depressief door puppy

Ik sluit me helemaal aan bij Melanie en andere eerdere reacties.
De eerste week heb ik ook erg getwijfeld. Ik dacht ook, shit waar ben ik in godsnaam aan begonnen.
Ik heb zelfs een keer naar mijn zus ge-sms't dat ik er echt enorm spijt van had.
En nu 4 weken later denk ik, hoe kon ik dat nu zeggen...
Want je hebt je handen vol en bent er bijna 24op24 mee bezig.
Slecht slapen dus heel moe en een pup die natuurlijk helemaal nog niet wil luisteren, totaal niet doet wat jij wil en al helemaal niet weet wat jij van hem verwacht.
Verder heb je ook nog helemaal geen band, ook zoals eerder al gezegd.
Dat bouw je langzaam ook. Dat geldt zowel voor jou als voor je hondje.

Ik zou het ook zeker even de tijd geven, een week is nog maar heel kort.
Jullie moeten beiden nog op elkaar afgestemd raken en dat heeft even tijd nodig.
Geef het ook die tijd.
Als er buitenuit nog iets is dat niets met je pupje te maken heeft, dan bestaat de kans ook dat hij je de dingen anders gaat laten bekijken en je helpt om dit te verwerken.
Een hond voelt heel goed hoe je jezelf voelt, dat heb ik bij mijn pup ook al ondervonden.

Heel veel sterkte en geef niet op!!
Hopelijk vind je een beetje kracht in alle reacties die al gegeven zijn.

Hey Gast
Gewoon doorzetten ik had in het begin ook heel erg kwaad,maar door mijn vrouw is het goed gekomen en die wilde geen hond maar ik wel.
Dus hoop dat je vriend er je doorheen sleept.
Veel succes.Gr Piet

Toen ik ineens toch onverwachts mijn chihuahua kreeg vond ik t ook ineens 2 dagen eng! Zou ze wel lief blijven en hoe pak je zo'n klein kilo hondje aan, maar je moet jezelf een kans geven om je te hechten aan je hondje! Heb je dat gedaan, dan wil je nooit meer zonder!

Gewoon volhouden hoor Ik had dit ook, ik voelde me echt zo rot omdat ik er juist zo naar had uitgekeken. Soms dacht ik echt 'wat doe je hier nog, ga gewoon lekker weg' Vond het in het begin eigenlijk helemaal niet zo leuk als ik had verwacht, ik kon niet weg thuis vanwege Jay en moest m'n hele dag aanpassen aan haar. Van te voren denk je dat dat geen verschil maakt en dat dat alleen maar leuk is, maar op het moment zelf kwam ik tot de ontdekking dat ik echt veel moeite had om te wennen aan zo'n nieuwe situatie. En het doet een behoorlijk beroep op je zelfvertrouwen, ik de ontzettende perfectionist kon het natuurlijk helemaal niet handelen dat Jay niet gelijk luisterde of mij gelijk als baasje zag....
Nu is Jayden inmiddels alweer 4 maanden en ik zou nooit meer zonder haar kunnen, soms ben ik het nog steeds wel even beu....net nog, toen ze weer eens in m'n kleding hapte en dit keer bleef hangen in een goed shirtje....kwam net van m'n werk en had me nog niet omgekleed :(.....de gaten zitten erin en dat shirtje kan weg....ja dan zit ik wel weer even te balen....

Maar je krijgt er ook genoeg voor terug  Als ze helemaal happy naar je toe gestormd komt omdat je EINDELIJK weer thuis bent, of als ze voor eerste keer gaat zitten op commando, of wanneer ze je voor de eerste keer een speeltje komt brengen

Gewoon volhouden! Bij mij duurde dat gevoel een week of drie, daarna geen last meer van gehad. Mocht het nou toch niet veranderen kun je altijd nog besluiten om met de fokker in overleg te gaan, maar voor nu zou het zo zonde zijn om jezelf en je pupje geen kans te geven!
Het komt vast goed !!

Beste anoniem

Een pup doet zoiets met je als kinderen krijgen...verantwoordelijkheid...(heb je al kinderen of een kinderwens? Ik ben een beetje 'vrij'om dit op te merken, niet om je te bruskeren, maar dan krijg je een idee wat ik bedoel)
De pup is afhankelijk van jullie, eten drinken, een dak boven z'n hoofd...allemaal door jullie zorg, dag en nacht...

En weet je, als je nu eens terug kijkt naar de wens om een pup te hebben, en dan dit te voelen, neem een stapje opzij, geniet van de pup.
Je vriend helpt mee...likt het je niet of ben je overweldigd door al de zorgen en verantwoordelijkheid, reken dan op hem.
Op die manier krijg je een beetje ademruimte en daardoor ook de kans om van je pup te genieten...

