Okay 50% van de golden teven is volgens jouw berekeningen dus drager. Prima, ik heb er geen probleem mee als er met dragers wordt gefokt.
Maar ik heb dus gewoon wel een probleem met het fokken met lijders. Want deze voegen naar mijn mening gewoon niks toe en moeten uitgesloten worden. Fokken met dragers is al lastig genoeg, maar hier zie ik de noodzaak nog van in.
De technische kant:
Een teef die drager is heeft het recessieve gen voor Ichthyosis. We geven deze teef de genen Aa (a = voor Ichthyosis, A= voor vrij van)
Deze teef wordt volgens het verhaal dus gedekt door een Ichthyosis vrije reu.
nu wordt er dus beweerd dat het 50/50 is, oftewel bij 10 pups zijn er 5 vrij en 5 dragen. FOUT
Wanneer we deze 2 ouder dieren laten fokker krijgen we dit schema:
A l a
A l AAl Aa
A l AAl Aa
Zoals dit schema aangeeft zal de kans 50% drager zijn PER PUP. Dit betekend dat in een nest van 10 pups nog steeds alle pups drager kunnen zijn. En wat gebeurt er dan met de verdere fokplannen om Ichthyosis uit de lijn te fokken? die zouden niet door kunnen zetten want er zijn dan geen gezonde pups. Een wat als er nou wel gezonde pups zijn, maar deze gewoon niet goed genoeg zijn om verder voor de fok gebruikt te worden (aangezien ook uiterlijk een belangrijk punt is in de fok wereld)? wat dan, Wordt evy dan nog een keer gedekt?
Zwart wit gezien lijkt het allemaal zo makkelijk om in 3 generaties de ziekte eruit te fokken. Helaas heeft de wereld veel grijze kleuren en is het dus niet zo makkelijk als het lijkt.
En waarom ik denk dat heel hp voor een gezonde pup zou kiezen? omdat iedereen hier toch meeloopt met de hoofd personen. Gezonde fok hier, barfen daar, titeren zo, abosoluut geen correcties zus. Het is 1 pot nat
Edit: en wat als deze pups weer door een drager gedekt worden, dan zijn er weer ziekte pups bij.. en het is echt geen fijne ziekte.
Het is een erfelijke ziekte (autosomaal recessief) die de huid (en soms de ogen) bij honden treft. Een ongeneeslijke aandoening waarbij er duidelijke verdikking van de buitenste laag van de huid en van de voetzolen zichtbaar is. Getroffen honden hebben een ruwe huid bedekt met een dikke laag vette vlokken of schubben die kleven aan de huid en het haar. Dit veroorzaakt verschillende gradaties van ongemak, pijn en jeuk. Van mild tot zeer ernstig. Het is niet te genezen en het is moeilijk en tijdrovend om te behandelen. Huid-wijzigingen (achteruitgang) zijn meestal onomkeerbaar.