Hallo,
Ik heb een teefje van 2 jaar oud. Op haar 6 maanden kreeg ze, tijdens dat er verbouwingen bezig waren in ons huis, een soort van epileptische aanval.
Wij direct naar de dierenarts, waar ze dan ook een week is opgenomen met baxters, omdat haar vocht en suikerspiegel veel te laag waren.
Ze dachten destijds eerst aan nierfalen, en vertelde me dat als dat zo was, ik de zware beslissing zou moeten nemen om ze te laten inslapen. Een hond aan de dialyse is geen doen.
Gelukkig waren het geen nierfalen, maar wat dan wel? De zoektocht ging door, en na weken bloed laten nemen en onderzoek te doen, kwam de echte ziekte aan het licht.
Ze heeft de ziekte van Addison. Als ik het zelf goed begrijp is dit een auto-immuunziekte waarbij de bijnieren niet werken, en ze dus geen cortisol en aldosteron maakt. Aangezien cortisol wordt aangemaakt tijdens stressvolle situaties, en zij het dus niet aanmaakt, is stress dus letterlijk dodelijk. Vandaar haar aanval tijdens de (lawaaierige) verbouwingen...
Na deze opname is ze nog eens 2 keer een week moeten opgenomen worden door een aanval.
Ze neemt sinds haar 6 maand dus elke dag medicatie, die over het jaar en half enkel verhoogd zijn.
Haar huid is dun en wondjes zijn haast onvermijdelijk als je ze kamt of borstelt. Ze heeft een poedelvacht die niet ruift, dus borstelen weglaten is geen optie... Haar vacht zelf is dun en dof (allesbehalve de volle vacht die ze zou horen te hebben).
Ze is graatmager! Na het eerste vooral viel ze sterk af en at ze zeer moeilijk. We hadden alles geprobeerd; vanalle verschillende brokken, nat voer, vers vlees, sausjes over het eten, eten uit de hand,... noem maar op. Maar ze at bijna niks en soms zelf 2 dagen achter elkaar niet!
Toen ze een dik jaar was ging dat beter. Ze at elke dag haar portie, maar zelfs dan nog kwam ze niet bij. Nu eet ze elke dag een dubbele portie, maar geen verschil.
De dierenarts zegt dat je daar niks aan kunt doen. Het is een deel van de ziekte.
Door verzwakt immuunsysteem heeft ze een zware oorontsteking die 3 maanden duurde (telkens terugkwam) eindelijk achter de rug, en heeft nu last van een ontsteking aan haar oog, die ook al even aansleept ondanks de nodige verzorging..
Ondanks dat alles is het een vrolijke meid en huppelt blij mee met mijn andere hond door de weide waar ik paarden heb.
Ik wandel niet graag met haar, om 2 redenen; 1: ik heb haar niet deftig kunnen socialiseren omdat ze altijd maar ziek was, en nu ervaart ze dus veel als 'eng'. Waardoor ik schrik heb dat ze van het minste teveel stress zal krijgen en weer een aanval doet. En 2: ik ben de reacties beu dat ik mijn meisje geen eten geef...
Hoe dan ook, ik heb haar altijd als een blije pup gezien (ze blijft voor mij een puppy), maar begin deze week kon ze de trap niet op.. Ze mankte hard aan haar achterbeen. Ik maakte me toen nog niet direct zorgen; ze zal verkeerd gelegen hebben, of zich hebben misstapt. Maar de dag erop terug, op haar beide achter benen. Niet veel later liep ze stijf uit heel haar lijf.
Ze jankt niet, en de 'stramme momenten' zijn na enkele minuten weer over. Maar het baart me zorgen....
Ze is 2 jaar. Nog erg jong dus! en ze heeft naar mijn gevoel niet eens deftig pup kunnen zijn. Ik hoopte dat het met de jaren zou beteren, zodat ze toch nog wel een vrolijke, relatief gezonde hond zou kunnen zijn doorheen de rest van haar leven. Maar helaas zie ik het niet beteren...
Dan vraag ik me dus af.. wanneer noem je een hondenleven niet meer hondwaardig?
Ik weet dat dit iets is dat enkel het baasje kan beslissen.. Maar ik heb haar altijd ziek geweten en vrees dus een beetje dat ik haar en haar ziekte niet meer objectief bekijk. Voor mij is elke dag die goed gaat een reden om de beslissing niet te nemen, maar langs de andere kan zou een hond altijd goede dagen moeten hebben, toch zeker op 2 jaar...
Graag zou ik dus gewoon jullie meningen horen..
Alvast bedankt!
Reageren