Weet wel; puppietijd gaat ook voorbij, voor je het weet heb je een hond die je beste maat is, en waar je niet meer zonder kan.

En bovenal; denk aan jezelf, want ik kan dit wel zeggen, maar als jij zo overdonderd bent door al die gevoelens, dan is het zaak goed op jezelf te letten, misschien speelt er nog iets anders...iets dat van dieper komt...vraag je je soms af waar deze gevoelens naar toe te voeren zijn?
Op de plaats rust, niet teveel denken dat er bovennatuurlijke dingen van je verwacht worden....

Je komt er wel, hou je goed, je pup is in orde, geen paniek, echt

Bedankt allemaal voor de reacties.
Ik ben gisteren naar de dokter geweest en onze puppy zou bij mij iets bovenhalen van in het verleden dat ik nog niet verwerkt heb. Hij zei 'je kan de puppy wegdoen maar daarmee is het probleem nog niet opgelost'.

Ik moet eerst even aan mezelf werken en dan zien hoe het evolueert. Mijn vriend gaat vanaf volgende week de verzorging overnemen 's avonds. Hij moet deze week nog laat werken. Dus moet ik nog even volhouden.

Bedankt voor de steun. Ik ben al blij dat ik niet de enigste ben.

Hoi gast

Fijn dat je vriend vanaf volgende week de zorg savonds overneemt. Geef het de tijd. Ik ben ook een paar weken heel neerslachtig geweest. Heb ik de goede keus wel gemaakt, moet ik hem niet weg doen etc.. Huilbuien etc etc... Dit kwam mede doordat we een zorgenpupje hebben. Ze heeft altijd wel wat..

Maar het gaat over.. Je moet eraan wennen. Het is een heel andere situatie. Je moet alles leren combineren met een pup in huis. Huishouden etc. Hier heb ik een hele poos moeite mee gehad.. Laatste tijd gaat het beter..

Wens je heel veel sterkte de komende tijd. En als je een goede bui hebt en/of die deprimerende gevoel is er even niet. Geniet dan vol op van je pup want de tijd dat ze pup zijn is zo voorbij..

Gr

Veel sterkte met het verwerken van alle narigheid.
Het is een lastig proces en kan lang duren maar echt je komt er veel beter en sterker uit.
Fijn dat je vriend de zorg over gaat nemen.
Je zult zien dat je straks heel blij bent met je pup.
En dat je (als je elkaar beter kent) merkt datje pup je troost bied op de momenten dat je het nodig hebt.
Hou vol

Allereerst petje af dat je hiervoor naar de dokter bent gegaan. Echt petje af, want er zijn genoeg mensen die dat niet durven of niet doen.

Het feit dat jij door wat je nu allemaal voelt toch nog druk maakt om de pup, moeite neemt om je verhaal hier doen....geeft bij aan dat je wel dergelijk om jullie pup geeft.

Een pup haalt inderdaad allemaal emoties naarboven, en niet alleen een pup. Volwassen honden ook, bij sommige therapieën worden honden ingezet. Vooral bij kinderen, die komen dan veel sneller los en uitten zich beter.
Dus kan me heel goed indenken dat verdrukte gevoelens uit het verleden naarboven kunnen komen.

Plus wat iedereen al zegt; het is heel leuk maar ook ontzettend zwaar op vele vlakken. Verantwoordelijkheid, afhankelijkheid de pup naar jou toe, alles moeten leren aan hem/haar.

Mijn zusje heeft menigkeer ons vroeg in de ochtend opgebeld omdat ze het niet meer trok. Omdat wij er alles aan wilde doen dat zij haar pup kon houden en goed verzorgen, stapte wij elke keer in de auto om pup op te halen zodat m'n zusje weer even bij kon tanken. Maar alles is helemaal goedkomen, is haar beste maatje...haar allessie waar ze in zware tijden heel veel aan heeft. En waar ze echt niet meer zonder kan.

