Dit gedicht hebben wij van onze dierenarts gekregen nadat Droef (15 jaar) ingeslapen werd: (ik kan het nog niet lezen met droge ogen...)
Als ik straks oud ben en ziek en zwak,
En pijn verjaagt de slaap,
Als onrust neemt van mij bezit,
Doe dan wat onvermijdelijk is,
En laat me gaan…
De laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf,
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
Of uitstel tot het beter past,
Bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens de laatste gang,
Jij loopt niet weg, je kijkt me aan,
Je noemt me bij de liefste naam
En houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst
Groet ik je met mijn hondenstaart…
Wat jij liet doen, deed je voor mij,
Je hebt me nog meer pijn bespaard
Voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
- nee, huil nu niet- een wijs besluit,
dat werd gegrond op een uniek verbond
jij ben mijn baas en ik jouw hond