Mijn lijf is inmiddels wel heel veel van me gewend. Die wilskracht heeft me in leven gehouden, ik kwam vorig jaar in het ziekenhuis op de intensive care half uit mijn coma en baas kluif liet me de foto van de kinderen zien. Ik wilde opstaan, mijn bed uit, maar ik lag vastgebonden omdat ik aan allerlei infusen en slangen vastzat. Alle meters schoten de lucht in, ik was in alle staten. Maar die enorme wil heeft me ver gebracht.
Er zit ook een nadeel aan en dat is te lang doorgaan. Onze dochter heeft nog heel veel moeite met wat mij is overkomen. Ze is bang om me te verliezen en wil me letterlijk niet uit het oog verliezen. Ze kan daardoor bijna niet in slaap komen, had prinsessenbehang maar door al die ogen die haar aankeken werd ze ook onrustig. Daarom wilde ik zo graag haar kamer veranderen, rustiger maken en een mooie poster ophangen van een fijn bloemenbos. Ik wilde te snel uit liefde voor haar, maar ik moet ook om mijn lijf denken.
Hihi Margo, je mag me gerust in de tuin zetten hoor. Drinken we gezellig een bak koffie, altijd fijn!
Ja Nadine, mijn gezin heeft me nodig en ik moet wel overeind zien te blijven.
Superknuffelbeer Obi: mijn lijf geeft normaal sneller waarschuwingssignalen, maar gisteren dus pas te laat. Dat gebeurd niet vaak.
Vandaag ging het prima gelukkig, rustig aan gedaan en inderdaad Hettie: in die kleinere etappes bereik ik mijn einddoel ook wel. Ik schuif de doelen verder van me vandaan. Ik maak er inderdaad hele kleine stapjes van Anneke!