1. Hond van een buurtbewoner gromt en blaft en trekt wild aan de lijn, waarop zijn baas vrolijk roept: "Ga maar snuffelen!" "Ehm, liever niet meneer .." "Ja, maar hij doet niks." *Rolt flexlijn vrolijk volledig uit* *Ik stuur zíjn hond terug* *Meneer raakt vervolgens beledigd* Als ik "nee" zeg, dan is het ook gewoon "nee"!
2. Ander baasje: "Ga maar lekker snuffelen!" Ik: "Is jouw hond een beetje lief voor andere honden?" De ander weer: "Ja hoor, soms bijt ie *daar gaat de flexlijn weer, rrrattsss!*, maar dat geeft niet!" Ehm. Huh?
3. Loslopende herdershond bij gillende kinderen, en het inmiddels bekende "ja, hij bijt wel eens, maar dat geeft niks. Waarom til je je hond op?" Nou, wellicht om het feit dat ik wat langer met haar wil kunnen doen dan vandaag?
4. Buurman laat zijn hij-bijt-wel-maar-het-geeft-niks-E.T.-creature los voor mijn zojuist geopende voordeur, maar kijkt mij scheef aan wanneer ik E.T. mijn eigen huis uit trek. Is mijn hond soms één van de weinigen uit onze buurt die níét bijt?
5. Meer grappig, maargoed: "Wat een schatje! Hoe heet hij?" -"Yara." "Wat een mooie naam, Tara!" Één straat verderop bij de volgende voorbijgangers: "Kijk mama, daar loopt Sara! Ooh ja, hallo Lara!" Misschien had ik haar beter "Rara (-wat is haar naam ook alweer?)" kunnen noemen.
6. "Je moet haar wel socialiseren met andere honden!" Waarop ik antwoord: "Ja, maar niet met die wandelende Colgate-reclame van jou."
*Overigens een tip: de baasjes van "de bijters" in mijn wijk geloven inmiddels dat mijn (stiekem kerngezonde) hond overloopt van de vlooien, wormen en andere besmettelijke zaken. Een dergelijke fysieke grens is immers blijkbaar wèl een acceptabele reden tot afstand ;) "Mara" heeft toch geen problemen met deze leugens om bestwil, en genoeg andere lieve hondenvriendjes!