Dobber heeft ooit tijdens één wandeling twee keer een ongewenst uitje gemaakt: in een weiland met schapen en in een omheinde tuin met loslopende konijnen. En ik maar zwaaien met haar favoriete speeltje en roepen 'Dobber! Frisbee! Frisbééééé!!!!!'. Beide keren kwam ze pas weer terug toen de behoefde van het jagen voldaan was. De schapen zijn er (volgens mij) goed vanaf gekomen, maar een van de konijnen is doodgebeten. Als ik eraan terugdenk hoor ik haar nog steeds piepen en janken van frustratie toen dat konijn haar telkens te snel af was.
Op dat moment had ik jarenlang op dit forum gezeten en heel veel gelezen over positief trainen, koekjes etc. En ik deed dat ook allemaal: ik beloonde me het ongeluk. Daarnaast corrigeerde ik wel als ik het nodig achtte, maar het had nooit echt veel effect.
Toen ik thuis kwam van die wandeling was ik zo kwaad en gefrustreerd. Die dag werden mijn ogen geopend dat mijn hond helemaal niet zo gehoorzaam was als ik wel niet dacht. Want al de kunstjes die ze kende en waar ze de frisbee als beloning voor kreeg waren niet meer dan dat: kunstjes. Geen gehoorzaamheid, maar trucjes. Als het erop aan kwam kreeg ik een grote middelvinger van haar. Deze wandeling met twee ongewenste uitjes was nodig om mij de ogen te openen.
Sindsdien hebben we heel wat vooruitgang geboekt qua opvoeding. Maar één ding krijg ik er niet uit: jachtinstinct. Ze is nu 12 jaar en ze is nog net zo fel als toen ze als 8 maanden oude pup een paar weken logeerde bij kennissen en daar 15 kippen doodbeet. We zijn ruim elf jaar verder en ondanks dat we een hele goede band hebben en ze altijd luistert, is ze nog steeds helemaal gek als we zelfs maar een konijnenhok voorbij lopen en het konijn naar binnen schiet. Juist vanwege dat jachtinstinct zit ze altijd aan de lange lijn van 8 meter. Want ik weet dat áls ze iets ruikt, ze weg is.
Het is een illusie dat je dit soort sterke instincten eruit kunt trainen. Je kunt het niet eruit krijgen, je kunt het hooguit accepteren en leren begeleiden. M.a.w.: jachtcursussen doen etc. en op die manier in hun jachtbehoefte voorzien. Maar zelfs dan hoef je alleen maar het 'verkeerde' type hond te hebben om je te realiseren dat je niet kunt voorkomen dat de hond onder appèl blijft staan als er een konijn voorbij huppelt tijdens het dagelijkse uitje.
Het idee van een beloning als motivatie om te luisteren is leuk, maar werkt alleen als de beloning belangrijker is dan het ongewenste gedrag dat de hond wil laten zien. Op het moment dat het jagen o.i.d. de grootste beloning is, kun je zwaaien met een frisbee gedrenkt in pindakaas, maar het zal geen enkel effect hebben.
Reageren
