Hond vermijdt ons sinds komst baby

10 maanden geleden hebben we een baby gekregen, en eigenlijk doet onze hond (rescue van 8 jaar) het fantastisch. Hij is heel netjes richting de baby. Maar we merken dat het hem veel kost. Het is nooit een ontspannen hond geweest, nog altijd bang voor plotselinge geluiden en bewegingen. Die er nu natuurlijk volop zijn. 

Hij trekt zich nu steeds vaker terug op de tv-kamer, waar een lekker bed voor haar ligt. Op zich prima natuurlijk, ik ben blij dat hij voor z'n rust kiest. Maar ook 's avonds als ons zoontje op bed ligt, gaat de hond liever in zijn eentje liggen. 

Wat zouden jullie doen: de hond dan 'dwingen' om bij ons te komen liggen of het maar laten? 

Het er niet bij laten…wanneer je zoontje op bed ligt, een goeie wandeling maken samen een op een aandacht, en thuis de avond ook wat meer de aandacht, zoek eens iets leuks om samen te doen met  de hond….en probeer ook eens de hond samen met je zoontje meenemen met de wandeling het er bij betrekken.  

Ik zou het lekker zo laten. Je hond zoekt zelf de rust en de voorspelbaarheid. Uit angst waarschijnlijk. Dwingen geeft kans op bijten. 

Als hij van wandelen houdt, neem hem dan wat vaker apart mee als dat kan.

Je baby wordt straks een peuter, dan is het alleen maar fijn dat de hond een veilige plek heeft.

Is fysiek alles wel ok met hem? Geen artrose oid?

Leuk, twee compleet verschillende reacties haha. Precies de twee gedachten waar wij ook op hinken. Wel/niet erbijhalen..

We lopen elke dag 1.5 uur met de hond (1 op 1), en dan vaak nog een half uurtje met ons kindje erbij. Ook wekelijks speurtraining, dus qua individuele aandacht komt hij niets te kort (denk ik). 

We betrekken hem zo veel mogelijk bij alles, maar zijn wel voorzichtig. Misschien merkt hij dat? 

@Kees, hij heeft wel lichte artrose, laatste foto's zijn van enkele maanden geleden, ik verwacht niet dat het nu al veel erger is geworden. 

Ik heb ervaring met rescues.

Heeft hij pijnstillers? Artrose kan pijnlijk zijn.

Je doet het goed, ik reageerde door je opening, maar je geeft de aandacht 1 op 1 … en de kleine neem je ook al mee tijdens een wandeling… prima, zo doorgaan.  

Dierenarts vond pijnstilling nog niet nodig. De hond gaat 1x per week naar de opvang (en daar slaapt hij tegenwoordig ook het liefst de hele dag), maar daar krijgt hij ook elke week een half uur sportmassage. Dat zou hem ook goed moeten helpen. En daarnaast zalmolie. 

Zeker niet dwingen, laat de hond het tempo bepalen.  Desnoods een goede gedragstherapeut. Met kinderen kan je geen risico nemen. 

Misschien is het gewoon "toevallig" een samenloop van omstandigheden maar ligt het niet echt aan de baby? Misschien is hij nu gewoon wat ouder geworden en wat veranderd in karakter? Onze vorige hond deed dit soort dingen ook wel eens. Dat hij zich ineens afzonderde savonds en soms leek het alsof hij "knorrig" was dat de tv nog niet uit was en het nog niet rustig was in de woonkamer. Nooit kunnen achterhalen waarom hij dat deed, juist toen hij ouder werd de stopte hij daar weer mee. 

Hier ook, lekker ze gaan laten gaan en idd supplementen geven voor de atrose. Groenlipmossel(glucosamine), kurkuma, kraakbeen van dierelijke eiwitten(chondroïtine) Kraakbeen van vissen kan ook, zoals rog, haai of zeeduivel(de laatste is wel een dure hobby maar ook lekker voor de baas lol) en idd visolie

Ik was iets te lui om dat allemaal zelf samen te stellen, mijn reguliere dierenarts gaf me lijstje en dan kinderdosis aan te houden... dus ik ben voor dit gegaan https://www.synopet.nl/gewrichten-dog-joint-support/  Zag zichtbare verbetering ermee. Iemand hier Bulleke had ook een supplement van een ander merk, net zo goed maar gezien ik dat niet gebruikte weer vergeten hoe dat heten.

Na 10 maanden zou ik het juist niet laten, tuurlijk die kamer blijft een veilige plek, maar betrek je hond erbij bij je kind, snoepjes zoeken of balletje gooien, doe leuke dingen waar je kind bij is.

Verder is er natuurlijk ook meer leven in het huis, dus dat kan vermoeiend zijn voor een hond en dus slaapt je hond meer.

En als je het niet vertrouwd, terug naar de dierenarts, bloedprikken.

Ik zou kiezen voor een combinatie: ik zou de hond wel zo veel mogelijk zelf laten bepalen, als hij rust zoekt, laat hem. Daarnaast zou ik wel als hij aandacht vraagt waar de baby bij is, hem iets extra lekkers geven, en als je samen met hond en baby op stap gaat zou ik ook dingen doen/geven die hij leuk vindt. Oftewel: de baby koppelen aan lekkere en leuke dingen (zonder dwang!) > de hond krijgt na verloop van tijd als t goed is de associatie dat de aanwezigheid van de baby iets positiefs betekent. Ik denk dat dit heel erg nodig is, want binnenkort gaat je kindje lopen en dan wordt de hond misschien nog banger. 

Dank voor het meedenken allemaal! Interessant om de verschillende ideeën te lezen. Zoals aangegeven denk ik dat we de hond er voldoende bij betrekken, en hem ook rust/afzondering gunnen. Maar dat het vreemd is dat hij ook afzondering wil als hij lekker met mij en mn partner op de bank kan hangen - zonder baby. Wellicht is het wat iemand eerder schreef: beetje een oudemannendingetje.

Hij krijgt binnenkort inderdaad ook een bloedonderzoek, fijn om het medische uit te kunnen sluiten. 

Let zeker goed op als je baby mobieler wordt, dat die niet naar de hond toegaat wanneer de hond rust zoekt. Verder geen advies hier.

Goede tip lijkt me

Idd, kinderen moet je ook opvoeden in het met rust laten van je hondenmakker. Ook met wat ze wel en niet kunnen geven aan eten. Veel kinderen willen graag delen wat met ze delen en dat kan niet altijd. Maarja lijkt me logisch altijd je ogen op hond en baby, je baby zal maar net ff de vaatwastabbeletten te pakken krijgen. Zeg altijd maar "Jong geleerd is oud gedaan"