waarom toch dat schuld gevoel.

hoi ik heb een kruisig jack russell chihuahua hoe vaak worden ze loops in het jaar ?????????

ik heb afgelopen maandag mijn maatje senna (maltezer)in laten slapen.hij is 13 jaar en 7 mnd geworden.
hij had al heel lang hart ruis en begon nu te kuchen.
de dierenarts stelde vast dat zijn hart veels te groot was en zorgde voor een geirriteerde luchtpijp.
hij kreeg na het maken van de foto een aanval van zuurtsof tekort in de hersentjes. dat kwam weer door zijn hartklepjes. ben me rot geschrokken.hij kreeg tabletjes en senna knapte op.tot zondag nacht hij had weer een aanval, hij kreeg een spuitje om vocht af te dragen.hij heeft lekker bij me geslapen en was smorgens nog sloom. mijn moeder paste op en ben 2 uurtjes gaan werken sen wachtte me bij de deur op en kwispelde in hoeverre hij dat kon.even daarna begon hij enorm te shaken en schuimen op zijn bekkie zijn ontlasting bleef gaan.maar toch kwam ie weer bij. da kwam.en heeft een narcose prik gegeven de fatale hoefde niet.hij stierf daar al van. voel me zo schuldig ben mijn maatje kwijt.

de da zei wel. als ik het nu niet gedaan had, het mischien na een paar dagen gemoeten....
ik wou niet egoistisch zijn en aan mij eigen denken. maar ben er zwaar verdrietig om. voel me schuldig. 14 jaar mijn maatje en ik heb zijn leven beeindigd.
ik weet dat ie nu geen pijn heeft en in vrede is.
zou er een hondenhemel zijn? kon hij maar tegen mij zeggen.. baasje je hebt de goeie keuze gemaakt! ben er zo kapot van. ik lijk wel een klein kind. en dan nog mensen die zeggen het was maar een hond!
sorry voor mijn verdriet maar moet het even kwijt.

kan er over meespreken,heb gisteren mn rottweiler laten inslapen,was op 4 weken tijd van een stoere,gespierde reu naar een mager beestje gegaan,ben er echt kapot van.Eerst en vooral omdat ze zelfs niet goed wisten wat er mis was,de DA dacht aan de hand van zn bloed dat het leverkanker was,het labo dacht eerder aan een acute pancreasontsteking.Dus eerst nog antibiotica laten toedienen door de DA in de hoop dat hij erdoor kwam,maar was nog verslechterd de volgende dag,mijne schat kon bijna niet meer naar mij komen,gaf alles over wat ik hem gaf(maakte hem pasta met kip etc en zelfs dat at hij met moeite op). ik weet dat iedereen zegt dat het het beste is maar toch heb ik ook dat schuldgevoel,wie weet was er iets anders en kon ik er wel iets aan doen...ik wou dat hij het mij kon zeggen maar hij was echt op,zakte bijna door zijn benen.
Hij is maar 8jaar en 4 maand geworden,ik ben echt mijn beste vriend kwijt,dit kom ik nooit te boven.

sterkte David, t kan even duren maar je komt eroverheen, denk er vooral aan hoe jij t zelf zou ervaren als t anderson was geweest, stel, jij kunt niks meer en voelt je beroerd, je allessie kan je uit die rotsituatie redden door je vredig in te laten slapen, zou je die dierbare dan dankbaar zijn ?? denk t wel, weet dat je t beste heb gedaan voor je beessie, kop op, sterkte !!

ik begrijp je david,
het berichtje boven jou is van mij.
ik mis hem ook zo... en heb ook het idee wat als..
had ik anders moeten beslissen..
maar besef dat ik mijn maatje bij mij wou houden, hopende dat hij de oude nog zou worden en we weer konden genieten van elkaar..maar weet ergens ook wel dat het uitstel geweest zou zijn.mischien. zo zwaar afgetakeld in korte tijd enn zo aan het lijden..ik ken jou schuldgevoelens begrijpen die heb ik ook.
maar aan de andere kant david.. een dierenarts beslist niet zomaar... heeft lang ervaring.. en neemt de beste beslissing voor de hond denk ik.. ik leef met je mee ... ik mis senna zo.. niets is meer hetzelfde... sterkte david

