Ik heb gisteren al gereageerd (heel kort) de foto van de meiden had me verrast, ik kon niets anders meer plaatsen dan mijn korte berichtje.
Ik zag mijn Athie in de plaats liggen en mijn hart brak weer...
Nu ben ik snel naar pagina twee gegaan omdat ik toch mijn medeleven en bewondering wil uiten voor jullie gezin.
Afscheid nemen is verschrikkelijk en velen onder ons hebben het al meegemaakt, afscheid nemen van twee meiden... dat is nóg erger. Daarom zeg ik bewondering, ik weet dat er geen keuze is als ze beiden lijden en beiden oud zijn, maar hoe jullie dit hebben kunnen regelen vind ik prachtig.
Ik weet dat de pijn nu hevig is, en dat zal nog wel een tijdje zo blijven, maar verdriet slijt, gelukkig, en binnen afzienbare tijd kunnen jullie aan hen terugdenken zónder pijn en met een glimlach.
Je wordt verscheurd tussen de keuze om terug een hondje te nemen en de wens dat dat hondje lijkt op je overleden vriendje. Je wil wel maar je kan je niet voorstellen dat er ooit nóg zulk een fantastisch dier in je leven zal zijn.
Er zal nooit nog zo eenzelfde kameraadje komen, maar gelukkig zal je, na verloop van tijd, vrede hebben met het heengaan en blij zijn met de nieuwkomer die dan ook weer een speciaal plaatsje in je hart zal krijgen.
Ik wens jullie dit van harte toe! Een leven met dieren maakt voor mij de pijn van het afscheid de moeite waard. Ik hoop dat ook jullie gezin terug kan genieten van alle nieuwe dingen die een nieuw kameraadje met jullie zal meemaken.
Nogmaals héél veel sterkte...