Wens je heel veel sterkte toe en fijn dat je een vriend hebt die zich nu even focust op de zorg van jullie pup.

het lijkt wel of je een depressie heb na je bevalling......
zoek hulp
en breng de pup terug naar de fokker hij/zij voelt jou energie

Oke dus de pup is niet de oorzaak, maar was inderdaad de druppel. Ik zou de pup niet herplaatsen of terug brengen. op dit moment ben jij het slachtoffer en de pup zou de dader kunnen zijn, terwijl hij eigenlijk jou redder had moeten worden. Ik zou hulp gaan zoeken, en probeer jezelf eerst op de rit te krijgen, door de pup te herplaatsen kan je ook nog wel eens spijt kunnen krijgen. heeel veeeel sterkte. Btw stuur maar een PB als je niemand weet die je kan helpen ik weet misschien ook nog wel iemand(echt een goeie)

J&T;Pup is inderdaad de trigger...hoop dat anoniem nu de kans krijgt om schoon schip te maken (hulp)
Brengt veel emoties boven zo'n klein leven in huis dat al je aandacht opvraagt(verantwoordelijkheid)
Vaak weet je niet eens waarom je zo down bent, zoals 'babyblues', alles zou leuk moeten zijn en lief, en dan toch die gedachten...
Anoniem, hoop dat je er persoonlijk uit geraakt; je hebt hier heel persoonlijk je problemen aan de kaak gesteld, hoop nu voor je dat er licht mag komen; sterkte

Lief dat je hulp aanbiedt J.

Kan het zijn dat je door alle voorpret je zo ontzettend hebt verheugd op de komst van het hondje en dat die voorpret, dat verlangen, hunkeren en wensen nu voorbij is omdat hij/zij er is? Het klinkt misschien raar hoor, maar die voorpret en de voorbereiding is al een hele fase opzich! Ergens een beetje zenuwachtig, maar vooral zo spannend en het vol verwachting afwachten... Ik vond dat tenminste een hele fase, misschien is dat bij jou anders...

Nu ben je een geheel nieuwe fase ingegaan, omdat de pup er nu is. Ik weet het niet hoor, ik ben geen psycholoog...

Zou inderdaad even bij je huisarts langsgaan en dit verhaal uitleggen. Het zou zo jammer zijn als je niet van je pupje kan genieten, het is zo'n fijne tijd!

Wat ik eerlijk gezegt niet snap is wat er deels de fokker haar schuld is?
Ik zou het pupje terugbrengen.

Ik ben heel erg blij dat dit -toch wel taboo thema, hier besproken kan worden.

Ik heb 2 jaar geleden precies 2 weken een jackrussel terrier pup bij me gehad. Ik was helemaal overtuigt dat ik het wilde en kon.. nouja, dus toch niet. Ik heb de pup na 2 weken terug naar de kennel gebracht en daar heeft ze vrijwel meteen een andere familie gevonden.
Het resultaat? Bij mij bleef een ongelooflijk schaamtegevoel achter -wat ik nogsteeds vaak voel. Nog nooit heb ik zo het gevoel gehad iets niet te kunnen en een onmenselijke inschattingsfout te hebben gemaakt.
Echt het doet nog steeds pijn..(over trauma gesproken..)
Nu ben ik 2 jaar verder; ik ben zelf gegroeid, ken mezelf weer wat beter en vooral m'n levenssituatie is heel anders. Veel stabieler en zekerder. Dus ben ik nu opnieuw begonnen met voorbereiden. Want ik wil het nogsteeds heel graag...

Wat ik hier mee zeggen wil is; zet nog even door. Vraag je vriend om hulp, en vooral als hij zo rustig kan zijn, probeer op zijn rust en vertrouwen mee te "surfen" .. Je bent niet alleen.
Ik denk dat na 2 a 3 weken het nieuwe ritme voor je normaal is.. en dan zal alles beter voelen en beter zijn.
Maar zet nog even door. Ik heb het toen niet gedaan (wat in mijn geval ook echt beter was, maar de schuld en spijt zijn niet meer weg te slijten...)


Kop Op ! Je kan dit !

Super van je dat je langs de huisarts bent geweest en dat je aan je probleem wilt werken.
Dit zal vast een lange weg zijn, maar ineens komt er een dag dat je het allemaal weer helder ziet.

Vind het advies om de pup weer terug te brengen naar de fokker echt misplaatst.
Zelf heb ik jaren geleden te maken gehad met een pittige depressie, advies wat ik kreeg ga leuke dingen doen ja duh gaat lekker makkelijk hé als je niks leuk vind en iedereen de hele dag aan het werk is.
Bij mij is toen m'n eerste eigen hond in m'n leven gekomen en zij was de rede dat ik weer met vallen en opstaan uit de depressie kon komen.
Zij zorgde ervoor dat ik naar buiten moest, door haar kwam ik met andere mensen in contact waar je dan een leuk gesprek meehad tuurlijk over de honden.
Ik ging naar de hondenschool een hele overwinning, iedere zondag met stress in m'n lichaam daar naar toe maar wat was mijn zondag leuk en wat was ik blij als ik weer geweest was.

