baas was.

De hond echter was niets mis mee, hij was een beetje stuurloos geworden omdat ik aan zijn zelfvertrouwen werkte, maar daardoor te weinig leiding bleek te geven. Toen die balans daarin weer terug was, geen issues meer gehad buiten of binnen.

Het bleef wel een hond die niet meer alles over zijn kant liet gaan, en terecht. Iemand moest niet proberen "baas" te gaan spelen, over te gaan hangen o.i.d.

Daar lette ik dus altijd wel op, op zijn signalen. Maar hij was altijd eerlijk, gaf signalen af of seinde naar mij eerlijk gezegd als iemand over zijn grenzen dreigde te gaan. Prima te doen dus.

Hij kon dus wel degelijk scherp reageren, was pakwerk getraind, maar nooit buiten de trainingen om doelbewust een mens gebeten.

--

Onze grote dame uit Rusland schroomde in begin niet om ons te bijten, niet door, maar als haar iets niet zinde, was haar primaire reactie dus tanden laten zien en niet schromen om ze in te zetten.

Door vertrouwen te geven, en niet te straffen, maar laten zien hoe het anders kon veranderde ook haar manier van reageren. Goed genoeg dat we hondenmensen op visite konden laten komen om te zien hoe dat ging. En vrij rap was helder, ook buiten als ze benaderd werd door mensen dat dat gedrag eigenlijk verdwenen was.

Nog steeds moet je haar niet treiteren of uitdagen, want net als mijn eerste (Finn) is zij wel zo gegroeid dat ze haar eigen grenzen prima weet aan te geven en te stellen, en dat vind ik op mijn beurt helemaal prima. Ook zij geeft het mij aan namelijk als het haar te gortig wordt.

---

Ik vind "onbetrouwbaar of vals" als ik naar eigen ervaring kijk dus meestal iets wat anderen vinden als ze iets doen bij een hond die al signalen afgeeft het niet te willen.

Of als ik zoals hier wel tegen werkmensen zei dat de herder prima was, maar men niet zomaar binnen moest komen of de plaats op zonder dat ik erbij was. Dat namen ze met een korrel zout omdat ze met hem konden dollen, hij ze immers kende etc.. dus toch naar binnen een keer dat ik even elders in huis was. Toen reageerde hij dus niet kwispelend en zagen ze de andere kant van hem. Hij beet niet, maar maakte wel even duidelijk dat het niet de bedoeling was dat ze zonder mij erbij zomaar binnen konden stappen. Deur en poort ging in vervolg dus op slot als je niet kunt luisteren.

Al moet ik wel de keer dat ik met boodschappen aan kwam lopen, pas opzij deed om vrouwtje met een witte herder te laten passeren, en die herder plots voorbij de vrouw schoot en mij in hand en arm hapte betitelen als onbetrouwbaar.

Dat de hond mijn honden zou ruiken of mij associeerde met mijn honden vond ik flauwekul, en heb haar geadviseerd vooral de hond kort te houden bij passeren van andere mensen. 

Dat vind ik dus wel onbetrouwbaar gedrag, zeker als een eigenaar daar niet op goed reageert of weet te reageren. 

ik moet hierop reageren want ik denk dat ik ook zo een hond heb. hij gaat hij altijd naar een andere kamer als er bezoek is en buiten krijgt hij een muilkorf want soms bijt hij en ik ben de hele tijd bezig te bedenken hoe ik alles kan vermijden

hij schrikt van geluid of beweging en soms doet hij fel naar mensen die hij eigenlijk kent. kleine dieren en andere honden daar kan hij helemaal niet bij blijven. ook moeilijk met de postbode en de buurman. een kind dat rent alles kan hem uit balans brengen. en denk ik dat hij veilig is in een andere kamer maar dan voel me rot dat hij zo reageert op mensen

ik loop om probeer hem weg te houden van alles. ik wil hem niks opdringen wat hij niet aankan maar ik wil ook niet zo leven dat ik alles moet vermijden of beperken enbij het wandelen is het soms dat hij een fietser ziet of een hond dan moet ik hem meteen heel strak vasthouden anders gaat hij uitvallen en wil hij terug naar huis. ik probeer rustig te blijven en hem af te leiden maar soms helpt het niks en voel ik me machteloos

thuis als er visite komt dan wil hij weg ik moet dan met hem naar een andere kamer en blijft hij lang daar als wij beneden zitten ik weet niet hoe lang dat goed gaat zo

ook de gedragsdeskundige zegt dat het een moeilijk geval is en lukt het niet en mijn man en ik weten het ook niet. We vragen ons af of wij hem wel goed helpen

Is me penalty waard....

