depressief door puppy

Hallo,

Ik heb sinds een week een puppy. Ik heb er jaren naar uitgekeken en veel over opgezocht, boeken gelezen,...
Sinds de 3de dag dat we onze puppy hebben, ben ik niet meer blij dat ik een hondje heb.

Ik doe niks anders dan huilen, voel me slecht, kan niet eten,... Ik weet dat het aan mij ligt en niet aan de hond. Mijn vriend is nog steeds in de wolken met de hond


Kan iemand mij helpen?

Hoe komt dit zo? Dit ligt idd niet aan t hondje maar denk een vervelende samenloop.

Wat heb je voor hondje? Hoe is t hondje wat doe je met t hondje?

Beetje vreemd is t natuurlijk wel. Een pup is vermoeiend dus misschien zit je iets dwars wat je door slaap tekort en een veeleisende pup nu net die druppel geeft die de emmer doet overlopen.

Wat heel belangrijk is is dat je pup niet de dupe wordt van jouw verdriet, woede wat je dan voelt. Dit is niet eerlijk voor een jonge hond!
Overleg een met de fokker. Misschien kunnen zij je helpen.

Waarom ben je niet meer blij met de pup? valt het tegen? of....? wat is het probleem?

Kan je vriend de pup in zijn eentje aan?
en gaat die dat door zetten *opvoeden etc -> mijn (ex) vriend kon het niet (deed het niet)*

Kan je vriend net als de mijne dat niet, breng de pup, voor diens welzijn, nu terug naar de fokker.

En daarna eerst met jezelf aan de slag alvorens weer opnieuw te proberen.

Als je een pup hebt kan en mag je je niet zo voelen/ mag je niet die denk trant hebben, dat brengt de pup 'schade' toe.

Alleen jij kan dit oplossen, of schouders eronder en er volledig voor gaan of besluiten pup terug te brengen en pas wnnr jij weer oke bent aan een nieuwe pup gaan denken, krijg je dan weer een down periode kan je de mentale druk niet goed aan en zou ik voor een volwassen exemplaar gaan.

kan het je heel zoetsappig brengen, maar zoveel jaar psychiatrie achter de rug weet ik dat dat niet de manier is.

Het is een heel lief en aanhankelijk beestje.  Natuurlijk een beetje wild enz maar dit wist ik allemaal.Australian shepherd

Ik was goed voorbereid en heel enthousiast en ineens komen deze gevoelens boven.

Ik ben zelfs 3 kilo op een week tijd afgevallen door de stress

Waar loop je tegenaan? Kunnen wij je helpen? Wel goed voor jezelf blijven zorgen, hoor!

ik weet zelf niet wat het probleem is De ene moment ben ik blij met de puppy en de andere laat ze mij koud.

Ik wil natuurlijk ook dat onze puppy gelukkig is en niet afziet door mij

mischien heb je gewoon het gedacht en de angst dat je de pup tekortschiet ?

Hoi gast,
Ik herken dit wel.
Maar of het dezelfde oorzaak heeft, weet ik natuurlijk niet.
In het verleden al een keer depressief geweest.
Het ging goed en ik heb ook altijd een hond gewild.
Het was echt een wel overwogen keuze. Jaren overgedaan.
Maar toen de pup kwam, begon ik te twijfelen en dan niet over de pup, maar over mij zelf.
"Kan ik het wel, een pup opvoeden? Straks heb ik zo'n verwend hondje, die niet luistert. Hoe krijg ik toch dat hondje zindelijk? Oh, dat gaat me nooit lukken. Hoe krijg ik dit geregeld met mijn werk? enz. Waar ben ik toch aan begonnen?"
En jij hoor, ik zakte in een depressie weg.
Het lag niet aan de pup, maar puur aan mezelf.
Een aantal weken ziek thuis gebleven en toen ik zag, dat het met de pup eigenlijk best goed ging, ging het ook al gauw goed me mij.
De hond moest aan mij wennen en ik natuurlijk ook aan haar.
Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.
Ik heb dan ook wel heel erg getroffen met onze Nana



Heb je al eerder last van een depressie gehad?
Het kan misschien, dat het al langer niet zo goed met je ging en dat dit net even de druppel is?
Geloof me, uiteindelijk zal je heel veel steun en liefde van je hond terug krijgen. En als de pup straks groter is, ga dan lekker met de hond wandelen.

oh wat vervelend!

