Dit is ons verhaal…
Heel naïef was ik toen ik je snoet zag staan op het internet. Veel te mooi, veel te lief om in handen te vallen van iemand die niet ik was. Dat dacht ik toen. Je zat in een ‘winkel’ op de eerste etage en ik had geen keuze meer, was al verkocht voor we in de auto stapten om jou te gaan ‘bekijken’. Je was een pup uit de broodfok (dat woord ken ik nu, maar toen niet). Ik wist het niet en dat spijt me nu heel erg. Niet in het minst voor jou. Thuis was het wennen met jou erbij. Je was van alles bang, je plaste als er iemand binnenkwam die je niet kende of vertrouwde. En… het lukte me maar niet om jou te doen luisteren. Nochtans was je een slimme hond, met een beetje geluk had je zelfs blinden kunnen helpen. Je had nooit geleerd om sociaal te zijn, dat weet ik nu. Die cruciale periode was voorbij, niemand had jou erbij geholpen. En in die periode kende ik jou, jammer genoeg, ook nog niet. Misschien zat je in een vuil hok, in een donkere vrachtwagen of nog meer gruwelijks. Ik moet er maar best niet te veel aan denken.
Toen kwam de moeilijke taak om jouw vertrouwen te winnen én te laten krijgen in mensen (dat had je niet, hoewel je altijd als een lieve gek en met vriendelijke ogen op hen afstormde).
Acht en een half jaar heb ik jou mogen kennen, acht en een half jaar ben je de beste vriend geweest die ik ooit heb gehad. Evenveel jaar zijn we bij de dierenarts langs geweest… je was heel vaak ziek. Allergieën, oorontstekingen, kennelhoest, baarmoederontsteking en uiteindelijk een agressieve kanker die jou fataal werd. Daar hadden ze voor gekozen bij jouw verwekking.
Maar… Je hebt me zoveel geleerd, niet in het minst dat vrienden bij elkaar blijven, wat er ook gebeurt. Dat je uiteindelijk de goede keuze maakt voor jouw maat, als het erop aankomt. Toen ik jou liet inslapen omdat je uiteindelijk te veel pijn had en de strijd aan het verliezen was, heb je me geleerd dat je jezelf moet wegcijferen in het belang van een ander. Mijn verdriet woog niet op tegen jouw welzijn. Je bracht zoveel vreugde bij mensen. Je bent het zo waard geweest. Ik mis jou vreselijk. Nog steeds. Onze wandelingen, onze gesprekken :) Samen aan het venster kijken, samen door weer en wind, samen op de bank.
We hebben heel veel bereikt samen, zeker als je beseft wat jouw achtergrond was. Je hebt van mij een ander mens gemaakt en ik hoop, ik van jou een andere hond. Een hond met een leven dat het waard was om geleefd te worden.
En de reden waarom ik dit hier post (ik lees al een tijdje maar maakte nooit zelf een account) is omdat we binnenkort een nieuwe puppy in ons gezin krijgen. Ik tel de dagen af. De nieuwe pup heeft een stamboom en is geboren bij een erkende fokker. Ze heeft vanaf haar eerste dag een compleet ander verhaal dan mijn eerste hond. Want ik wilde niet nog een keer deel zijn van die horror, hoe zeer ik mijn hond ook heb graag gezien. Dat nooit meer.
Nu zou ik jullie willen vragen wat ik het beste doe (of niet doe) met een Border Collie pup? Opvoeding… voeding… weetjes… tips & tricks… alles is welkom. Ik heb al veel gelezen over dit ras en ik weet zo ongeveer waar ik aan begin (anders had ik haar niet genomen), maar mensen die zelf zo’n hond hebben weten het vaak uit eerste hand. En daar ben ik een beetje naar op zoek. Bedankt alvast.
Reageren
(zie foto)
"