Ik denk dat het hebben van een hond je heel veel plezier en vreugde kan geven op de momenten dat je het even niet ziet zitten, voor mij was het de beste therapie die ik maar kon krijgen.

@anoniem, hoe gaat het nu met je?

Hoop dat je snel je rust kan vinden om vanuit daar aan jezelf te kunnen werken. En geloof me; misschien gaat het niet zo snel als je zou willen maar het gaat goedkomen. Met de juiste steun en rust.

Sterkte!

Wanneer men onverwerkte zaken uit het verleden hebt weggestopt, kan dat door bepaalde dingen weer naar boven komen. Of je ruikt iets, of je hoort iets of noem maar op. Iets triggerd de boel en dan krijg je emoties die je niet kan plaatsen.
Dit puppie heeft iets bij je los gehaald, wat jij nog steeds moet verwerken maar hebt weggestopt.

Het is dus niet voor niets dat juist dit puppie bij jullie is gekomen! Het heeft zo moeten zijn! De pup maakt dingen in jou los, waar nu de tjid voor is, om deze te gaan verwerken.  Dat is dus eigenlijk heel positief!

Ik wil je graag het volgende meegeven: 
Huisdieren ontvangen de positieve, zowel als de negatieve psycho-emotionele stralingen van hun baasje; ze zijn zeer gevoelig voor de wisselende veranderingen in de gevoelswereld van de baas. En ook bij een huisdier kan het gebeuren dat wanneer zij pijn hebben aan....of last hebben van.....dat je dit kan vertalen naar psychische oorzaken van de baas. Het is dan een boodschap van het huisdier naar de baas toe. Het zijn natuurlijke boodschappen en breng je de noodzakelijke wijzigingen bij je zelf toe, dan op die wijze helpen jullie elkaar.

Dieren en baasjes lijken op elkaar.......en dat is ook zo. Het is niet zomaar dat dit of dat huisdier met die specifieke karaktereigenschappen juist bij iemand belandt.

Toch ligt hier de OORZAAK van de ziekte steeds bij het huisdier zelf. Nooit heeft een baasje ?schuld” aan de ziekte. Wel kan deze het genezingsproces gunst beïnvloeden door in zichzelf bepaalde veranderingen door te voeren. Niet voor niets immers haalt hij een kwaaltje bij zijn huisdier “als spiegel” naar zich toe.


Ik hoop dat je deze kans zult aangrijpen om de dingen te gaan verwerken, die dingen die je diep hebt weggestopt en waarvan je dacht dat ze nooit meer naar boven zouden komen. Maar ik denk dat de tijd is gekomen, om daar wat aan te gaan doen! Middels dit puppie, die een liefdevol tehuis heeft bij jullie en die jou gaat helpen met je onverwerkte emoties!

Als de fokker je demotiveerd, dan is misschien niet direct het hondje het probleem, maar dan was het beter geweest als je een hondje bij een andere fokker had genomen. Ik begrijp jouw probleem, maar ik heb ook erg met de fokker te doen, ik heb nl. uit het oogpunt van de fokker gezien bijna hetzelfde mee gemaakt. Pupje naar mensen die naar hun zeggen graag een pupje wilden. Ik vond het leuke mensen, maar had er toch een raar gevoel over en er was geen klik met deze mensen. Maar om zulke redenen kan je geen hondje weigeren (dacht ik toen nog.) Nog geen maand daarna raakte de vrouw in een depressie. Ze gingen scheiden, verhuizen en ik kon geen contact meer met ze krijgen. 3,5 Jaar heb ik over het hondje ingezeten, toen kreeg ik een brief met daarin de uitleg wat er in die tijd allemaal gebeurd was en of ik de hond op wou halen, want ze kon er niet meer voor zorgen.
We hebben de hond opgehaald en deze bleek net zo depressief als het vrouwtje was. Ze heeft 6 weken bij ons in de roedel geleefd en is daarna herplaatst bij vrolijke mensen, met veel ervaring met het ras. Bij ons ging ze vrolijk weg en ze is een hele vrolijke hond gebleven.

Wat ik hiermee wil zeggen...Je fokker bedoelt het waarschijnlijk niet slecht, maar ze maakt zich ook ernstige zorgen over het welzijn van haar pup. Blijf hoe moeilijk het ook is met haar in contact, laat haar je helpen als dat mogelijk is. Voorkom dat zij, net als ik indertijd, zich zorgen blijft maken. Probeer het samen op te lossen en doe vooral het beste voor de hond, want die kan er al helemaal niks aan doen.

