Mijn naam is Marianne en heb 2 kids en 3 Franse bulldoggen.
Rocky MR Bones en Steffie.
Alle drie de bullies heb ik nu 7 jaar en opgevangen.
Rocky is achter gelaten door mensen die hem niet meer op kwamen halen.
Steffie moest weg omdat ze haar pups had dood gebeten. (vertelden ze dan)
En MR Bones moest weg omdat er een andere hondje kwam.
Steffie kreeg jonkies op 11 februari 2016 een reutje en een teefje.
Was dol gelukkig en helemaal verkocht aan ze.
Het teefje had een opgehemelde en was zo erg dat de dieren arts zei je kan haar beter in laten slapen.
Spike en Steffie gingen mee na huis.
Wat was ik bang dat Steffie hem wat aan zou doen. Ze hadden gezegd ze heeft all haar puppies dood gebeten daarom moest ze weg)
Maar wat was Steffie lief voor spike en beschermend.
Alles leek goed te gaan tot Steffie niet genoeg melk kon geven.
Ik en me kids hebben Spike verder de fles gegeven.
Onder de fles geven zongen we liedjes.
Toen kwam het volgende angstig moment wat zouden Rocky en MR Bones ervan vinden.
Maar dat ging ook super.
Was even raar maar al gauw speelde ze met elkaar.
Ook Steffie vond het goed.
Toen kwam het volgende probleem Spike mocht brokjes eten wat die niet deed.
Dierenarts zei hij is verwent bij hem duurt het wat langer maar het komt goed.
Ik ging het nat maken en probeerde van alles met melk met water maar Spike wilde niet.
Ik haalde puppy nat voer voor hem en dat ging heel goed.
Ik zat met me kids lekker buiten was heerlijk weer en we waren met de doggies aan het spelen.
Ineens draaide Spike 2 rondje en viel zo na achteren.
We zijn gelijk na de dierenarts gegaan en die begreep niet wat er aan de hand was en dacht dat die dood zou gaan.
Spike kreeg medicijnen en knapte gelukkig op na een paar dagen.
Toen kreeg Spike het benauwd en gaf steeds over dus weer na de dierenarts.
Hij kreeg 2 prikjes voor dat die meer lucht kreeg en voor het overgeven.
Zo ging het een hele tijd steeds weer na de dierenarts want er was niks met Spike.
Ik wilde een doorverwijzing na een kliniek.
Hij is daar een paar keer onderzocht en heeft echt alle soorten onderzoeken gehad.
Die arts vertelde me ik kan niks zien op de foto s de luchtpijp is ook ruim genoeg.
Verder zag die geen rare dingen.
Behalve de huig was een beetje lang en het neusje voor de lucht.
Spike is geopereerd en alles was goed gelopen.
Wat een opluchting was het voor mij en de kids.
Ik kon mijn kereltje weer ophalen.
We kwamen daar en Spike kreeg geen lucht en de arts zei ik begrijp het niet waar het slijm vandaan komt.
Hij wilde hem in laten slapen en dat wilde ik niet.
Spike moest nog genezen hij was net geopereerd.
We kwamen thuis had voor hem in de keuken een lekker plekje gemaakt.
Paar kussens erbij en daar lag ik dan met me kereltje.
De andere honden konden er niet bij dus had die lekker rust.
Het leek beter te gaan alleen hij gaf zoveel slijm over.
Elke keer als het goed ging leefde ik weer op en was de gelukkigste en ging het niet goed stortte alles weer in elkaar.
Die arts die Spike had geopereerd wilde Spike nog een keer opereren.
Nog een stukje van de huig en was weer goed gegaan.
Maar de slijm bleef.
Paar weken later ging het in ene keer super en we moesten op controle komen.
Hij was blij dat alles goed was gelopen.
Spike werd weer benauwd en ik wist het niet meer.
Heb andere dierenartsen om raad gevraagd.
Bloed laten afnemen misschien zagen ze wat over de kop.
Elke keer hoop en dan weer alles weg ik ging kapot
Heb 2 beperkte kids en ook voor hun werd het te veel ook bleef ik zeggen komt goed.
Heb echt alles geprobeerd en het laatste wat ik kon doen is na de universiteit gaan.
Daar had ik weer toestemming voor nodig van de behandelde arts.
Die kreeg ik en hoorde dat het heel duur zou worden.
En dat had ik niet meer.
Ik kon echt niet meer zo verder heb het geld geleend en afspraak gemaakt in Wageningen.
Kon gelukkig de volgende dag half 9 komen.
Ik heb die avond en nacht met Spike gepraat en gehuild.
Ene kant dacht ik nu wordt die eindelijk geholpen en de andere kant was ik bang dat die het niet zou rede.
Toen ik weg ging met Spike heb ik tegen me kinderen gezegd jongens komt allemaal goed.
Spike was best vrolijk hij heeft me nog wakker gemaakt hahahaha.
We kwamen aan en zat daar in de wachtkamer.
Spike begon ineens over te geven en heel veel slijm en schuim.
Hij kon meteen door gaan en hij werd onderzocht.
Ik zag zijn koppie en die mooie ogen.
Ik zei tegen Spike alles komt goed kereltje.
De arts riep me en wilde me wat laten zien.
Hij was aan vertellen en wat ik kon zeggen was alleen Spike red het toch wel.
Je kan hem toch helpen.
Hij keek me aan en vertelde me hij gaat dood ook laat je hem nu leven.
Spike stikt een keer.
Ik ging kapot en kon alleen maar huilen.
Heb afscheid van Spike genomen en gezegd dat het me zo spijt.
Spike zijn luchtpijp was veel te klein zijn slokdarm werkte niet en zijn maag was niet goed.
Ze hebben Spike in laten slapen en daarna kon ik met Spike in een kamer zitten.
Heb Spike mee naar huis genomen en in zijn mandje gelegd.
Heb bij hem gezeten en gewacht tot me kinderen thuis kwamen.
We hebben hem samen begraven.
11 nov 2016 is die overleden en ga nog steeds kapot van de pijn.
Lijk wel of ze me keel dicht knijpen en steeds weer stompe in mijn maag.
Ik weet er niet mee te omgaan.
Ik ben zo kwaad op die artsen heb ze nog gebeld maar die zeggen dat is later gekomen dan heb niks gezien.
Geloof ze niet.
Spike heeft nooit een eerlijke kans gehad.
En dan krijg je reactie van meid verman je nou eens een keer.
Ik mis hem en weet niet hoe ik het moet verwerken.
Ik ga straks sparen voor een andere puppy.
Maar dat wil niet zeggen dat ik Spike vergeet.
Elke avond in bed vraag ik of ze goed voor hem willen zijn en veel willen knuffelen.
En hoop dat ik er beter mee om kan gaan.
Heel veel liefs Marianne
Reageren
