" De dominantietheorie draaide vooral rond het "in rang hoger willen klimmen" van een hond. Door bepaalde handelingen te verrichten kon hij hogerop in rang geraken. Vb met andere honden vechten, als eerste op het eten afvliegen, rijden op andere honden, grommen of blaffen tegen soortgenoten enz.
Maar ook laten opspringen tegen mensen, hem eten geven voor je zelf at, als eerste door de deur laten gaan, laten trekken aan de riem of in de zetel laten waren toen allemaal foute dingen waardoor je hem automatisch ranghoogste maakte.
Als je thuis kwam en je hond sprong van plezier eens tegen je op, dan was je dagen aan't piekeren wat je toch wel fout had gedaan bij de opvoeding van je hond: want hij probeerde toch in rang hoger te komen door tegen je op te springen...dat hadden ze je zo geleerd.
Super vermoeiend was het, altijd moest je op je hoede zijn dat ie "baas" over je werd.
Elke hond werd bekeken als een mogelijke vijand die je plaats elk moment kon afpakken.
Nu weten we gelukkig dat honden geboren worden met een vaste aangeboren rangorde tov elkaar en dat ze deze hun heel leven behouden. Deze rang behouden ze hun leven lang en kunnen ze niet veranderen, daarom zijn ze er niet mee bezig, ze kunnen er toch niets aan veranderen (soort pikorde)
Waar die vergelijking met wolven vandaan kwam weet ik niet, maar in elke boek die toen kocht werden honden vergeleken met wolven. "
Hier geloof ik dus ook totaal geen moer van.
Vaste rangorde??
Rangorde/verhoudingen zijn helemaal niet vast.
Ik heb zeer zelfbewuste reuen die op leeftijd raakten, zien zakken tot onderaan de orde, zeer duidelijk zichtbaar en soms ging daar wel het e.e.a. aan vooraf voor het geaccepteerd was.
Zijn verhoudingen eenmaal heel duidelijk, dan heerst er rust, maar ze liggen zeker niet vast in mijn optiek.
Beetje onzinnig ook, want wat is vast? Er is altijd een "ten opzichte van wie" en dat lijkt me geen vast gegeven.
@Suzanne
Een hond wil niet in rang klimmen?
Ik vraag me soms af hoeveel ervaring je hebt met honden, en hoe je gemerkt hebt dat die beweging er niet zou zijn, en hoe sterk de honden zijn waarmee je leeft en geleefd hebt en of je er weleens meer tegelijk hebt gehad ?
Ik ben met je eens dat pure natuurlijke leiders er maar heel weinig zijn.
Echter, zo gauw een hond niet ervaart/erkent dat zijn baas een betrouwbare leider is, ranghogere, sociaal ranghogere of wat voor term je er aan wilt hangen, zal de hond genoodzaakt zijn zelf die plaats te moeten gaan innemen, dat maakt zo'n hond in het geheel nog niet "dominerend of zelfverzekerd" dat maakt dat de hond op een plek moet functioneren voor zijn gevoel die hij/zij helemaal niet aan kan, en dan ontstaat er enorme stress en een heleboel ongewenst gedrag.
En laat dat nu zijn wat ik zoveel zie tegenwoordig, want voor mij staat vast dat een hond pas heel gelukkig en ontspannen is als hij weet wat zijn positie is en wat zijn taak is.
En dat kan alleen als hij geloofd in zijn geleider, zich veilig voelt en weet dat dingen die hij niet aan kan ook zijn taak niet zijn.
Ik heb geen idee waarom rangorde zo'n beladen woord is, want het geeft alleen maar aan dat er verhoudingen zijn waarbij de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, en omdat honden moeten functioneren in een mensen wereld, zal heel veel van deze zwaarste lasten bij de mensen liggen.
Maar er is zoveel verschil in vermogen bij honden.
Gelukkig zijn de meesten redelijk makkelijk "volgzaam" maar dat wil nog niet zeggen dat een hond niet in een rangorde structuur leeft en bestaat, wat trouwens helemaal geen probleem voor hen is, dat is wie ze zijn en ze worden er alleen maar gelukkig van als er duidelijkheid is.