kanker bij mijn hond

ik heb dat gelukking nog nooit me gemaakt maar tommy is pas mijn 1e hond jullie HEEEEEEEEL veel sterkte

Heel veel sterkte,met je grote verlies van je vriend
en hoe je het verwerkt,niet dus, het krijgt dat wil je
proberen een plek,maar je vergeet het nooit
omdat het een deel van je leven was,en dus ook een
herinnering die je nooit vergeet,en wat ik zei ze zitten in je hart daar blijven ze voor altijd,ook
al ben je ze voorgoed kwijt,wens je sterkte,elke
hondenbezichter die een hondverliest weet hoe het
voeld gewoon giga veel pijn,

liefs poot bruco en mag

Dank je wel... normaal gezien kwam ik nu thuis van het werk en ging ik altijd met'm wandelen... Het is een verschrikkelijk gevoel hem te moeten missen

beste christos
ik weet het ook niet,.. mex is er nu een week niet meer en ik huil nog dagelijks, een plekje geven kost tijd,ik houd in gedachten dat ze het heel goed heeft gehad en dat ze heel ziek was en dat haar tijd was gekomen maar het breekt me hart haar te moeten missen.......

ik wens je wel heel veel sterkte en als je wat kwijt wilt kun je hier altijd je hart luchten......

groetjes kim

beste christos

ik weet het ook niet,..mex is er nu een week niet meer en ik huil nog dagelijks,..het een plekje geven kost tijd.ik houd in gedachten dat ze het heel goed bij ons heeft gehad en dat ze heel ziek was,..haar tijd was gekomen maar het breekt m'n hart...

ik wens je wel heel veel sterkte en je kunt hier altijd je hart luchten.

groetjes kim

Dank je wel Kim, ook al heb ik veel vrienden en staat er heel veel familie voor me klaar, ergens voel ik me nu zo alleen op deze wereld...

Kim en Christos,

Ben dit jaar door dezelfde hel gegaan als julie nu en d8 dat er nooit meer een fijne dag zou komen zonder mijn hond.
Na 3,5 maand vergis ik me nog vaak en lijkt het alsof ik nog een hond heb.
Waar is de begroeting als ik thuis kom,hoezo kan het eten nu onbewaakt op tafel blijven staan...
's Avonds schoenen al uit om 8 uur,dat kan niet want de hond moet nog uit.....
Dagje weg,dan moet ik oppas regelen voor de hond...oh nee hoeft niet meer.
Heb deze dingen niet meer iedere dag maar nog wel regelmatig.
Er zit veel vast geroest qua gewoontes en dat moet langzaam een plekje krijgen.
Het gemis blijft maar die schrijnende pijn wordt minder.
Neem er dus de tijd voor !!
Heel veel sterkte !

Dank je wel doglover....
Het is leuk om met mensen die net hetzelfde voelen erover te kunnen praten...
Sommige zeggen: het was maar een hond... En dit maakt me dan echt heel kwaad, hij was veel meer dan dat...
Je hele leven was aangepast aan hem, net zoals je zegt: al die gewoontes... in één klap weg.... Ik had hem nog zoveel meer liefde willen geven

hoi doglover

ja ook ik weet wat je bedoelt,mex is overal aanwezig.
en mensen die niet zo'n band hebben met hun hond of geen hond hebben begrijpen ook niet dat je verdriet hebt..........

denk ook dat dit nog een hele tijd gaat duren.... .
ik had misschien wel het geluk dat ze uitzichzelf is heen gegaan..........heb voor haar geen keuze moeten maken daar ben ik wel dankbaar voor....niet dat dat het makkelijker maakt

hallo allemaal

even een update hoe he hier gaat...............
we merken helaas toch dat raino achteruit gaat slaapt veel en is sinds een paar dagen heel afstandelijk en wil eigenlijk niet eens geknuffeld worden even met zijn kop op mij schoot en dan gaat hij weer op zijn plekje liggen ook naar de kinderen is hij koel maar ja.....................

de pijnstillers zijn al aan de hoge kant en zij alleen te vervangen voor morfine......

sinds donderdag eet hij ook niet zo goed meer vandaag weer een beetje gegeten gelukkig maar even weer contact met de dierenarts opnemen...

