De titel klinkt misschien wat overdreven, misschien ook niet. Ik heb er een aantal jaar geleden al eens over nagedacht dit topic te openen, maar kwam er nooit aan toe. Het gaat hier om mijn hus van nu 7 jaar. De meeste mensen weten het wel; Cody is vaak niet sociaal naar andere honden toe. Dit gedrag heeft hij voor het eerst vertoond toen hij een maand of 11 was. Als puber heeft hij ook meermaals aanvaringen gehad met grotere rassen (waarbij het initiatief nooit vanuit hem kwam), dit heeft sowieso al voor spanning gezorgd en geleidelijk ging het omgaan met soortgenoten steeds moeizamer. Als pup is hij overigens prima gesocialiseerd, hij heeft altijd genoeg ‘vriendjes’ gehad van alle kleuren en formaten en kon hier super mee over weg. Logisch, het uiteindelijke karakter heeft zich immers nog moeten ontwikkelen.
Het ‘probleem’
Cody heeft het niet zo op andere (middel)grote rassen. Over het algemeen worden langslopende honden (minstens 2 meter bij hem vandaan) genegeerd of maar even aangekeken. Er zijn ook honden die -even vermenselijkt- op een soort black-list staan, die moeten dood. Als hij ze alleen al ruikt wordt het zwart voor zijn ogen, met als gevolg trekken en uitvallen (willen aanvallen) in combinatie met grommen. Dit alles terwijl de andere hond nog maar een stipje in de verte is, het mag duidelijk zijn dat ik een confrontatie uit de weg ga.
Veel van de honden die tijdens het wandelen dus genegeerd worden, mogen niet in zijn personal space komen. Dit is ongeveer een halve meter. Komt zo’n hond kennismaken of snuffelen, dan valt Cody uit, óf het volgende speelt zich af;
Let op, dit is niet mijn filmpje. Het gedrag van deze malamute komt alleen erg overeen met wat ik ondervind.
Stijf staan, borstelen, niet bewegen en het hele ritueel eindigt met een hap. Nou wordt dit in het filmpje geprovoceerd door de riem, hier gebeurt het automatisch na een seconde of 2-10. Andere honden worden puur niet getolereerd.
Uitzonderingen
Dit is echt niet zo met alle rassen. Hij vindt kleintjes te gek, is er ontzettend voorzichtig mee en laat zich er zelfs makkelijk door wegjagen als er eentje te keer gaat. Met de meeste andere poolhonden is het ook koek en ei, het is heel duidelijk dat ze elkaars lichaamstaal beter begrijpen en veel andere husjes vindt hij écht leuk. Maar daar komt het: Cody is onzeker. Bij de honden die in deze categorie vallen is het in het begin altijd even aantasten en rustig kennismaken. Eerste ontmoetingen met kleintjes/andere hussen lijken tevens best spannend. Maar dan is hij toch wel een stuk losser, geïnteresseerd en nieuwsgierig, soms zelfs speels. Met een verlegen kwispel of een kalmerend signaal (voornamelijk tongelen of lichtjes kop wegdraaien), voor mij een duidelijk teken dat het goed zit. Een ‘zelfverzekerde houding’ en langzaam benaderen is sowieso iets wat men wel vaker tegenkomt in de poolhondenwereld, dus daar maak ik me geen zorgen om.
Er is daarnaast nog een klein aantal (middel)grote honden waar hij het wel mee kan vinden. Dit zijn allemaal rustige honden die de hondentaal goed beheersen en hem na een snuffel compleet met rust laten. Voornamelijk oudere honden.
Om puur op gevoel even een overzicht te maken van honden waar we in onze omgeving mee te maken hebben en tot welke categorie ze behoren voor ons:
20% Ok omgang - Kleine hondjes en poolhonden.
10% Ok omgang - (middel)grote honden
55% Niet van contact gediend – (middel)grote honden
15% Agressie en voor de kill willen gaan – (middel)grote honden
Loslopen
Wij hebben in het park omheinde veldjes staan, bij ons beter bekend als uitlaatrens. Deze staan er speciaal voor honden met issues of die simpelweg niet verantwoord los kunnen lopen. Hier laat ik Cody ook wel eens lekker uitrazen, de ren is hoog omheind, er kunnen geen snuiten door de tralies en er zijn geen gaten waaruit hij kan ontsnappen. Als hij vervolgens een andere grote hond aan ziet komen bevriest hij compleet, gaat hij half-liggen (een beetje de drijfhouding van BC’s), erg fixeren en wacht hij even af. Vervolgens rent hij ernaartoe om compleet uit zijn dak te gaan bij dat hek. Blaffen, grommen noem maar op. Soms wordt er voor het hek nog even stilgestaan (bevriezen), maar vaak gebeurt dit niet. Nou worden de bovengenoemde dingen vaak onder het kopje kalmerende signalen geschoven, daar is in deze situatie echter geen sprake van. Hier heeft het weinig te maken met het willen geruststellen van zichzelf of de ander, ik heb het echt over een ‘aanval’.
Ik denk dat zich een soort intolerantie/onverdraagzaamheid uit onzekerheid ontwikkeld heeft, waar nu agressie uit voortkomt. Dit is trouwens geen woord dat ik graag gebruik, maar ik wil de toestand niet verbloemen.
Het mag duidelijk zijn dat (naast deze omheinde veldjes) mijn hond NIET losloopt.
