Frustratie? Ik werd hier gewoon heel verdrietig van.
Het is een natte dag. De parkeerplaats van de supermarkt staat vol en auto's rijden af en aan. Ik zoek mijn weg in deze, voor mij onbekende winkel. Wikken en wegen wat we zullen eten, wat ik als snack voor mijn vriend mee zou nemen want sommige producten zoals we gewend zijn, hebben ze hier niet. Maar als ik mijn karretje heb volgeladen sluit ik aan in een rij bij de kassa. Voor mij staat een dikke vrouw met haar kind die zij nog tweemaal terug de winkel instuurt om wat te gaan halen. Daarvoor een klein, oud, fragiel vrouwtje in een scootmobiel. Eén voor één legt zij zeer voorzichtig haar boodschapjes op de loopband terwijl zij wankel naast haar scootmobiel staat. De dikke vrouw heeft haar boodschappen al op de loopband liggen terwijl de oude vrouw nog bezig is. Dan reikt ze naar beneden en tilt met twee trillende handen een anderhalf liter pak melk uit haar scootmobiel.. schuifelt dichterbij de band om hem neer te zetten. De dikke vrouw kijkt er, net als ik naar. Een verstild beeld in de waanzin van de zaterdagboodschappen.
De oude vrouw is aan de beurt. De scheidingslat tussen de twee loopbanden voor gescande boodschappen wordt haar kant op getrokken en haar boodschapjes komen aan de verste kant aan. Ondertussen zet ik mijn boodschappen snel op de loopband. Dan hoor ik de dikke vrouw demonstratief zuchten. Ik kijk op en zie hoe de oude vrouw in haar scootmobiel met trillende, onhandige en kromme vingers haar kleingeld telt om te betalen. De dikke vrouw kijkt haar kind met een 'ik weet het' blik aan, zucht nogmaals overdreven diep en tikt met de tenen van haar rechter schoen ongeduldig op de grond. Het ligt op mijn lippen haar een sneer toe te bijten maar ik slik het in. Dan is de dikke vrouw aan de beurt. De scheidinglat wordt weer verschoven en haar boodschappen komen aan de makkelijke kant aan. Ze stormt opgewekt om de oude vrouw heen en zegt dat haar kind haarzelf maar even moet helpen met het inpakken van de boodschappen. De oude vrouw staat vertwijfelt naast de loopband. Hoe komt zij bij haar boodschapjes? Dikke vrouw en kind keuren haar geen blik waardig terwijl zij haar de weg versperren..
Dan ben ik het zat, schiet langs de oude vrouw op en pak haar boodschapjes van de band. "Waar wilt u ze hebben?" vraag ik. Ze glimlacht. Verrast maar bedroeft. En ik pak haar boodschapjes maar voor haar in.
Waar is onze medemenselijkheid gebleven? Dat respect voor onze ouderen die onze samenleving hebben opgebouwd? Is het nu echt zó erg om even te wachten? Om even die paar boodschapjes op de band te zetten en weer terug in haar mandje? Heeft een moeder haar kind dat niet bij te brengen? Of hoopt ze dat dat kind haar later ook gewoon laat barsten?