christos veel stekte met het verlies van je hond


baukje en raino

heej baukje


google eens op rejuvenal varimune is een supplement wat aan honden met kanker wordt gegeven (is ook te koop op site peter klaver dierenarts)
je hond zal er niet door genezen ,maar wellicht voelt hij de tijd die hij nog heeft zich prettiger !
(is wel prijzig)

sterkte ermee

Uit eigen ervaring weet ik hoe moeilijk dit is. Wat je gaat doen moet je zelf weten natuurlijk maar ik vind de kwaliteit van het leven belangrijker dan de kwantiteit. Dus ik heb mijn hond laten inslapen toen ik redelijkerwijs kon verwachten dat hij weinig plezier meer zou hebben maar wel veel ellende. Ik ben bij hem gebleven want ik vind dat je je kameraad op zo'n moment helemaal niet in de steek moet laten maar hij keek me aan alsof ik hem had verraden. Tenminste zo voelde het en dat blijft pijn doen want ik heb gekozen wat ik dacht dat het beste was voor hem. Ik moest snel beslissen in een situatie die voor mij als een verrassing kwam; ik hoop dat jij meer tijd krijgt om alles even goed op een rijtje te zetten. Ik hoop ook dat je het welzijn van je hond voorrang geeft boven je eigen gevoel. Sterkte.

Ik heb het ook bij mijn thuis laten doen... Hij is heel vredig gegaan...
Hij lag op mijn schoot toen ze hem de injectie gaven... IK had het ook niet anders gewild... De hele familie was erbij en iedereen heeft afscheid kunnen nemen...
Wat mis ik'm zooooo hard...
Ik hoop dat het ergens toch nog goed komt met Raino, maar het klinkt precies niet zo positief.
Veel sterkte.

Hallo allemaal,

Ik heb een chihuahua van 1 jaar en 5 maanden.
Die heeft waarschijnlijk een tumor gekregen van een inenting links boven bij zijn ruggenwervel, ribben!!
Dus ook spannend en afwachten....

2 weken geleden was me hondje er al bijna niet meer omdat hij een sok had opgegeten en 3 maanden terug is hij in zijn hoofd gebeten door een rotweiler!!
Dus het zit niet mee met mijn hondje!

10 dagen geleden werd mijn hondje ziek, een diertje van 6 maanden oud, de dierenarts constateerde dat er vocht in de longen zat,iets dat heel raar was voor zo'n jong hondje.ze kreeg antibutica en vochtafdrijvers maar ipv dat ze verbeterde werd ze zieker en had nog meer last van haar ademhaling, de dierenarts heeft dan foto's genomen maar met wat hij zag stond hij voor een raadsel. dus zijn we meteen naar het universitair ziekenhuis gegaan in gent, na verschillende onderzoeken van deze fantastisch lieve mensen constateerden ze dat shiva een heel agressieve tumor had en het was al overal uitegzaait, het enige wat we voor shiva konden doen was haar uit haar lijden verlossen.in gent staan ze ook voor een raadsel hoe een hondje van 6 maanden zoiets kan hebben.ze doen wel verdere onderzoeken zodat ze daarmee misschien andere hondjes kunnen helpen of voorkomen.is er iemand die dit al ooit gehoord heeft of er mee van weet?we missen onze lieve schat enorm.

lieve

hoi lieve van steerteghem

jeetje wat erg zeg ook zo jong, dat zoiets kan is onwerkelijk.
heb wel een kennis die hun hondje verloor toen die nog geen jaar was, ook kanker.
denk dat je daar niks over kunt zeggen.
mijn hond was 8 jaar en ook agressieve vorm van kanker.
zij is in oktober gestorven en ik mis haar echt nog verschikkelijk.
soms kijk ik hier nog naar de nieuwe verhalen.
ik wens je veel sterkte.

Mijn hondje heeft ook kanker. Het is een jaar geleden geconstateerd door een klein bolletje aan haar melkklier. Dit is weggesneden, maar enkele maanden er na was er terug een bolletje... We laten het niet meer wegsnijden, want vorig jaar was ze door deze operatie echt niet meer zichzelf... Ze kon amper enkele 100'en meters wandelen, en sliep veel... Nu gaat het weer veel beter met haar. Ze kan weer grote wandelingen maken en is nog erg levendig voor haar (bijna) 13 jaar oude leeftijd...