Wat doe ik?
De bovenstaande situaties zijn gebaseerd op ervaringen uit de afgelopen jaren, bij elk ervan heeft het baasje ingestemd even te kijken hoe het samen zou gaan. Normaal zorg ik ervoor dat Cody geen contact maakt met andere (middel)grote honden. Wat ik doe als ze onze kant op komen lopen verschilt van de situatie. Negeert Cody de hond compleet, dan lopen we erlangs (zonder dat de andere hond in zijn comfort zone komt). Is er sprake van licht fixeren en duidelijke spanning, dan lopen we om. Wil hij voor de kill gaan, dan draaien we ons om en lopen we de andere kant op. Ik heb me vooral bezig gehouden met een variatie van de BAT-methode van Grisha Stewart. Simpel gezegd probeer ik mijn hond te lezen voordat ongewenst gedrag zich vertoont, om hem vervolgens de mogelijkheid geven uit de situatie te stappen (dus omkeren, weglopen). Als we in de ren bezig zijn probeer ik andere baasjes en honden eerder te zien en zorg ik dat hij niet naar het hek toe kan rennen. Verder focus ik me op het belonen van het vertonen van kalmerende signalen. Begint hij in plaats van te fixeren te tongelen? Kop wegdraaien, een relaxtere houding? Prima, goed zo.
Als we het vervolgens over stress hebben.. Die is er bij mij zo goed als niet. Cody is een sterke hond, maar ik hou hem prima. Na al die jaren samen heb ik geleerd hem te lezen. Onze wandelingen zijn op zich heel relaxed, ik kan zo een half uur lopen dagdromen en op de een of andere manier word ik hier gelijk uit wakker als Cody zich ‘anders’ gedraagt. Het lijkt me dus niet dat negatieve energie vanuit mezelf of stress een aanleiding of oorzaak zou kunnen zijn.
Werken naar een ‘oplossing’
In mijn hoofd zie ik mensen al gelijk “gedragstherapeut!” roepen. Dit is echter geen optie vanwege mijn financiële situatie. Een paar sessies bij een goede GT gaan me meer kosten dan dat ik momenteel kwijt kan. Daarbij komt dat dit nog geen zekerheid geeft op veranderingen en dat ikzelf eigenlijk geen echt ‘probleem’ ervaar (vandaar ook dat dit steeds tussen haakjes staat). Okay, natuurlijk is het fijn om een sociale hond te hebben, maar ik geniet echt nog van elke wandeling en ondervind geen last het hele bovenstaande verhaal. Het zou gewoon leuk zijn als hij wat socialer was, maar met de huidige situatie kan ik prima leven. Cody komt wat hondenvriendjes betreft niks tekort. Elke week loopt hij voor de kar samen met een boel andere poolhonden, het gaat goed en achteraf kunnen ze vaak nog even spelen. Hij komt nu waarschijnlijk heel instabiel over, maar naast dit gedragspuntje is hij echt de perfecte hond. Werkelijk waar. Cody is gek op alle mensen, is lief met kinderen, hij is absoluut niet vocaal, sloopt niet, kan perfect alleen thuisblijven, is niet territoriaal, doet het leuk in de sport, luistert (voor een hus) prima en houdt vooral van kusjes geven. Het is een schat van een beest. Kleine toevoeging: Op zich leken de sociale wandelingen van Calming Signs me wel wat, dat wordt dan wel nog even sparen en ervaringen lezen.
Nou komt het volgende, hij is niet gecastreerd. Ik ben altijd degene geweest zei: “dat zal niet met de mijne gebeuren”. Snijden in een gezonde hond, no way. Gedrag veranderen doen we maar door te trainen. Alleen is het nu zo dat er bij Cody een perianaalkliertumor ontdekt is. Deze is (gelukkig) goedaardig, we hebben van de DA de tijd gehad om het nog even aan te kijken (en dingen met de verzekering te regelen), maar een operatie is uiteindelijk noodzakelijk. En wat voor een: Een castratie. Dit, omdat de tumor hormoonafhankelijk is. Ik ben heel benieuwd hoe het gedrag hierna zal veranderen en of de onzekerheid niet zal verergeren..
Commentaar, tips of ervaringen zijn altijd welkom, dit topic heb ik vooral geopend voor de volgende vragen:
- Zijn er hier misschien mensen die ervaring hebben met “het weer sociaal krijgen van een agressieve hond”? Hoe hebben jullie dit aangepakt? Wat zou ik kunnen veranderen in mijn aanpak?
- Hoe veranderde jullie hond na de castratie? Hier is natuurlijk veel op internet over te vinden, maar het is altijd fijn om persoonlijke ervaringen te lezen. Waren eventuele karakterveranderingen spontaan, hoe gaat het nu etc.
Ik wil ook even duidelijk maken dat het absoluut niet mijn bedoeling is het karakter van mijn hond te gaan lopen vervormen. Net als dat ik niet iedereen (zomaar) mag hoeft hij dat ook niet. Er is helemaal niks mis mee als hij liever contact met bepaalde honden vermijdt, het liefst zie ik dat het ook zo is. In de vorm van ‘vermijden’ dus, in plaats van aanvallen. Door weg te lopen of desnoods een waarschuwende snauw te geven, prima. Misschien is dit voor elkaar krijgen wel niet geheel realistisch, maar des te dichterbij we komen, des te beter.
Reageren