chantal, zeker omdat je maatje al stierf met de eerste prik weet je t beesje was op zn eind, t is en blijft n hard gelach, voor mij is t nu alweer bijna 4 maanden terug maar nog als ik eraan denk.............zeker als het zo vlak voor de feestdagen komt is t een verschrikking, aan de andere kant t komt nooit op n goed moment, ik ben dankbaar voor alle mooie jaren die ik met mn Beer heb gehad en ik weet ook erg zeker dat hij er ook heel blij om was, ik heb wel om e.e.a. te verwerken n fotoboek van zn hele leven gemaakt van begin tot eind en daarin zie ik ook heel goed dat hij op was, daarbij staat er n gedenkteken op de kast met zn as en n foto, zo is en blijft hij altijd bij mij, ook jij veel sterkte Chantal

ik begrijp al jullie verdriet, maar schuld is een misplaats gevoel.

al jullie honden hebben een fantastisch leven gehad bij jullie, niet een uitgezonderd, honden die plotseling dood zijn gegaan, is voor de eigenaar heel moeilijk, en honden die van ouderdom dood zijn gegaan, daar hebben we ons naar toe kunnen leven.

geen een dier vraagt om lijden. geen een, de mens probeert toch het lijden te beperken, door euthanasie toe te passen, geen een hond laten wij als eigenaar te vroeg inslapen, uit al jullie verhalen hoor ik dat jullie twijfels hebben bij het toepassen. weet zeker dat er geen ene hond is die aan jullie getwijfeld heeft, probeer het een plekje te geven, nu jullie honden aan de andere kant zijn, weet wel dat het heel moeilijk is, maar probeer dat schuldgevoel in het positieve te zetten, zoveel geluk gekregen en gegeven, daar is jullie hond jullie dankbaar voor geweest.

wat blijft ? koester al de herinneringen van jullie honden. blijf aan jullie maatjes een dierbare herinnering houden. gedenk hem of haar, vergeet hem of haar niet, dan behoud tie altijd een groot plekje in jullie hart.

Onze husky ( alex ) is gister middag overleden na een zware week. hij heeft een hersenbloeding gehad en we dachten hij komt er wel bovenop omdat hij wel vooruitgang toonde na een vitamine tabletje van de DA maar helaas heeft hij ons gister middag zo ineens verlaten. Ik heb nu echt een schuld gevoel omdat mijn moeder belde en vertelde dat hij zaterdag op zondag nacht een hersenbloeding heeft gehad en het helemaal niet goed ging met hem. 2 dagen later belde mijn moeder weer op en vertelde mij dat het wat beter met hem ging dat hij al zelf ging opstaan enzo en dat hij at en dronk. maar ik zei al tegen mijn moeder dat hij januari niet zou halen. Heeft hij dus wel maar net een weekje van januari. Ik voel me zo schuldig dat ik heb gezegd dat hij januari niet zou halen dat ik er gewoon misselijk van word als ik er aan denk hoe ik het zei. Ik mis hem vreselijk. Hij is vandaag opgehaald door mensen van de cremetorium en kunnen hem vandaag of morgen weer ophalen in een mooie urn. Ik dacht laat mij er ook even op reageren over schuldgevoel ik kan jullie wel vertellen dat het echt een K*T gevoel is sorry voor mijn taal gebruik maar zo is het wel.
Groetjes sabrina

sabrina, hoe erg het ook is, dat je je alex niet meer bij je hebt, een hersenbloeding, hoe was alex er aan toe ? hij heeft niet geleden, en is rustig ingeslapen. denk daaraan, en niet aan de laatste gedachte die je voor alex had, hij haalt januari nog wel. wees positief, alex heeft niet geleden, en geef jij het een mooi plekje, houd je vast aan al die mooie herinneringen die je hebt van alex, een mooie foto waar je steeds naar kan kijken met veel plezier.

voor nu , heel veel sterkte sabrina.

Ja willemijn.