Heb 2 weken geleden gehoord dat mijn allerliefste border collie Bayleigh 5 jaar oud een ernstige vorm van lymfeklierkanker heeft. Ik geef hem op dit moment prednison, hij is op dit moment nog levendig en eet en drinkt nog goed. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat ik straks voor de moeilijke keuze komt te staan om mijn maatje in te laten slapen!!
Ook ik vraag me af hoe ik dit verdriet straks moet verwerken.

hoi janneke
geniet nog lekker van je hond zolang die er nog is.
en inderdaad prednison is een echt paardenmiddel en hopelijk houdt hem dat nog een tijdje op de been.

toen mijn hond ziek werd is het heel snel gegaan,ze heeft toen nog maar 6 weken geleeft waarvan 2 weken met prednison.
(mijn verhaal staat hier verder boven)

heel veel sterkte.
groetjes kim

Mijn rottweiler Basrai is 8.
Vorige week vrijdag naar de DA gegaan omdat hij ineens niet op zijn poot kon staan.
DA heeft foto's gemaakt en de uitslag is botkanker.
De DA zei dat het met 2 weken al gebeurd kan zijn.

Het rare is alleen dat het niet op zijn voorpoot kunnen staan 2 dagen heeft geduurd.
Nu lijkt ie er totaal geen last van de hebben.
Hoe loopt te springen endergelijke als vanouds.
Wel slaapt Basrai veel en geeft hij regelmatig over (3 keer deze week)
Mijn vraag is hier: hoe lang duurde het proces van diagnose botkanker tot het laten inslapen van jullie hond.

De band tussen mij en Basrai is heel erg sterk dus dit word een zware tijd.

hoi erik
hoe is het met basrai??
hoop voor je dat hij nog een tijdje bij je mag blijven.
en hem moeten missen word ook moeilijk.
ik mis mijn mex nog dagelijks.
kim

Ik wilde jou even heel veel sterkte toe wensen.
Lieve groetjes van Anita.

Veel sterkte, want ik weet hoe het voelt als je moet afscheid nemen van je dierbaarste en trouwste vriend mijn hondje heeft ook kanker en zal morgen hem moeten laten inslapen de kanker heeft het gewonnen
dus veel sterkte

bronselaer nancy
wat erg te horen ,weet hoe het voelt je dierbare viervoeter verliezen doet heel veel pijn en dat zal ook wel even duren,hopelijk kun je het gauw een plekje geven en terug denken aan die fijne en leuke momenten samen.
sterkte.

veel sterkte iedereen hier...

Nancy,

Ik hoop dat het in alle rust is kunnen gebeuren voor je lieve schat, en hoop dat het met jou ook een beetje gaat, al zal het gemis heel zwaar zijn.

Ik moet morgen met mijn hondje voor een MRI om te zien of er uitzaaiingen zijn, anders kan het heel snel gaan, tumor in zijn middenoor....

Aan iedereen veel sterkte en moed, het is afschuwelijk om je trouwe makker ineens te moeten lossen, het is zo onvatbaar en irreeel....

Onze boxer van 11,6 jaar oud heeft volgens de dierenarts ook kanker.
Je kunt het zien en voelen bij hem: op zijn rug en flank harde bobbels (stuk of 4) en hij vermagert sterk en snel.
Op zijn penisschacht (buitenkant) een vreemd en onrustig groeiend donkerpaars gezwel. Eerst likte hij er constant aan, zodat het ging bloeden, maar nadat ik zalf gekregen had van de DA. is het genezen en schijnbaar accepteert hij nu deze flinke bobbel daar.
Wij zijn er niet gerust op!
De DA had hem 4 weken geleden "1 week tot 1 maand" gegeven, maar Zoltan loopt nog flink te trekken aan de lijn buiten en loopt voor ons uit. Hij eet wel minder, lust zijn ochtendbrokken niet meer (Frolic) Voorheen at hij die bak altijd schoon op.
De DA heeft géén biopt genomen, maar zag wel gelijk al dat het kanker was....
Wat ons verbaast is dat een hond met die rotziekte zo sterk nog kan zijn! Is dat schijn?
In zijn slaap hoor je hem wel vaak kreunen, maar of dat pijn is?

Wie heeft ook deze ervaring, dat je hond is opgegeven door de DA en dat hij tóch nog ijzersterk doorleeft?
En hoelang houdt hij dit dan vol???
Wanneer is het punt dat je beslist.........

