" we zijn net gebeld met verschrikkelijk nieuws... Miko is doodgebeten door een andere hond. we zijn zo verdrietig ondanks dat we hem nog nooit gezien of vastgehouden hebben... 5 weken hebben we hier naartoe geleefd... de mand staat klaar... eten is gekocht... en dan gebeurt er dit... er is nog 1 broertje over uit het nestje... deze zit nu moederziel alleen.. we hebben aangegeven dat we dit hoopje dan niet alleen daar willen laten... dat hij de plaats mag innemen van zijn broertje... maar jeetje... wat hakt dit er in zeg... "
Wat sneu!
Ik weet vrij goed hoe dat voelt, we hebben iets soortgelijks meegemaakt...
We hebben eerst contact gehad met een Griekse stichting die een nestje honden in de gaten hield en wanneer er voldoende animo was voor de adoptie van deze honden, ze pas van straat haalde. Zo hadden wij een teefje gereserveerd en de moeder en een ander teefje waren al gereserveerd. Er was dan maar één reutje zonder reservering maar daar was een gastgezin voor geregeld. Toen ze de honden van straat wilde halen konden ze de moeder en het door ons gereserveerde teefje niet meer vinden. We hadden er al zo naar uitgekeken en veel foto´s en video´s gezien dat we echt wel even van slag waren, in je hoofd is het echt al ´jouw´ hondje. Ergens hadden we natuurlijk de hoop dat ze haar alsnog zouden vinden maar dit is helaas niet gebeurd.
Een paar maanden later zijn we verder gaan zoeken en hebben we contact gehad met een Spaanse organisatie, vervolgens na intensief contact een hond gereserveerd en moesten we afwachten tot het transport vol zat (ging per bus). De dag was gepland, een dag voordat ze aan zouden komen werden we gebeld dat het niet doorging i.v.m. autopech onderweg, met de honden zou het goed gaan en zouden weer teruggebracht worden naar het asiel. Vervolgens moesten we wachten op reparatie van de bus en dus een nieuwe datum. Op de dag dat onze hond voor de tweede keer zou arriveren werden we gebeld met de mededeling dat het toch niet doorging. Zat een beetje een vreemd excuus achter, dus ik ben de organisatie nogmaals gaan natrekken, toen bleek het dat alle honden van deze organisatie door de Spaanse dierenpolitie in beslag genomen waren. We waren hier natuurlijk kapot van en hebben geprobeerd via hen de hond alsnog te adopteren maar helaas was dit niet mogelijk.
Hoe het met deze twee bovenstaande honden gaat weten we helaas niet, maar denk echt nog af en toe aan ze...
Een hele tijd later zijn we toch weer voorzichtig gaan kijken en zagen we tot onze verbazing dat het zusje van het eerste hondje toch niet geadopteerd was door de mensen die haar gereserveerd hadden omdat ze haar te angstig vonden. Toen hebben we contact opgenomen met de stichting en nu woont ze al een paar jaar bij ons, en zijn we echt heel blij met haar!
Na dit verhaal vind ik het dus heel mooi om te horen dat jullie voor het broertje gaan en wens jullie veel geluk samen!