Hoe wij ons dan rot voelen, we moeten ook naar het beestje kijken, ze heoven geen lijdens weg te hebben.
EEns een jonge golden retriever nog geen jaar oud kwamen de buren erachter dat het beestje volledig HD had, en dan je hondje weg moeten brengen is erg, maar de lijdens weg nog meer, en dat doe je lieverd toch ook niet aan, het blijft een rot moment...maar het slijt wel.

voor zover het leek heeft hij verder niet geleden hij was heel erg in de war... maar aan de ene kant ben ik blij dat hij zelf in zijn slaap is blijven zitten dan dat we hem naar de DA moesten brengen om hem in te laten slapen. hij heeft de mooiste 10 jaar van zijn leven gehad en daar ben ik ook blij om.
Ik heb een foto van hem op mijn profiel staan dus als je wil kun je kijken hoe hij er uit zag. toen we hem kochten van mensen die hem hebben verwaarloosd ( hij was toen nog geen 10 kilo ) was hij 2 jaar. Hij wilde geen brokken eten dat moest hij allemaal nog leren en in de tijd dat wij hem hadden is hij wel 2x zo veel aan gekomen. Hij heeft zijn beste tijd gehad en hij verdiend het om nu lekker uit te rusten

groetjes sabrina danger en shadow

probeer je schuldgevoelens dan opzij te zetten, en denk dan aan dat jouw hond het heerlijk bij je gehad hebt. al die jaren wat jij hem hebt gegeven, een goed tehuis geborgenheid en grote vriendschap. nee schuldgevoelens hoef je echt niet te hebben.

Als ik straks oud ben, ziek en zwak, en pijn verjaagt de slaap,
Als onrust van mij bezit neemt, doe dan wat onvermijdelijk is, en laat me gaan..de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf, past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf?
Of uitstel tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang,
jij loopt niet weg, jij kijkt me aan,
je noemt me bij mijn liefste naam, en houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst, groet ik je met mijn hondenstaart.
Wat jij laat doen, doe je voor mij,
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit, nee huil nu niet, een wijs besluit, dat werd gegrond op een oud en zo uniek verbond
Jij bent mijn baas en ik was jouw hond.

Els 2

@Els2.. wat heb je dat mooi geschreven, erg mooi.

mijn teckeltje pebbles was oud, wilde niet meer eten en was broodmager, had een hernia en was naar mijn gevoel doodongelukkig dus afgelopen woensdag heb ik de moeilijke beslissing genomen om haar te laten euthaniseren, ik had verwacht dat het emotioneel maar waardig zou verlopen maar dat viel tegen zo erg zelfs dat ik er nu een enorm schuldgevoel van heb. na de narcose spuit werd ik met haar alleen gelaten om afscheid te nemen maar ze kreeg een insult en moest braken dit was heel naar, toen ze wat rustiger werd en schoongemaakt kwam de fatale spuit maar na veel geprik kon hij de ader niet vinden doordat ze een hele lage bloeddruk had, dan maar in de hals, na veel geprik eindelijk een ader, nu zou het snel gaan maar er gebeurde niets, dus ze moest weer overeind om geprikt te worden en op dat moment begon ze heel zielig te janken na weer gespoten te hebben stierf ze na een paar seconden. ook had ze in haar hals een flinke bloed uitstorting, ik kon aan de da zien dat hij er ook van baalde dat het zo ging, ik ben met haar naar huis gegaan en haar begraven in de tuin

hoi sabrina,

mijn hondje heeft ook een aantal toevallen gehad en daarbij krabbelde hij steeds weer een beetje op. en had ik weer hoop.tot snachts vond ik hem tussen mijn bed en de muur. ben toen naar de da gegaan in de nacht terwijl er werd gewaarschuwd niet te rijden maar alles voor mijn maatje.hij kreeg een spuitje om vocht af te dragen.ben de ochtend gaan werken maar dat heb ik 2 uur volgehouden en ging na huis. daar stond mijn maatje bij de deur hij kon nog net kwispelen... binnen viel hij om tegen de kast ik pakte hem maar begon erg te schokken en naar adem te happen... het duurde lang voordat hij bij kwam.. ondertussen was de dierenarts op weg. hij stierf van alleen de narcose spuit de fatale hoefde niet. de da zei. het had uitstel geweest als ik hem nog medicatie toe zou dienen. mis van een paar dagen. ik heb er nog steeds pijn en verdiet van dat ik hem heb in laten slapen en kan het verdriet niet verwerken.maar ik weet dat ik hem niet meer zou willen zien lijden omdat ik hem bij me wou houden.bij elke insult gaat er iets veranderen in die brain denk ik.heb maar geen schuldgevoel meis

hoi trudy.