Is het misschien dat je er zo naar uitgekeken hebt toch een beetje tegen gevallen?
Dat je meer in de toekomst met je hond hebt gedacht maar dat je de puppytijd even (niet verkeerd bedoelt) bent vergeten?? bijv. dat je nog niet zoveel met hem/haar kunt doen? omdat ze/hij nog zo klein en jong is

Het lijkt me heel vervelend...
Probeer van de mooie momenten te genieten en positief te denken.


En lucht je hart en praat erover

misschien lang naar uitgekeken hooggespannen en nu een weerbots?

misschien een ideaalbeeld voor ogen gehad dat niet strookt met de werkelijkheid?

een pup is natuurlijk ook wel veel werk...

lijkt op postnatale depressie, postaanschafpuppy depressie ofzo...(huh?)

de herfst komt eraan, het vallen van de bladeren is misschien nog wat vroeg, maar de dagen worden al korter misschien ben je daar gevoelig aan?

tja ik weet het ook niet
maar ik denk dat het wel overgaat eigenlijk

Wat naar voor je ! Misschien een idee om jezelf even onder de loep te leggen, en te kijken of er bepaalde omstandigheden in relatiesfeer, priveomstandigheden zijn waardoor dit gevoel extra naar boven komt ?
Het komt wel vaker voor, troost je, een jong levend wezentje brengt heel veel emoties los, het zijn net jonge kinderen, je moet er dag en nacht voor zijn, en zoals eerder aangeven is, slaaptekort, reserves zijn zo op, en het is belangrijk om je rust te pakken, zorg i.d.d goed voor jezelf, puppemans heeft je steun hard nodig, ze voelen het heel goed aan als je in een negatieve spiraal zit, probeer stevig in je schoenen te blijven staan, en zorg dat je dit goed met je wederhelft bespreekt, taken zijn er om verdeeld te worden.
Ik had het na de geboorte van mijn oudste zoon ook, de reden dat ik er 'anders 'van genoten heb, is omdat ik toen wat onder de leden had, na de geboorte van onze jongste dochter, kreeg ik deze gevoelens nog meer, ik heb geleerd om de lat niet te hoog te leggen, en ruimte te geven aan deze gevoelens en dat ze erbij mogen horen, echte liefde, het kan ook juist heel veel zeggen over jouw als persoon...geef je emoties de ruimte en relativeer, het komt allemaal goed, probeer zoveel mogelijk met je pup samen te zijn, vasthouden, knuffelen, samen spelen, daardoor geef je je zelf en de pup de kans om samen een band op te bouwen !
succes !

Hey baasje van nana

Ik twijfel ook heel fel aan mezelf en denk ook dat het mij nooit zal lukken. Deels door de fokker haar schuld. Ze heeft van in het begin al gedemotiveerd.

Ik heb nog nooit een depressie gehad maar ik ga vanavond wel naar de dokter.

Ja, na een week is het sowieso te vroeg om het een depressie te noemen. Ik zal als ik jou was eens gaan nagaan wanneer je je slecht voelt. Wat gaat daaraan vooraf? Het kan best zijn dat er een stemmetje in je hoofd is die jou aan het vertellen is dat je dit niet aan gaat kunnen. Dat je denkt dat je de verantwoordelijkheid niet aankan. Praat erover met iemand .