(Ik heb trouwens nu net een parkiet, die ook bij iemand vandaan komt die depressief was. Zelfs een parkiet blijkt dat over te nemen. Na 2 weken begint hij weer een beetje vrolijk te worden!)

Hoe gaat het nu met je?

Heel goed dat je doorzet.
Maar gaat het echt niet, trek aan de bel, je mag me altijd een PB sturen, dan kan ik je wellicht helpen.

Succes!

Dit lijkt een beetje op een depressie na de bevalling (postpartum depressie):

http://www.dokterdokter.nl/aandoening/1552/depressie-na-de-bevalling-postpartum-depressie

Hoi Gast, 
Wat herkenbaar.Ik heb jaren uitgekeken naar een hondje en toen ze kwam vond ik het "verschrikkelijk". ik was mezelf niet, was me grip kwijt op alles. Ik zat vantevoren al niet helemaal lekker in mijn vel en toen de pup kwam was dat de druppel. Ik wilde serieus na een week dat ze terugging naar de fokker. Mijn partner heeft me overtuigd dat het niet aan de pup lag maar aan mezelf. nu is ze 4 weken bij ons en het gaat steeds beter. ik heb nog steeds wel momenten dat ik denk..als ik het vantevoren had geweten had ik het niet gedaan....Ze gaat nu beter luisteren en ik ben wat meer gewend aan het ritme. Ik zit wel in de ziektewet omdat ik me zo beroerd voelde en vlgs de bedrijfsarts ben ik overspannen..Ik denk dat het juist goed is dat we nu een pup hebben. Je moet nu wel naar buiten ipv op de bank te blijven hangen. En ze kan ook heel erg lief zijn en bijna in me kruipen en dat geeft een fijn gevoel. Mijn partner heeft wel alle zorg van de pup , zover mogelijk, van me overgenomen. Als hij thuis is laat hij de pup uit en hij gaat naar de cursus. Moet zeggen dat me dat wel wat lucht geeft. Ik heb , denk ik, toch moeite met de verantwoordelijkheid die je voor een pup hebt en daar heb ik me in vergist. Het is me erg tegengevallen maar ik denk dat als we een paar maanden verder zijn het helemaal goedgekomen is. Probeer  momenten voor jezelf in te plannen of ga lekker weg, leuke dingen doen dan komt het langzaam helemaal goed!!!Succes !!

Hey Ingeborg,

Ik weet het is al een oudere topic maar toch.. Ik kan me helemaal vinden in jou reactie want zo voel ik me zelf ook.. De pup is nu twee weken bij ons en ik ben echt mezelf niet meer :-( Ik weet echt niet wat me overkomt want ik was zo blij toen we onze Maurice gingen halen maar nu verlies ik inderdaad percies volledig de grip op de situatie. En nu vroeg ik mij af hoe het nu met jou gaat en hoelang het bij jou duurde voor je er weer bovenop kwam?

Groetjes x

Kan het misschien zijn dat er gevoelens/herinneringen die je weg gestoken had nu naar boven komen? Iets met je ouders, een relatie of een ander huisdier ofzo? Probeer even tot rust te komen en praat erover met je vriend. Laat het pupje zich welkom voelen het is zo'n schatje.

knap van je om dit te vertellen , maar hier is nog zo eentje ik namelijk en dat al jaren maar ik ben zo gelukkig met me meissie , ik heb altijd honden gehad en voor een half jaar geleden is me stafford van 13 jaar overleden , ik zei ik wil geen dieren meer , ik kan het jevertellen ik heb een ontzettende leegte gevoeld , ik kwam de deur niet meer uit en me bed niet meer uit , dit is zo een paar maanden geweest maar opeens zag ik jil en die heb ik me gehaald en ik kom weer lekker buiten en onder de mensen ,ik weet ik heb ook zo mijn probleempjes met haar zie topic hahah komt goed hoor  echt waar , neem jezelf de tijd om even te kunnen bijtanken en lief dat je vriend het even van je over neemt , dadelijk als je pup iets ouder is heb je een maatje voor je leven
veel sterkte xx

Hoi!

Je verhaal komt me zoooooo! bekent voor! Ik had precies hetzelfde....... Heb het er echt moeilijk mee gehad en kon in het begin echt even niet wennen aan alle extra dingen om me heen....... Nu een 3 weken later gaat het erg goed. Wat hier dan ok wel mee hielp is dat de pup nu al zindelijk is in huis ( op de nachten na dan) Dat zorgt voor een stuk minder stress.

Hoop dat het bij jou nu ook al beter gaat?

Marian

In het begin had ik een soortgelijk gevoel.
Maar dat was dan meer faalangst.

Geef het tijd en groei naar elkaar toe.