wat vreselijk zeg als de euthanasie dan ook zo gaat!
ik heb al moeite met het idee dat mijn hondje diep begon te zuchten en stuipen.. de da zei dat hij zich verzette. ik probeerde hem te troosten maar viel ineens stil. hij werd gelijk zwaar al het leven was uit hem.. als ik dat van jou lees poeh meid verschrikkelijk vind het heel erg voor je dat je zo afscheid hebt moeten nemen. wens je heel veel kracht toe om het te verwerken! im leef met je mee

@ Trudy...wat erg om op die manier afscheid te nemen, tis al rot om de keus te moeten nemen en dan gaat het
zo...vind het echt erg voor je dat het zo is afgelopen.

Heel veel sterkte toegewenst met het verlies van je hondje.

mijn schuldgevoel over diego is ook groot.waarom viel hij mijn man aan?had ik iets kunnen doen?was zijn agressie over zijn verleden te groot?

els heel goed neergezet, laten we daar wat van opsteken, en de schuld vraag die bij alle opkomt, naast ons neerleggen, denk aan je hond, hij is je dankbaar dat je hem niet langer laat lijden.

bedankt dat jullie zo snel reageren, toch wel prettig om met anderen erover te hebben, mijn puberzonen willen er niet over praten, en bij mijn man gaat ook alles weer gewoon door, maar ik mis haar vreselijk en denk de hele dag aan haar.we hebben nog een andere hond(zoon van pebbles) dat geeft wel afleiding.max deed een paar dagen voor de euthanasie heel vreemd, hij gromde tegen haar en wilde niet meer bij haar in de mand en ontweek haar, ik denk dat hij toch iets aanvoelde. de beslissing om pebbles te laten inslapen is goed geweest dat vind ik nog steeds, maar het is heel naar om het op die manier mee te maken, ik heb de dierenarts een paar dagen later nog gebeld, en hij vertelde dat het bijna nooit voorkomt, maar dat wij nu net die pech hebben. toen ik haar mee naar huis had genomen heb ik haar op haar dekentje in de stoel gelegd, ze zag er heel tevreden uit , we hebben haar een paar uur zo laten liggen zodat we telkens naar haar konden kijken. savonds hebben we haar een plekje gegeven in onze tuin

Als je pijn hebt en verdriet
Kijk dan in je hart
en je zult zien
dat je rouwt om iets dat je veel vreugde gaf.....


Dat heb ik ergens op inet gevonden...
Ik mis mijn meisje nog elke dag, al is het 21 januari alweer een jaar geleden

Een schuld gevoel hebben is echt vreselijk!:S
Ik heb zelfs een schuldgevoel gehad omdat ik mijn cavia heb laten inslapen...
Ik zit er nog wel eens over te piekeren...
Terwijl ik niets kon doen.. Maar het is gewoon zo moeilijk te geloven dat een van je beste maatjes niet meer bestaat...

Het klinkt misschien gek over een cavia maar ach...

Ik heb het ook meegemaakt op 18-11-2009. mijn dochter haar hondje (kruising jackrussel Yorkie) moesten wij ook laten inslapen na een zware aanval van Epilepsie hij was nog maar 5 jaar oud hij was pas sinds augustus ziek zakte door de achterpoten en zwalkte tijdens het wandelen na fysio ging het even weer goed totdat hij op 15 nov 9 aanvallen op 1 dag kreeg en op dinsdag daarop weer 4 hij kwam er wel uit maar op woensdag was het echt zwaar hij gaf veel over in een keer en ervoor zwalkte hij met zijn koppie dus ik voelde al aan dat hij hierna een zware aanval zou krijgen en dat was ook zo dus wij zijn naar de da gegaan en bleek na onderdzoek dat hij zware bloedarmoede erbij had zijn tandvlees en oogleden waren spierwit dus heeft da haar daar gehouden en aan infuus gelegd met een medicijn voor zijn hartje ze zou na 2 uren bellen maar belde na 1 uur mijn dochter al of we wilden komen want ze kon niks meer voor hem doen dus na overleg hebben we besloten om hem in laten slapen het weegt mij nog erg zwaar en er gaat van alles door je heen konden we hem nog redden dmv bloedtransfusie en alls spookte door mijn hoofd of hij nog te redden viel dus vandaar dat ik nog steeds met een schuldgevoel zit en i kmis hem vreselijk.

