Belgische Herdershond, Groenendaeler

Aan het einde van de 19e eeuw was er in België een heel scala aan honden van onduidelijke afkomst die werden ingezet voor hoeden en bewaken. Door een en ander te hergroeperen zijn vier varianten ontstaan van de Belgische Herdershond: de Tervuerense, Laekense en Mechelse Herder en de Groenendaeler. Deze variëteiten worden apart gefokt. Ze verschillen onderling qua uiterlijk; ook het karakter en de werkeigenschappen verschillen iets.

Pittig, actief, bedrijvig, intelligent, waaks, beschermend, betrouwbaar, gehoorzaam. Het instinct om de groep bij elkaar te houden is nog steeds aanwezig. De Belgische Herder heeft een consequente opvoeding met zachte hand nodig: door een harde aanpak wordt hij onwillig.

Fokdieren worden onderzocht op het voorkomen van heupdysplasie en elleboogdysplasie.

Het borstelen bij deze langharige hond valt best mee, zolang hij niet in de rui is. Een of twee keer per week een flinke borstelbeurt volstaat, waarbij wel speciaal aandacht moet gegeven worden aan het haar rondom de oren, de kraag, de broek en de staart. Tijdens het verharen komt de ondervacht volledig los, tesamen met een deel van de bovenvacht. Dan is het zaak om grondig en veelvuldig te kammen, liefst met een "harkje" of met een kam met lange tanden.

Je moet zijn zelfvertrouwen versterken, met behulp van socialisatie op jonge leeftijd. Als dit geslaagd is krijg je een vrije, open en stabiele hond. De Groenendaeler is zeer intelligent, dus ze leren vrij snel. De Groenendaeler is wel een gevoelige hond en tegen hem schreeuwen raakt hem diep. Dus slagen, stampen en schreeuwen heeft het tegenovergestelde effect. Vermijd dit dus. Je moet hem een consequente maar een zachte opvoeding geven.

Regelmatig borstelen, zeker wanneer de hond verhaart.