" Bewustwording van het benchgebruik is zeker nodig.
De laatste jaren zie je steeds meer dat de bench een plaats inneemt die het niet hoort in te nemen: ze staat al in de woonkamer klaar nog voor de hond er is. En men gaat vanaf het eerste uur aan benchtraining doen ipv diezelfde tijd en aandacht te investeren in het wennen aan de nieuwe thuis. "
Klopt. Dat doe ik. al zie ik dat niet als benchtraining want daar doe ik niet aan.
Ik haal een pupje uit de vertrouwde omgeving. Weg uit het nest bij de moeder en de broertjes en zusjes. Ik stap met dat kleine hummelke in de auto en ga daar 1,5 uur mee reizen. Stop nog twee keer onderweg om op hele vreemde plaatsen (voor de pup) te kijken of ze misschien moet plassen of poepen. Beiden werden wel wagenziek onderweg.
In mijn eigen beleving wil zo'n pupje daarna maar één ding: Met rust gelaten worden en slapen.Dus ja; bij mij gaan ze dan meteen in de bench. Een bench die al klaar staat voor ze. Waar al een aantal dagen een vieze stinkende nestdoek in ligt. Waar de thuis blijver een warme kruik in klaargelegd heeft. Dus wat doet het pupje? Die valt meteen, direct, als een blok in slaap.
Ik kan me niet voorstellen dat zo'n pupje, zo'n hummelke, dan de behoefte heeft om tijd en aandacht te investeren in het wennen aan het nieuwe huis. Ja, ik zou dat zeker liever willen. Maanden, 9 maanden bij Elsa, heb ik er naar uitgekeken om haar in mijn huis rond te zien scharrelen. Haar interactie met Momo te zien. Ik sta te popelen. Kan haast niet wachten. Maar het pupje? Die is doodmoe.
Neem ik mijn pups in de eerste weken mee ergens naartoe voor de socialisatie dan zijn ze na 10 tot 15 minuten op. Blijkt als ze thuis komen en meteen 'out' zijn. Diepe slaap, langer dan op de rustdagen. Wat moet die reis dan wel niet met ze doen?
Voor mij is het dus geen benchtraining maar juist meegaan in de behoefte van mijn pups. Dat ze daarbij meteen de bench leren kennen als hun eigen plekje waar ze rust kunnen vinden, is alleen maar meegenomen. Bijvangst, geen hoofddoel.
Toen Elsa nog jong was is ze een dag naar een vriendin van me gegaan omdat ik met die eerste zweepslag zat en voor die dag geen andere hulp/opvang kon vinden. Die ging gewoon met haar om alsof het een volwassen hond was. Constant spelen met haar honden, mee op visite ergens naartoe waar ze constant aandacht kreeg. Ze heeft dagen nodig gehad om te herstellen. Had zij haar maar even in de reisbench gedaan die we mee hadden gegeven.. was een stuk beter voor de pup geweest. Ze kreeg gewoon de kans niet om te slapen. Andere honden, mensen, reizen.. en allemaal gefocust op háár.