Interessant wat hier naar voren komt, want het laat precies zien hoe breed het begrip “vals” wordt gebruikt, terwijl het in werkelijkheid om heel verschillende situaties gaat.

Wat Penny beschrijft is herkenbaar: een hond die tanden gebruikt als communicatie. Dat voelt voor mensen al snel als onbetrouwbaar, terwijl de hond eigenlijk heel consequent is. Hij is sociaal, niet bang, maar accepteert geen correcties van iedereen. Dat vraagt geen “oplossing”, maar duidelijke regels en management. En die zijn er al. De keuze voor een muilkorf in drukke situaties is daarin geen zwakte, maar volwassen risicobeheer. Niet omdat je hond slecht is, maar omdat de wereld onvoorspelbaar is geworden.

Blondie laat mooi zien hoe snel een hond als onbetrouwbaar wordt bestempeld, terwijl hij in feite heel eerlijk communiceert. Grenzen aangeven, beschermen, reageren op mensen die over die grens heen gaan, dat is geen valsheid. Dat wordt pas een probleem als de mens die signalen negeert of bagatelliseert. De voorbeelden die je noemt laten vooral zien hoe belangrijk leiding en context zijn. Zonder die twee wordt zelfs een stabiele hond stuurloos.

En dan Carole. Jouw verhaal raakt de kern. Jij leeft met een hond waarbij alles vooruitdenken is geworden. Straatje om, muilkorf buiten, geen bezoek, constant inschatten. Dat is geen “een beetje lastig”, dat is mentaal zwaar. Wat je beschrijft is geen hond die af en toe iets doet, maar een hond die structureel te weinig veiligheid ervaart om prikkels te laten gebeuren. Dan gaat hij zelf regelen. Soms fel, soms onverwacht. Dat voelt voor jou én voor anderen als vals.

Belangrijk om te zeggen: dit is niet ontstaan door één fout of één moment. En het feit dat zelfs een gedragsdeskundige hier vastloopt, zegt genoeg. Dit zijn geen honden waarbij je met nog een oefening of nog een protocol ineens doorbreekt. Vermijden geeft rust, maar bouwt geen vertrouwen op. Tegelijk kun je ook niet zomaar “meer blootstellen”, want dan duw je hem over de rand.

De realiteit is dat verbetering bij dit soort honden vaak niet zit in alles aankunnen, maar in minder vaak hoeven reageren. In kleiner leven. In beter gekozen momenten. En soms ook in accepteren dat “veilig” iets anders betekent dan “sociaal gewenst”.

Wat ik hier vooral terugzie, is dat “vals” zelden over de hond gaat. Het gaat over hoe moeilijk het is om te leven met een hond die niet past binnen de verwachtingen van de omgeving. En over hoe zwaar dat kan worden voor de eigenaar

(De afbeelding van Bottje zegt het visueel)

Wat grappig, ik reageer net in een ander topic (Husky/kat) op een opmerking van Botteke. Zij schrijft dat er in het asiel vaak valse Husky's zitten. Waarop ik reageer met: " valse honden bestaan niet, dat is een menselijke eigenschap" En vervolgens zie ik jouw topic 

Wat jij beschrijft over jouw hond zijn gedrag naar kinderen herken ik heel erg van mijn hond. Ik denk dat veedrijvers daar gevoelig voor zijn (controle willen) Ik ben daarom ook uiterst voorzichtig met kinderen. Preventief, want nooit iets gebeurt behalve uitvallen aan de riem. Ik zie het zeker niet als vals gedrag.