Onze vorige hond had kanker alleen heeft geen enkele DA dat ooit tegen ons gezegd
Hij kon in februari plots niet meer opstaan, braakte en had duidelijk evenwichtsverstoring.
Dus wij ala minute naar de DA.
Volgens haar had hij iets met zijn maag???!!!!
Ik dacht echt...die is gek!
Zelf ff gegoogeld op internet en ik kwam tot de conclusie dat het een herseninfarct moest zijn geweest.
Achteraf heeft hij dus ook wel iets bij zijn maag gehad maar dat had dus niets met die symptomen te maken.
Boy knapte wonder boven wonder weer redelijk op!
Tot juli, hij at al een tijdje niet meer en kon bijna niet meer lopen.
We zagen hem magerder worden, zo sneu...
Op 4 juli wilde ik hem 's avonds uitlaten en hij zakte zo door zijn pootjes van zwakte.
Dat koppie zal ik dus echt nooit vergeten.
Hij keek me aan zo van: Sorry ik kan het echt niet helpen, maar ik kan niet meer...
Ik heb hem zo goed en zo kwaad als het ging weer op zijn pootjes gezet en we zijn terug gegaan naar huis.
Ik heb toen de DA gebeld in de hoop dat deze nog iets voor Boy kon doen, maar eigenlijk zagen we de bui al wel hangen.
Hij was al 12 jaar en te erg verzwakt.
De DA heeft hem toen nog wel onderzocht, maar constateerde dat hij compleet verkankerd was.
Hoe kon dit, waarom wisten wij hier niets van?
We konden hem net als jullie nog wel laten opereren, maar het zou toch niets meer helpen.
Hij was op!
Toen hebben we maar besloten hem zijn rust te gunnen en hem in laten slapen.
En dat doet dan zo'n pijn.
Toen hij was overleden liet de DA ons de tumoren voelen die hij in zijn buik had, onvoorstelbaar.
Dat had die andere DA in februari toch moeten zeggen?
Die heeft het niet gehad over een tumor of iets dergelijke....


Ik wens je heel veel sterkte toe de omende tijd!

ook ik heb mijn rottweiler murdoch vorig jaar verloren aan botkanker,je voelt je machteloos en bent boos op iedereen en de hele wereld want het is oneerlijk dat de goede altijd eerst gaan.murdoch was een gezonde heer op leeftijd 11,5 jaar en in 6 weken tijd was hij er niet meer, begon ook met mank lopen en werd alleen maar erger totdat hij het eind van de straat niet meer haalde.
het was mijn moeilijkste beslissing die ik tot nu toe heb moeten maken maar ik weet dat ik het voor murdoch heb gedaan en niet voor mezelf.ik mis hem nog elke dag ondanks dat ik tank heb.

Nadat mijn vader was overleden op 44 jarige leeftijd, hebben mijn moeder, mij zus en ik een duitse herder pup (Misty) gekocht, omdat mijn vader helemaal gek was op duitse herders.

Toen Misty 7 jaar oud was begon ze ineens slechter te eten en haar conditie werd slechter. Wij met haar naar de DA, er werd toen bloed geprikt. Ze bleek leverfunctiestoornissen te hebben. De week daarop werd er een echo gemaakt van haar buik. Misty bleek lever-, milt-, en longkanker te hebben. Er zat vocht in haar buik, wat er op kon duiden dat er een scheurtje in haar milt zat waar bloed uit lekte. De echo is 's ochtends gemaakt. 's Avonds is onze DA bij ons thuis gekomen om haar te laten in slapen, want de kans was groot dat haar milt helemaal zou scheuren en dat ze dan dood zou bloeden.

En dit op de verjaardag van mijn vader:(.
Ik mis ze allebei nog steeds verschrikkelijk erg.

net overleden onze HOYAH, uitgegleden dachten een meniscus , daar gingen we dus voor, bleek botkanker in haar achterpoot te zijn, al helemaal verpulverd. in de narcose hebben wij haar in laten slapen, onvoorstelbaar te jong. geen keuze gehad en geen afscheid kunnen nemen, het leven is keihard.

zie wel eens hoe anderen met hun hond omgaan, geniet toch van iedere dag dat je je hond nog bij je hebt. het kan zomaar gebeurd zijn, van het ene ogenblik in het andere. je leest het om je heen.