Hoi,

Ik kan me ook vinden in wat Nana zegt.
De eerste week voelde ik mij soms ook heel rot en was helemaal op
omdat ik niet sliep.
Voordat ik Dana had heb ik heel lang en goed zitten denken over het aanschaffen van een pup.
En begon aan mezelf te twijfelen de eerste week.
Want die vond ik het zwaarste.
De weken die volgde zag ik steeds meer verbetering en zag ik dat Dana vooruit ging.
Je gaat je ook steeds meer hechten aan je pup.
Ik denk als je eenmaal de band hebt opgebouwd en je ziet dat alles steeds beter gaat dat je er al heel anders tegenaan kijkt.
Ik zou niet meer zonder mijn meisje kunnen!
En vooral als je al niet lekker in je vel zit is het best zwaar de eerste tijd om een pup optevoeden
Maar alles komt goed!

goed dat je hulp zoekt !

en heb je al eens aan de hondenschool gedacht, daar sttat je gedachten nu niet naar maar zou be je bezig en door samen te werken met je pup creeër je een band

Herken je verhaal.

ik ben een beetje een perfectionist en heb graag dat alles zo goed mogelijk loop en georganiseerd is. Al is dat niet altijd mogelijk.

tegen dat mijn vriend en ik goed gesetteld waren in ons nieuwe huisje wou hij een hond. Ik was neutraal, want ik heb niets tegen honden maar ook nooit de drang gehad een hond te kopen. Maar hoe meer we opzoekingswerk deden over honden, hoe meer ik verlangde dat er hier een hond zou rondlopen. Ik zag het volledig zitten.

Tot dat we het puppytje in huis hadden. ik was super nerveus. Deed ik alles juist? wrr jankt hij zo snachts? ... Alles deed mij twijfelen. ik voelde me de eerste week super slecht in mijn vel. Ik weende constant en had het moeilijk. Ik moest terug mijn routine vinden. alles was anders en ik kon moeilijk met de verandering en aanpassingen om. Ik had mijn twijfels of ik Milo wel wou houden. Mijn vriend had geen aanpassingsproblemen.

Maar vanaf ik mijn routine terug gevonden had , en ik kon alle aandacht voor milo incalculeren in mijn dag, ging alles terug op rolletjes.

En kijk nu, ik zou niet meer zonder Milo kunnen. En ik steek het meeste tijd in Milo en doe het super graag. En doordat ik perfectionistisch was liep ik redelijk gespannen rond, Milo is mijn ontspanning!

Ik denk dat de verandering een aanpassing veel van je vraagt. Geef het wat tijd om terug op je plooi te komen samen met de hond! Zorg ook dat je bij iemand terecht kan om erover te praten.

kom mooi hier met je vragen, als je ergens mee zit, kan je het van je af schrijven, doet al een heleboel.

waar loop je tegenaan ? smorgens of juist savonds of de nachten, praat erover, wat er precies is wat tegen valt, en waar je tegen aan hikt.

wij helpen je, en als je vriend veel uit handen neemt kan je langzaam naar je pup toegroeien. kom maar op met die vragen van je.

Ik heb zelf met Bora heel erg getwijfeld of dit de juiste pup wel was. Het was een totaal andere hond dan ik gewend was. Eentje die mij constant duidelijk maakte dat ik te snel ging en vervolgens niets meer deed. Maar het is goed gekomen dankzij een paar ondersteunende woorden van een collega. Het zouheel goed kunnen dat je er zoveel op hebt verheugd en nu zo moe bent dat je tegen je zelf aan loopt. Mooi dat je hier komt , vraag gerust als je ergens tegen aanloopt.

Ligt het aan de pup of is de pup een soort van druppel teveel voor jezelf, dat er, zeg maar, meer dingen spelen bij jezelf waar je mee zit of tegenaan loopt?

Een puppy is zwaar, dus het is niet raar als je het even niet meer ziet zitten. Ik hoop voor je dat je je beter gaat voelen, sterkte!

niet twijfelen aan jezelf,
je pup is lekker aanhalig, probeer er van te genieten,
is moeilijk, maar probeer het,
kan ook andere dingen zijn he, het weer, omstandigheden,
geloof in jezelf, en stel maar veel vragen,

Meid ik heb ook zo getwijfeld in 't begin en dacht ook dat ik niet goed genoeg was voor onze aus, ja nog zo'n aussie-fan
Dit kwam ook door de vele verhalen die ik las op internet over deze honden en zag ook de bui al helemaal hangen van een hond die de boel afbrak.
Heb er zelfs slapelozenachten van gehad.

