depressief door puppy

Hallo,

Dit verhaal herken ik dus ook heel erg. Ik zie dat het paar weken geleden is dat je dit schreef. Ik heb nu samen met mijn vriend ook een pup, van 14 weken oud. En we hebben hem al een maand. Voordat we hem kregen was ik er zo zeker en vol van, en kon gewoon niet meer wachten. Toen we hem eenmaal hadden was alles natuurlijk heel nieuw. Maar ik moet er nu nog steeds aan wennen hoor. Ik heb net vakantie gehad samen met mijn vriend, en toen ging alles veel gemakkelijker, nu ik alles alleen doen en gelukkig dat ik tussen mijn werk door naar huis kan, valt me het soms zwaar tegen, juist ook omdat ik al weken slecht slaap, omdat we hem toch s nachts even naar buiten laten gaan( eigenlijk meld hij dit s nachts.) en omdat het veel energie en tijd kost, en juist omdat ik heel moe ben heb ik soms die energie niet meer. Ik probeer me zelf steeds toe te spreken dat het allemaal goed komt naarmate de pup ouder word. We zijn nu wel ook bezig aan de puppy cursus. Maar soms heb ik gewoon de puf en energie niet om de dingen te beoefenen. En dat vind ik zelf heel erg van mijn eigen. Het ene moment denk ik dan ook, ik kan dit, ik kan dit aan, en het andere moment denk ik, ik trek het even niet meer. Maar zoals vele zeggen, houd het vol het word echt gemakkelijker en je krijgt uiteindelijk zoveel liefde, houd ik me hier dan ook aan vast. Het doet mij dan ook bijv goed om er over te kunnen praten met andere mensen die dit zelfde voelen als mij. Of door juist deze reacties te lezen van de meeste. Soms is het fijn om iets te kunnen delen, en dat helpt je vaak ook weer erboven op. Hopelijk gaat het gauw beter, zowel als bij jou als bij mij. Want mijn hondje is echt heel schattig, en zo klein nog maar. Als ik in zijn puppy oogjes kijk dan denk ik wel eens, hoe kan ik zo denken. Houd vol!

echt bedankt voor alle reacties,
ik ben erg duidelijk geweest de afgelopen dagen naar mijn kinderen toe. Ik heb ze duidelijk gemaakt dat het niet zo langer kan.
Aangezien ik ook rug en heupklachten heb is het best zwaar om het alleen te doen.
Mijn kinderen denken dat het alleen bij wandelingen nodig is,maar een hond heeft overdag natuurlijk ook aandacht nodig. Ik begrijp dat ze op school zitten ,maar mijn hoofd tolt er van op het moment.

Ik zei als het zo moet dan ga ik een nieuwe baas zoeken die hij verdient ,hij verdient de aandacht die hij nodig heeft,toen kreeg ik mijn dochter,natuurlijk die hier niet blij mee was/is,die was zeer verdrietig.
Maar buiten de avondwandeling is er niet iets veranderd,ze gaan evengoed naar vriendinnen uit school s avonds naar de manege...
Dus ik weet het even niet ,en laat het even bezinken allemaal.

Zoals het er nu allemaal voorstaat...waarom overwegen jullie allemaal niet serieus om de hond te herplaatsen? Je hebt nogal een ras uitgekozen waar echt het een en ander mee moet gebeuren om hem zowel geestelijk als lichamelijke voldoening te geven. Als je dat niet kunt bieden, dan zit de pup niet op zijn plek bij jullie. Dat is op zich niet erg en het siert je dat je die problemen ook onderkent. Nu ben je nog niet te laat om een adequate beslissing te nemen voor herplaatsing. Hoe langer je wacht met herplaatsen, des te meer problemen het voor de hond zelf zal opleveren. Dan kom ik weer terug op de fokker. Misschien had ze dan toch een beetje een punt? Ik neem aan dat zij de pup wil terugnemen.

Als ik dit zo lees, dan heb je zelfs geen overwicht op je eigen kinderen,. Dat klinkt misschien hard, maar het is wel zo. IK denk ook dat dit zo is, omdat jij je niet goed voelt onder deze situatie. Je bent op en daardoor heb je totaal geen overwicht. Ik kan dat best begrijpen hoor, het is moeilijk als men je wel aanhoort maar je in feite niet begrijpt.

Ik denk dat als je nu besluit om je hond te herplaatsen, dat dat alleen maar MOEDIG is van je. Moedig in die zin, dat je nu op dit moment voor jezelf moet kiezen.
Je hond, daar komt het wel weer goed mee, daar hoef je helemaal niet mee te zitten. Het is niet leuk, maar het is niet anders.

Er is ergens anders ook een discussie over dat er zoveel herplaatsers worden aangeboden en mensen oordelen zo lekker snel daarover. Vergeten dat men zelf ook in een situatie terecht kunnen komen, waarbij je die keuze moet maken.

Mij lijkt het dat jij zelf nu voor die keuze staat en dat je eigenlijk wel weet welke keuze je moet maken.
Je hebt je zelf er alleen maar mee als je het niet durft, maar de rest van de familie doet het ook niet voor je.

Daarom zeg ik je, maak de keus. Wacht niet te lang, ter wille van je hond. Die komt dit wel weer te boven! Jij, jij moet zorgen dat je weer opknapt en dat je rust krijgt in je leven.

Ik blijf het heel moedig vinden dat je er al over durft te praten!!
Heel veel sterkte!