het is trouwens die hondje op mijn profiel foto die in juli is gemaakt dus dan verwacht je ook niet als je hem zo ziet dat het zo snel is gegaan wij willen weer dezelfde hondje hebben maar vind ze maar es ben al aan het zoeken ook al weten we dat de karakter dan niet te vergelijken is maar we missen hem nu enorm en mijn jack russel is ook nog steeds zo stil hij mist zijn vriendje natuurlijk nog steeds ze vershilden maar half jaar van elkaar dus zijn als ware met elkaar op gegroeid. ik wens iedereen ook heel veel sterkte toe het is en blijft een gemis.

Huilend lees ik deze pagina's want het is zo herkenbaar.
Okk ik heb een gevoel van schuld
Want 12 januarie heb ik Joshi in laten slapen op 15 jarige leeftijd.
Volgens anderen had het al eerder "gemoeten"maar ik kon het nog niet.
Toen kreeg ik van een vriendin deze tekst.........

Als ik eens broos en zwak zal zijn
en niet meer slapen kan van de pijn,
doe dan wat nodig is
Want och, die laatste dag verliest men toch.
Ik weet dat het je droef zal maken
dwing toch jezelf niet te verzaken
Dan, meer dan enig andere dag
blijkt wat je liefde echt vermag.

Wij hadden het jarenlang zo goed
dat geeft ons ook die laatste moed
Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?
Laat mij toch gaan te rechter tijd
en breng mij daar waar men mij hulp biedt.

Één bede slechts: verlaat mij niet!!

Houdt mij zacht pratend tegen je aan
todat mijn ogen breken gaan
Je weet,al is het later pas,
dat dit heus voor mijn bestwil was.
Al gaf mijn staart zijn laatste groet,
ik lijd niet meer en dat is goed.
Treur niet omdat het lot bewerkt dat jij,juist jij
mijn tijd beperkt.
Wij waren toch elkaar zo na!
Laat dat je troost zijn als ik ga...

voor degene die nog steeds met een schuldgevoel zitten kunnne ook proberen om een fotoreading van je hond te laten doen je kan er vragen bij zetten of je keuze juist was .wat hij voelde en hoe hij zich nu voelt pff en nog meer vragen die je dwars zitten ik heb hier een link daar heb ik het ook laten doen en ik ben er nu geruster op en het klopte inderdaad zonder dat ze ook maar wat over mijn hond wist behalve zijn naam en geb datum. echt het help wel ik zet hier de link bij
http://www.praktijk-havayah.nl/ dus probeer het maar je moet wel een recente foto bij sturen waar hij/zij je recht aankijkt het liefst een recente foto voor het overlijden.laat mij maar es weten of het bij jullie ook baat heeft gehad bij mijn in elk geval wel ik weet nu hoe hij zich voelt en daar voel ik mij geruster door!!!!!

zit gewoon te janken na het lezen van die tekst het is rot dat je nog zo lang verdriet er van hebt ik heb de tekst opgeslagen en wil er wat moois mee doen.het doet je echt wat!!!!!

wat is het toch een verschrikkelijk gevoel, dat rouwen om je hond,en in alle verhalen die ik hierboven lees voel ik gewoon de liefde die jullie voelen om je hond en daarom is het verdriet zo groot.
bij mij helpt het om me gewoon te laten gaan, ik huil waneer ik het voel opkomen en als ik me rot voel ga ik de fotos van pebbles bekijken of ga ik bij haar grafje in de tuin zitten. ik praat veel over haar, maar doe dat niet bij iedereen, je merk snel genoeg wie echt inreresse heeft, en die het zelf ook mee gemaakt hebben.