Maar niks van dit alles is uitgekomen en ja het is heel veel werk maar dat is iedere pup.
Wat ik heb geleerd in de afgelopen 1.5 jaar dat die stuiterbal hier loopt is heel goed naar m'n gevoel luisteren.
Niet laten beinvloeden door andere mensen het is jou hond jij voed h'm naar jou hand op.
Ik heb heel veel info van zowel dit forum als het aussieforum afgehaald kan altijd met m'n vragen terecht en ja de meningen verschillen weleens haal er uit wat voor jullie het beste werkt.
Ik was altijd blij m'n verhaal kwijt te kunnen aan een groep mensen die ook zelf honden hebben die weten wat je voelt en meemaakt.
Ga lekker samen met je pup aan de gang dit maakt jullie band sterk en reken maar aan een aus heb je een maatje voor het leven............


Ben eigenlijk wel benieuwd naar die kleine kruimel

Knap van je dat je dit gevoelige punt toch deelt.
En je bent niet de enige .
Ook ik heb last van depressie en angstaanvallen.
En toen onze pup kwam vondt ik het aan het begin ook niet zo leuk als ik verwacht had.
Maar als ik het goed lees heeft ook de fokster je niet echt enthousiast gemaakt.
Hoe komt dat zo???
Ik zou ook even afwachten hoor, na een maand of twee bleek Tobi voor mij juist datgene te zijn wat nodig had.
Ik moest eruit en kwam daardoor andere mensen tegen dan normaal (hondenbezitters)
Ik ging naar cursus en kwam daarm mensen tegen die ik niet kende en nog belangrijker die mij ook niet kenden dus er waren geen verwachtingen
Tobi heeft mij geleerd om te genieten van het moment en niet in het voren te leven.
En als het soms anders gaat dan wat jij bedacht hebt dat,dat ook best leuk kan zijn.
Uiteindelijk bleek Tobi voor mij het medcijn wat ik nodig had om vooruit te komen.
En zijn vrouwtje en hond onafscheidelijk en gek met elkaar.
Ik moet wel zeggen dat mijn man me de eerste twee maanden wel heel erg heeft geholpen.
Door er 'snachts uit te gaan en vroeg op te staan zodat ik wel voldoende ruist kreeg.
maar ook door zijn ervaring met honden aan mij te laten zien.
Intussen werk goed aan jezelf en neem je tijd en de rust om weer op te knappen.
Wens je heel erg veel sterkte en mocht je vragen hebben of van je af willen typen.
Ik sta ervoor open

Wat rot dat je je zo voelt, maar wel heel knap dat je het wilt delen!Ik heb hetzelfde gehad. Constant twijfelen, "doe ik het wel goed", "is ze wel gelukkig", "ze wordt nooit zindelijk", ze gaat toch niet naar me luisteren" etc, etc, etc. Het werd allemaal pijnlijk duidelijk toen mijn vriend een weekend weg was. Ineens was ik helemaal alleen met mijn pup, en het viel me heel zwaar. Ze leek ineens overal te plassen, constant te bijten en het voelde echt alsof ik faalde in haar opvoeding. Ik werd zo onzeker dat ik eigenlijk alleen maar zin had om een potje te gaan zitten brullen, maar een pup heeft aandacht nodig en heeft niks aan een baasje die van ellende niks meer wil. Uiteindelijk zijn we samen het weekend doorgekomen en trok die grote zwarte wolk rondom mijn hoofd een beetje weg. 
Wat ik hiermee wil zeggen is dat het helemaal niet erg is als je je zo voelt, zolang je onthoudt dat de puppy niks te verwijten valt. Er zijn legio kersverse moeders die helemaal niet op een roze wolk zitten, misschien is dit wel een beetje hetzelfde?

Goed dat je hulp zoekt, misschien zit er meer achter dan alleen de onzekerheid over de pup, en triggert de pup deze gevoelens alleen maar. Sterkte en blijf vooral schrijven en advies vragen!