Ik ben het volledig eens met bovenstaande.
Maar begrijp ook heel goed jou gevoel in deze.
Kies nu maar eens eventjes voor jezelf.
Als jij je niet goed voelt draait je hele gezin niet goed.
Wees zuinig op jezelf.
Ik vindt het heel knap dat je,e gevoelens met ons durft te delen.
En je daar ook open voor stelt.
Ik wens je alle sterkte toe met het nemen van een juiste beslissing.
Want dat kun je alleen zelf maar doen.

Hoi, Zou ik mogen vragen wat voor hond het is ? En het kwam zomaar opeens..? Het zou kunnen zijn dat je bij ze zelf denkt dat je nog niet klaar ben voor een hond..Zou dat het kunnen zijn? Wacht nog even af mischien gaat het wel weer weg blijf nog even wachten en probeer er een beetje aan te wennen

Succes veder !

http://foto.hondenpage.com/30-30-crop/foto/foto/240240.jpg

ik had gehoopt dat het iets beter ging met je
maar als het echt niet gaat dan zou ik toch echt een baasje zoeken die inderdaad de tijd en het geduld heeft voor je hondje
je hondje voelt het aan als ze een last is
maar ik zou er niet meer te lang mee wachten is ook beter voor je hondje
en ja de kinderen zijn het in principe zelf schuld als jij die keuze maakt hadden ze zich maar meer moeite moeten doen met het beestje
en ja die tranen van je kinderen als je zegt ik doe de puppy weg ,moet je je niet schuldig over voelen ,hadden ze maar meer moeten doen met de puppy
ze zijn oud genoeg om de moeder te kunnen helpen met het hondje
ik hoop dat je de goede keuze kunt maken is zeker niet gemakkelijk maar ik vraag me wel ook af of het inderdaad de oplossing is als je hondje weg is ,of het dan inderdaad beter gaat
heel veel sterkte

Een van de gasten had ook een Aus, maar of dat deze is weet ik niet.

@Gast, stuur me anders is een PB, kijk ik of ik je verder kan helpen.

Het zou helpen, mocht de gast een account aanmaken, dan weten we beter tegen wie we het hebben. Is maar een tip, geen verplichting!
Nu hebben we hier twee anoniemen...

En we willen wel helpen!

heb niet alle reacties gelezen en ik weet dat het raar klinkt, maar wat ben ik 'blij' dat er nog meer mensen met puppies af en toe de wanhoop nabij zijn.

Onze Heidewachteldame is inmiddels ruim een half jaar en sinds een maand of 2 vinden we het leuk, maar die eerste 2 maanden? Echt verschrikkelijk! Kon nergens van genieten,alles was teveel. Heb ik ook iets over gepost. Wij wisten wel dat de puppytijd intensief was, maar realiseren het ons eigenlijk nu pas, nu ze er is. We zijn veel bezig geweest met wat we willen als ze volwassen is en te weinig aandacht gehad voor die eerste 1,5/2 jaar.

En een fout die wij ook steeds maar weer blijven maken is dat we Dibbey vergelijken met de Duitse herderpup van vrienden, die 2 maanden ouder is. Ouder en een totaal andere hond: die vergelijking gaat niet op!

Inmiddels genieten we van Dibbey, maar ook dagelijks kunnen we haar nog achter het behang plakken. Ach en lachen om haar streken en niet alles zo vreselijk strikt willen doen het ook

Ik hoop dat iedereen die het af en toe niet meer ziet zitten de moed houd om ermee door te gaan of, als het echt niet anders kan, goede beslissingen neemt over de toekomst van zichzelf, hun gezin en hond.

Groeten, Bonny

Ik denk dat herplaatsten bij een heel goed baasje wellicht de beste oplossing is ! Maar moraal van dit verhaal is ook weer dat er veel meer moet worden nagedacht wat er allemaal komt kijken bij het hebben van een hond.

Dat is allemaal leuk en lief en kijk, hoe schattig een pupje en ach, de kinderen hebben het zo graag ! Maar als het er dan is, kunnen ze het niet meer aan en wordt de hond herplaatst of erger nog gedumpt in het asiel. Heb ik al zoveel gezien en neen, dat ging dan niet om abnormaal drukke pups, gewoon pups, maar pfff...wat is dat bij nader inzien toch veel werk !

Bezint eer ge begint zeg ik, want het is wel een levend wezen, hoe vaak wordt er geen ras gekozen waarover ze zich toch niet helemaal hebben ingelezen en wat eigenlijk helemaal niet bij hen past of hoe dikwijls lees ik niet "welke hond past bij ons ?". Maar veel minder word de vraag omgedraaid "ben ik wel geschikt voor een hond ?" ! Wordt soms een beetje te makkelijk over gedaan vind ik en tja, mijn begrip zal door alles wat ik al zag, waarschijnlijk wel veel lager liggen, geef ik eerlijk toe ! Ziekte, overlijden, ruzies tussen honden of een hond die echt extreem moeilijk is en je echt met de handen in het haar zit, dat is een reden tot herplaatsing bij mij, anders....

Maar ik denk in de eerste plaats aan het welzijn van de pup, dus herplaatsen is de beste optie ! Maar dan wel niet heel vlug en zeker uitkijken waar hij terechtkomt ! Want voor je het weet zit arme pup aan baasje nummer zoveel en dat is niet zijn fout !

Pff herkenbaar hoor. Wij hadden het ook al JAREN over een hond en hebben ons zo goed mogelijk verdiept als we konden. Maar wat waren we allebei labiel die eerste paar weken. niet eten, niet slapen. De pup deed het prachtig, maar wij...!!
Het enige wat ik kan zeggen - het word echt beter! Het zal wel even duren maar het leven met hond gaat steeds makkelijker (en word leuker!).
Als je het echt niet goed trekt, of de hond er onder gaat 'lijden' dan is het wellicht beter om een ander baasje voor hem te zoeken.
Succes!