Gisteren zocht ik iets en ik kwam hem tegen, mijn ontslag brief, weer voelde ik de boosheid opkomen.
Ik werkte al zo'n 16 jaar in een verzorgingstehuis als coördinerend nachtdienst, eerst 3 nachten per week, later de ene week 2 en de andere week 3 nachten, dit ivm met de inmiddels groeiende roedel honden en met Ben die werkte als ZZP'er
Ik had griep, melde me ziek maar had geen boterham in huis, Ben zou laat thuis komen, dus ik dacht ik spring maar even in m'n auto naar het overdekte winkelcentrum om snel wat boodschappen te halen.
Zo gezegd zo gedaan.
Toen ik weer aan de beterende hand was, mijn leidinggevende gebeld en gezegd dat ik de volgende nachtdiensten weer kon komen werken, dat was prima maar hij wilde graag een gesprek met mij.
Ik ga naar dat gesprek en hij zegt, dat ik gezien ben, terwijl ik griep had, in het winkelcentrum. Er had iemand naar hem gebeld.
Ik zeg dat klopt, niks in huis, Ben tot laat werken enz.
Waarop hij zegt, maar dat mag niet hoor.
Waarop ik zeg, ja maar ik moet toch ook mijn honden uitlaten, dat gaat ook gewoon door.
Waarop hij zegt, dat mag ook niet.
Ik zeg tegen hem, als jij ziek bent en je moet je kind van school halen dan doe dat toch ook?
Daar ging hij niet op in natuurlijk.
Ik was inmiddels zo pissig dat ik zei, moet ik dan mijn honden maar in huis laten schijten en zeiken, als ik ze niet uit mag laten.
Desnoods zei hij als ik maar niet naar buiten ging.
Hij vertelde me ook nog wie er gebeld had een collega nachtdienst, die zei zoveel steun aan mij gehad te hebben, toen ze borstkanker had gehad.
En daar zou ik dan gewoon fijn weer nachten mee mogen werken.
Diezelfde nacht heb ik mijn ontslagbrief geschreven, de volgende dag gebeld naar mijn leidinggevende dat ik op het gesprek terug wilde komen.
Dat kon die zelfde dag, ik gaf hem mijn ontslag brief en hij werd wit om zijn neus want dat was beslist niet de bedoeling geweest.
Ik heb gezegd dat had je eerder moeten bedenken en ik kan niet op staande voet ontslag nemen maar vanaf nu ben ik ziek, want samenwerken met zo'n collega gaat het niet worden ik sla d'r op d'r bek.
Mijn vader zei heel simpel in de oorlog noemde ze zo'n collega een NSB'er.
Ik heb 2 maandjes thuis gelopen en heb toen nog met veel plezier bij de terminale thuiszorg gewerkt.
En 5 collega's van dat oude clubje daar heb ik nog contact mee waarvan er 2 dikke vriendinnen zijn.
Tja, zo kan het lopen.