Hoi gast,

Ik vind dit (jammer genoeg) een heel herkenbaar verhaal. Toen wij Jerome in het begin hadden, kon ik ook niet ophouden met huilen en denken van 'wat heb ik nu gedaan'. Ik had het serieus onderschat. Daarbij kwam nog eens dat Jerome absoluut niet makkelijk zindelijk te krijgen was (na 6 maanden was hij nog niet zindelijk). De hondenschool lukte niet omdat hij constant blafte naar andere honden en hij luisterde voor geen meter... Ik heb dus enkele maanden niets anders gedaan dan huilen en boos worden op Jerome als hij weer eens niet luisterde ( terwijl , en dat weet ik nu, dat net het omgekeerde effect had)
Ik kan wel zeggen, ik heb meer en meer mijn geduld leren behouden door Jerome en dat heeft mij op vele andere vlakken ook geholpen.
Nu ben ik opnieuw beginnen trainen met Jerome en het gaat FANTASTISCH! Natuurlijk niet zoals sommige anderen in mijn groep, maar naar mijn normen gaat het de hele goede kant op. Ik heb er ook een nieuw pupje bij en ik zie dat ik veel meer kan verdragen van hem.

Van jou kan dit natuurlijk helemaal anders zijn, maar geef het nog niet op als je zelf diep vanbinnen voelt dat dit pupje toch voor jou gemaakt is!
Ik heb soms gedacht van Jerome terug naar de fokker te brengen (want zij wilden hem eigenlijk graag zelf houden om als dekreu te gebruiken), maar diep vanbinnen wist ik dat ik de juiste keuze maakte om hem bij mij te houden. En ik heb nog geen dag spijt gehad.

Een pupje is soms zwaar, maar je krijgt er zoveel voor terug. Ik zou geen van mijn 2 beestjes kunnen missen

Veel succes

Een week is nog kort hoor, dus probeer nog niet te wanhopen! Ik ben zelf al jaren (wisselend) depressief en heb ook met onze pup de eerste weken heel veel moeite gehad. Ik had me ook verkeken aan het vele werk, aan het totaal nieuwe (vermoeiende) ritme en daarbij vond ik Mikey lief, maar ik had er ook totaal geen band mee en geen gevoel bij. Ook had ik regelmatig onenigheid met mijn partner over de opvoeding en dergelijke. 
MAAR! met geduld gaat alles beter! Wees niet te streng voor jezelf en accepteer dat je er moeite mee hebt. Dat geeft niets en je doet ook niets verkeerd. Het moet nog groeien allemaal. Er is ineens een nieuw hartje in jullie leven en alles is waarschijnlijk nieuw, vermoeiend en anders. Tuurlijk is dit zwaar en je hebt even tijd nodig om voordat je helemaal gewend bent aan je nieuwe ritme.
Mijn tip: Neem een avondje voor jezelf. Zet een lekker zielig muziekje op en huil alles wat je dwars zit er de hele avond uit. Vraag of je vriend je hierin wilt steunen. Misschien kunnen jullie erover praten, maar misschien niet. Maar ook al begrijpt hij het niet, (wat ik hier vaak heb) hij kan er wel voor je zijn door even de avond op jullie pupje te letten en jou te laten gaan. Probeer in ieder geval niet te denken dat je iets fouts of slechts doet want dat is niet zo. Je hebt alleen even moeite met de nieuwe situatie en dat wordt vanzelf wel beter. Dit lucht waarschijnlijk al op en kun je de volgende dag weer met meer nieuwe energie beginnen. 
En als je dan met een iets beter gevoel wakker wordt, kijk dan ook eens naar je pupje en probeer te ontdekken of je al wat leuke kanten ziet. Misschien zijn het hele kleine momentjes maar ik denk als je goed zoekt dat je ze echt wel vindt. Probeer daar ook blij van te worden, want dat zijn hele kleine stapjes naar een hele goede band die je straks met je pupje gaat opbouwen en die band zal alleen maar groeien als je het even rustig die tijd geeft. 
Heel veel sterkte en misschien heb je er al wat steun aan dat je echt niet de enige bent die zich zo voelt. En dat ik uit eigen ervaring kan zeggen dat het over gaat, maar het duurt gewoon even. 
En het is het dubbel en dwars waard om het vol te houden, want je krijgt er straks heel veel liefde voor terug.

Gr. Alexandra